Halos nabanggit na ni Ninay sa kanyang panalangin ang lahat ng Santo na pwede niyang mahingan ng tulong.
Alam niyang tanging ang Diyos lamang ang makakatulog sa kanya, at ang mga Santo ay mga mediator lamang kasama ni Mama Mary.
Gusto niyang umiiyak ngunit walang luha na pumapatak sa kanyang mata dahil pinigilan niya ito. Ayaw niyang may makakita sa kanya na lumuluha maliban sa kay Totoy at Angelo.
Hindi niya alam ngunit simula nang iwanan sila ng kanyang ina ay hindi na niya matandaan kung kailan niya natututong pigilan ang pagtulo ng kanyang mga luha.
Para sa kanya kasi ang pagluha ay tanda ng kahinaan, at siya ay isang malakas na nilalang. Kaya kahit anong hirap at sakit man ng kanyang pinagdaanan ay sinasabihan niya ang kanyang saliri na hindi siya dapat umiyak.
Iiyak lang siya
