Zaman öylesine hızlı akıp geçiyordu ki, yaşadıklarımı sindirmekte güçlük çekiyordum artık. Tuğrul'la tekrar bir araya geldiğimiz günün ertesi nikâh için bir hafta sonrasına gün almıştık bile. Bu durumu annemle paylaştığımda benim ve bebeğim adına mutlu olduğunu söylemese bile gözlerinde görmüştüm.
Nuran Hanım'ın ne hissettiğini ise bilmiyordum. Tuğrul asla annesinin konusunu benim yanımda açmıyordu. Hoş, zaten Nuran Hanım'ın ne düşündüğü de artık umurumda değildi. Bu saatten sonra beni ilgilendiren kişiler bebeğim ile Tuğrul'du.
Artık yepyeni bir sayfa açıyorduk beraber. Eski kötü günleri düşünmek anlamsızdı.
"Pilim bitti benim artık," diyerek yanımdaki koltuğa kendini bırakan görümceme gülümsedim.
"Ellerine sağlık Tülay. Sen olmasaydın bunca işin altından bu halimle kalkamazdım ben,"
