Tugkanın gidisinden sonra acıdan mahvolan bedenim asıl acıyı simdi hissettigimi fark ettim . Fiziksel acı daha katlanılabilirdi ancak kalp agrısı çok daha ağır bir yüktü . Sevgiye aç bir çocuk olmak o kadar zordu ki . Sevgi görmek istiyordum yaşamımın başından beri . Tam beni sevebileceginden emin oldugum biri cıktıgında karsıma bende ki ipler kopmuştu . Hiçbir şey dogru zamanda ilerlemiyordu . Kaybetmek icin doğmuştum . Simdu de canımı mı kaybedecektim ? Ben kendimi boşluğun içinde dalışa çıkarmış pamir geldi . Ne kadar cok ziyaretcim vardı . Pamir telefonla konusuyordu sesinden direkt onun geldigini anladım . " Evet istasyonun karsısindaki hastanedeyiz . " dedi sonra karsı taraf bir seyler söyledi . " dordüncü kat , dört yuz elli altıncı odada kaliyor . " dedi sonra yine cevap bekledi v
