CHAPTER 2

1537 Words
SEDUCING MY HOMOPHOBIC ROOMMATE Nasa loob ako ng aming classroom at nakaupo lamang sa pinaka likuran na bahagi. This is the only place where I find my peace, aside from that bully, Dylan. Lumapit ito sa akin at naupo sa bakanteng upuan na katabi ko. I can't help myself but to keep quiet. Ayoko ng away at ayoko rin ng gulo, especially with him. "Let me have this," pag-agaw nito sa ballpen na hawak ko kaya nilingon ko siya."What are you staring at?" He's pestering me the whole time. Is his life that boring? Kaya ako na lang palagi ang pinagtitripan. I gave him a death stare, no trace of humor on my face. "Ano na naman ba ang gusto, akin na nga 'yang ballpen ko." "You want this back? Go on, take it," he twirled my pen between his fingers, clearly messing with me. "Isa...ibalik mo na sa'kin 'yan." "Kunin mo nalang, here, go on, take it, Kaii," nakangisi lamang ito. "Hanggang dito ba naman nanggugulo ka pa rin, kailan mo ba ako titigilan? I really can't live any longer with a jerk like you." Inilibot nito ang tingin sa loob ng classroom, tsaka bumaling sa akin. "Shut the f**k, don't you ever mention that again." "Bakit naman? Natatakot ka bang malaman nila na magkasama tayo?" I whispered, studying his face. "Hell no...ano bang pinagsasabi mo," he looked away, clearly dodging my question. "Ibalik mo na nga lang 'yan o baka naman gusto mong ipagkalat ko talaga na magkasama tayo sa iisang apartment?" Bahagya itong lumapit sa akin, tsaka niya ako inakbayan at hinila papalit sa kanya. There was no space between us and our bodies were pressed together. "Watch who you are talking with, Kaii. I'm not just anybody, hindi mo talaga magugustuhan ang gagawin ko." I wasn't threatened by his words. I was completely bothered by our proximity. It was a bit uncomfortable yet I felt secured. "A–Ano na naman ba ang gusto mo?" I muttered, waiting for him to answer. His arm tightened around my shoulder, he then leaned his lips closer to my ears. "Don't tell anybody that we are living in the same room, simple as that, Kaii," he whispered. I directly glanced at him, plotting something fun. "Why not? Don't tell me...ayaw mo talaga na malaman nila, natatakot ka ba?" He removed his hand from my shoulder. He locked me with his serious and penetrating look. He then slammed his right hand on the table that made everyone look. "Don't you dare, 'wag mo talagang susubukan," his jaw clenched, knuckles turned white and he didn't care kahit na pinagtitinginan na kami ng mga kaklase namin. "Paano kung gusto ko...may magagawa ka ba?" I tilted my head slightly to the side, trying to piss him. "Stop looking at me like that and don't test my patience, hinding-hindi mo talaga magugustuhan ang gagawin ko," galit na nakatitig lamang ito sa akin. I let out a heavy sigh, realizing I really had no choice but to agree. "Fine, I won't tell anyone." "If that so...then good, siguraduhin mo lang, Kaii." "Oo na nga, kaya kung pwede lang, ibalik mo na 'yang ballpen ko." iniabot ko ang kamay ko sa kaniya. Instead of handing me the pen, he just threw it on my chair. "You freaking gay," dagdag pa nito bago umalis at naglakad papalabas ng classroom. Nang matapos ang klase namin ay hindi muna ako umuwi. Ayoko pa kasing makita ang pagmumukha ni Dylan, even just looking at his face already annoyed me. Nandito ako sa library nakaupo, nagbabasa, at nagpapalipas ng oras. Kung bakit ba kasi absent ang kaibigan kong si astrid, mag-isa tuloy ako dito. Sampung minuto pa lang ang nakakalipas nang bigla ko na namang nakita si Dylan, papalapit ito sa kinauupuan ko, kasama ang kaibigang si Kenji. "Umalis ka nga diyan, this is our seat," he said, his arms crossed, waiting for me to leave. Iniangat ko ang tingin sa kaniya. I saw his handsome yet arrogant face. "Don't you hear me? Ang sabi ko, umalis ka diyan." "Hindi mo ba nakikita? Nauna ako dito, just go find other seat," madiin kong ani at ibinalik ang tingin sa librong binabasa. He didn't say another word. He just abruptly grabbed the book I was reading which was a dictionary and he looked at it intently. "A dictionary? Nagbabasa ka pala nito?" he said, lips curving up while his other hand inside his pocket. "Akin na nga 'yan, ba't ka ba nangingialam ng hindi sa'yo." "Bakit ka