Adliye binasından yan yana çıktık bu sefer. Bir süre amaçsızca yürüdükten sonra ise adımlarımız durdu. Ikimiz de ne diyeceğimizi bilmiyorduk. Tuğrul, bana doğru dönerken benim ona bakacak gücüm bile yoktu. Bakarsam, ağlardım çünkü. Bunu çok iyi biliyordum.
"Boşanmış olsak da..." Susup, yutkunduğu zaman, onun da konuşmakta zorluk çektiğini anlamıştım. "Başın ne zaman sıkışırsa, ben her zaman yanında olmaya devam edeceğim."
Diyecek bir söz bulamadım o an. "Sağ ol."
"Nursena..."
Içimden 'Yapma' desem de yapacaktı, anlamıştım. Beni bırakıp gitmeden önce yüreğimi daha da kanatacaktı.
"Ben seni çok sevdim. Kendi canımdan öte tuttum seni. Gözünden akan tek damla bile benim yüreğimde yara açtı; ama bu sana yetmedi. Sen beni belkide hiç sevmedin..."
Gözlerim yaşlardan dolayı artık iyice görm
