One Five Three

Chapter 2

Who would’ve thought na makakasama ko siya ulit? Napakaliit na ba ng mundo sa Engineeering? That’s right. Nagkakilala kami sa University at same kami ng kursong kinuha noon sa college except that he’s 2 years ahead of me.

He helped me. a lot. Nagpapasalamat ako sa kanya because he’s one of the reasons why I passed engineering. He’s smart kahit di halata kasi napaka happy go lucky lang niya. His is a family of civil engineers. Di na nakakapagtaka yon. Ang nakakapagtaka lang ay kung paano siya napunta diti sa company ko. MDevt, Hindi siya sikat sa buong bansa despite of being AAAA. He could’ve been something more in a more prestigious company. Bat ko pa ba ito iniisip? Kung andito siya meaning asset na siya ng company namin. c*m Laude graduate at that. I was drowned in my own thoughts that I didn’t notice that were already heading back to the hotel.

“Sarap ng tulog mo ah”, panunukso nito.

“Shut up, please. Mauna ka na don, may pupuntahan lang ako”. I have spotted a nice cafe kaninang umaga . Might as well check it out.

“Sama ako”

I rolled my eyes at the audacity. Nakakalimutan ata nito na hindi na sila. Nakipaghiwalay ka remember? I dont’ see myself with you in the future. That’s what he said. It sill hurts remembering that day. Even moreso that he’s here in flesh. I might consider resigning when we get back.

Hindi siya nagpapigil at sumams sa cafe. Nasa beachfront ito at malapit na magsunset. “Wag ka tatabi sakin ha”,usal ko bago pumasok ng cafe. But sa minalas malas nga naman iisa ang available na table.

“Pano ba yan”, he smirked. I just ignore his remarks and ordered a matcha and a bread.

While waiting, nagreply lng ako sa mga emails at nagpakabusy na hindi ko namalayang nakaupo na siya sa tabi ko. I realized we never had a chance to get on a vacation like this nung kami pa. Must have been nice.

Inadmre ko na lang ang view sa aking harapan kulay kahel na nahahaluan ng pink at yellow ang langit. Napakagandang masdan, yon nga lang naiilang ako kasi nararamdaman ko kanina pa ang titig niya sakin.

“Ano yun?”

Hinawi niya ang buhok na nakaharang sa aking mukha

“Wala lang. Ang.. ganda mo pa rin”, namumula niyang banggit at ang mata niya’y mapupungay na para bang nasasaktan.

Before I could even respond, tumunog ang aking cellphone.

“Sorry, I have to take this call”, palusot ko makaalis lang doon.

What the hell is he saying? Is he testing me?? Umalis ako saglit para kausapin kung sino yung tumatawag. Si Katlyn pala. Lagot sakin tong babaeng ito

“Bes! 🥹 Sorry di ta kaagad nainform”

“Alam mo magagalit sana ako sa’yo pero inunahan mo ako ng sorry mo”

“Hehehe. Kumusta ka jan? Kumusta si Mike mo?”

“Pano mo nalaman? Alam mo na ba ito bago pa ako pumunta rito? I swear hindi kita kakausapin pagbalik ko jan”

“Ha? Ah eh.. choppy ka mhie. Tawag ako next time bye?”

*Toot* *Toot*

Ugh. Bumalik ako sa cafe at nakita na wala na si Mike dun kundi ung order ko lang with note.

“Something came up. Ingat ka pabalik 😉”

Utot mo. Di mo na ako makukuha sa ganyan.

I just eat silently and iinisip ko na kung anong mangyayari sa mga susunod na araw. 5 days lng kami dito at marami pa aasikasuhin bukas. Hindi na lang din siguro ako magdidinner mamaya kasi busog na ako ewan ko ba.

Pagdating ko sa hotel, naabutan ko siyang nakaupo sa sofa habang naglalaptop katabi ang coffee na inorder niya kanina. Ngumiti siya pagkakakita sakin sabay balik sa ginagawa.

Hindi ko na naisip na magdala ng maraming pajama at tanging night dress lng nadala ko. Bahala na. Damn you talaga Kat. Planado na lahat e pati swimwear namin at kung ano isusuot. Naligo na ako at tinapos ang mga seremonya. Pagkalabas ko ng cr tumungo ako sa dresser na malapit sa sofa. Doon na lang ako magsusuklay. Busy pa din si Mike ngunit minsay nahuhuli kong nakatingin sakin. Tinataasan ko na lng siya ng kilay. Kita ko ang paglunok niya habang nagtatype. Wag mo sabihing naaakit pa rin siya sakin? Itinigil niya ang ginagawa at uminom ng natirang kape.

Nakalimutan ko ang aking makeup pouch sa cr, ngunit bago pa ako makarating doon ay nadulas ako sa harap pa ni mike. Maigi na lamang at nasalo niya ako. Napakapit na lang ako sa balikat niya upang masuportahan ang sarili ko. Napakalapit namin sa isa’t isa pagkat ako ay nasa kandungan niya ngayon. He’s hands were at the small of my back. Amoy ko ang pabango niya sa aming distansya.

“Maaga pa Austine, mamaya na lang”, bulong niya ng baritonong boses sa aking tainga

Bigla naman akong napatayo sa sinabi niya at tuluyan na siyang tumawa habang papunta akong cr. Sinara ko iyon. Nakita ko ang sarili sa salamin. Pulang pula sa kahihiyan *dub dub* Bakit ang lakas ng t***k ng puso ko? Imposibleng may nararamdaman pa ako sa kanya kasi naka move on na ako. Shit