pa nagbabasa nito, this won't help you, just accept the fact that you're really a stupid dumb." insulto pa nito. I swiftly took the book from his hand, tatayo na sana ako ngunit bigla naman akong pinigilan ni Kenji. "Kaii...don't leave, you can join us if you want," he offered with a wide a smile reaching his ears, so I just nodded and agreed. Naupo akong muli at tumabi sa akin si Kenji. Napansin ko naman ang halong galit at inis sa mukha ni Dylan. I knew it, that's all because of me, siguro ayaw niya talaga akong nakikita dahil diring-diri siya sa mga katulad ko. Hindi ko na lang ito pinansin pa, I just continued reading. Habang nagbabasa ay bigla naman akong nakaramdam ng antok kaya naisipan kong umidlip muna saglit. After an hour, nagising na lang ako nang may tumapik sa aking balikat. When I looked up, it was Dylan. Hindi ko namalayan napasarap na pala ang tulog ko. "N–Nasaan na si Kenji, umalis na ba siya?" tanong ko sa kanya, his focus was all in the book he was reading, hindi manlang ito lumingon sa akin. "He already went home, kanina pa," matipid nitong sagot. "I–Ikaw... bakit nandito ka pa rin, inaantay mo ba ako?" takang tanong ko, rubbing my eyes. His mood instantly went serious and gave me that sharp, dazzling stare. Why did I even ask such stupid question. "Why would I wait for a gay like you, Kaii? Am I not allowed to be here, iniisip mo talaga na hinihintay kita?" he said roughly in a snappy manner. Tama nga naman siya, why would he wait for me? I was just being delusional. "S–Sorry," I apologized, he just looked away and continued reading. Maya maya pa ay naisipan ko nang umuwi. Ibinalik ko ang librong binasa ko at naglakad papalabas ng library. Paglabas ko palang ay agad na tumambad sa akin ang malakas na ulan. Ngayon pa talaga. I went back inside the library and waited for the rain to abate. While waiting, I realized na kaming dalawa na lang pala ni Dylan ang nandito sa library. I was stucked with him. After a couple of minutes waiting, hindi parin humihinto ang ulan at mas lalo pa nga itong lumakas. I saw Dylan walking towards the door at mukhang uuwi na. "Sandali lang...Dylan," hindi na ako nagdalawang isip sa pagtawag sa kaniya. I approached him nervously. "P–Pwede ba akong makisabay sa'yo pauwi, if you wouldn't mind?" "Bakit, hindi ka ba marunong umuwi mag isa?" "K–Kase...wala na akong masakyan kapag ganitong oras, hindi ko rin kasi ginamit 'yung kotse ko," I explained, hoping for him to agree. "It's not my problem, go find your way home, I'm not giving you a ride," he refused, his voice icy cold, just like his face. "Ano bang gusto mo, pasabayin mo lang akong umuwi," I offered without even double thinking. Ano ba itong pinag gagawa ko, I just asked for his help. I shouldn't be doing this, he is my enemy, he is my bully. "Fine...I'll give you a ride but your bed will be mine," he grinned slightly. "Deal or no deal?" Napaisip ako saglit. I have no choice, tumango na lang ako sa sinabi niyang iyon para makauwi na. After a long ride, nakauwi na rin kami. I was totally exhausted, I just wanted to rest. Hihiga na sana ako sa kama nang bigla naman akong hinawakan ni Dylan sa braso. "Not so fast, Kaii. Nakalimutan mo na ba agad 'yung kasunduan natin? " "Huwag mo nga akong hawakan, kama ko pa rin 'to," I tried to shook his hand off. "Sleep there," he pointed at the sofa. "Or you'll sleep outside." He's imposible, inagawan na nga ako ng room, pati ba naman kama ko aagawin niya rin. It's totally hell, living with him. Kumawala na lang ako mula sa kaniyang pagkakahawak pero hindi ako bitawan nito. His grip only tightened every time I tried to escape at inilapit pa nga niya ang kanyang labi sa aking tenga. "If you want...you can sleep beside me," he said, his voice deep and low, giving me chills all over my body. I quickly pulled my hand, just enough to escape from his grip. I went straight to the sofa and cover my whole body with my blanket. "Sleep tight, Kaii. See you in your dreams," he gently brushed my head and let out a low chuckle. Sa halip na mainis at magalit, bakit parang gusto ko pa ang ginawa niya? It made my heart race fast and my pulse quickened. Am I slowly falling for my enemy? To be continue...
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD