THE SILENT BILLIONAIRE

CHAPTER 18: THE MASKED PROBE

Tahimik ang lobby ng Alcoveza HQ, pero ramdam ni Jance ang pulse ng building—parang bawat tile sa sahig ay may sariling talino, nakikinig sa bawat galaw. Sa corner ng kanyang mata, nakita niya ang shadow—isang figure na mabilis, deliberate, masked.

“Stay close,” wika niya sa tabi ni Hanna, boses low, controlled. Ang subtle touch ng kamay niya sa braso ni Hanna ay paalala: alertness, focus, trust.

Lumapit sila sa security desk, at agad napansin ang unusual logs. CCTV, access swipe, lahat may pattern—isang probe, parang naghahanap ng kahinaan.

“Someone’s testing our perimeter,” sabi ni Jance. “Hindi lang sa account. In real life na.”

Hanna tumango, hawak ang tablet. “Kaya’t kailangan nating maunawaan ang movement nila.”

Ang masked figure ay hindi basta gumagalaw. Parang may rhythm, sinusukat ang bawat employee, bawat corner, bawat door access. Pero sa mata ni Jance, nakikita niya ang inconsistency—may clue sa bawat step, isang signature, isang style na familiar.

Lumapit sila sa elevator, habang sinusundan ang feed sa tablet. “They’re fast,” wika ni Hanna, hawak tight. “But we are faster.”

Sa kanilang office, nag-setup si Jance ng quick digital map ng building, overlay ang access logs sa blueprint. Parang laro sa chessboard, bawat move ng kalaban may kahulugan.

“Not random,” sabi niya sa sarili, tumitig sa screen. “Someone wants me to panic. Wants me to reveal patterns.”

Hanna lumapit, nagdala ng coffee at notebook. “May backdoor sila. Pero hindi sila genius. Baka amateur na sinusubukan ang limits mo.”

Ngunit bago pa man nila ma-analyze ng buo, ang tablet flashed: “Unauthorized access: Level 3 breach detected.”

Puso ni Jance tumibok, ngunit calm. “Time to see the face behind the mask.”

Lumabas sila sa office, tahimik na naglalakad sa corridor. Ang masked figure ay lumitaw sa central atrium, parang ghost, movements precise. Ngunit sa bawat galaw, may mga micro-mistake—fingerprints, gait, rhythm ng approach.

Jance whispered sa Hanna: “Watch. Learn. React, but controlled.”

Lumapit ang figure sa exit, walang pakialam sa mga employee. Ngunit sa isang mabilis na galaw, nag-drop ng USB, subtle—parang bait sa predator.

Jance agad na-spot ito. “Trap,” sabi niya, hawak ang USB carefully. “Someone wants me to bite.”

Hanna lumapit, mata’y alert. “Do we check it now?”

“Not yet. Need context. Every move counts. Hindi tayo puwedeng rush.”

Ngunit bago pa man niya ma-process, may sudden alert mula sa tablet—“Internal login detected, admin override”—isang familiar digital signature.

Kumindat si Jance, at sa puso niya, may spark ng recognition. “Ito… alam ko na… may personal stake sa play.”

Hanna tiningnan siya, eyes wide. “You mean…?”

“Someone from inside, someone who knows me… testing limits. This is not just digital. This is… personal.”

Lumapit ang masked figure sa lobby exit, huminto, at sa mabilis na galaw, nawala sa view, parang smoke. Ngunit ang galaw niya, ang mannerisms, parang na-inprint sa utak ni Jance.

Tumayo siya, deep breath, tinitingnan ang buong lobby, bawat security feed. Ang building, dati ay office, ngayon ay battlefield. At sa gitna, siya at Hanna—analytical, synchronized, ready.

“Time to trace. Time to prepare for the next move,” sabi ni Jance, calm but sharp. “Hindi lang demo account, hindi lang office… lahat connected.”

Hanna lumapit, kamay hawak ang wrist niya. “Together.”

Ngunit bago pa man nila ma-tackle ang analysis, ang tablet flashed muli: “Level 4 breach detected. Real-time tracking enabled. Location identified: Unknown floor.”

Puso ni Jance tumibok. Ang tension ay unti-unting nag-transform sa focus. Hindi na ito laro; hindi na ito digital simulation. Ito na ang tunay na test ng foresight, control, at strategy.

Ang lobby ay tahimik, ngunit ang building ay nagbabadya ng galaw na may agenda. Sa bawat hakbang ni Jance, alam niya: ang susunod na galaw ng masked probe ay maghuhubog sa direksyon ng lahat ng susunod na laban.