Sahilde Tuğrul'la el ele yürüyorduk. O an uzun zamandır olmadığım kadar huzurluydum. Evlendiğimiz günden bu yana pek yalnız kalmayı başaramayan bir çifttik biz. Bu nedenle şu kısacık anın bile gözümde değeri çok büyüktü.
Insan sevince her zorluğu kabulleniyordu. En önemlisi insan sevgisi sayesinde kendisinde her şeyle başa çıkabilecek gücü buluyordu. Ben de Tuğrul'a duyduğum o büyük aşktan aldığım güçle dimdik ayakta durabiliyordum işte. Son birkaç ayda çektiğim sıkıntıları onun yanındayken unutuyordum. Içim tekrar umutla doluyor, geleceğe ümitle bakabiliyordum. Ama o yanımda yokken... her türlü sözün, en ufak hareketin bile beni incitebileceği kadar kırılgan oluyordum. Bazen bu yüzden kendimi küçük bir çocuk gibi hissettiğim bile olurdu.
Çok gençtim ben. Aynı zamanda etrafımdaki kötü
