SEDUCING MY HOMOPHOBIC ROOMMATE
Lunch time na namin at nakaupo lamang ako sa loob ng canteen habang nakatitig sa hawak-hawak kong papel. I'm really such a stupid dumb, bagsak na naman ako sa exam.
"Ano ba 'yan...bagsak na naman, palagi na lang talaga. Makaka graduate pa kaya ako nito?" napakamot na lang ako sa aking ulo.
Napalingon ako sa aking likuran nang may biglang tumapik sa akin. It was Kenji, kasama pa nito si Dylan.
"Kaii, can we sit here, kung okay lang naman sa'yo," Kenji politely asked, his voice deep yet soft with that wide smile on his face.
"S–sure, ok lang naman sakin," I agreed.
Naupo ito sa tabi ko at si Dylan naman ay puwesto sa harapan namin. Dylan's expression was still cold, his eyes looked so sharp and intense.
"Kaii, bakit mag-isa ka lang dito, where's Astrid?" he asked, tilting his head slightly to the side, locking his eyes on me which somehow made me uneasy.
"Ba't mo naman hinahanap si Astrid, may gusto ka sa kaniya no...?" I asked to change the atmosphere.
His cheeks instantly turned red, trying to cover it with his palms. "B–Bawal ba magtanong? Tsaka wala akong gusto sa kaniya."
"Binibiro lang kita," I gave a smug chuckle. "Absent siya ngayon, panigurado masakit na naman ulo."
He just nodded and smiled, showing his teeth. "Sobrang hirap ng exam kanina, I almost passed out while answering.
"Oo nga..." sagot ko at marahang ngumiti.
"I'm just curious, ilan pala score mo kanina?"
Sa lahat ng pwedeng itanong, iyon pa talaga? Gusto niya ba talagang malaman kung gaano ako ka bobo?
"Tinatanong pa ba 'yan? It's obvious, bagsak 'yang si, Kaii," pagsingit ni Dylan. "Don't get me wrong, it's just...he really doesn't excel academically," looking straight at me.
I know it, alam ko naman na hindi ako matalino pero kailangan pa ba talagang ipamukha sa akin?
Napayuko na lang ako sa kahihiyan. Marahan akong tumayo at aalis na sana ako pero bigla namang hinila ni Kenji ang kamay ko.
"Kaii...punta ka sa bahay mamaya, if you're free," he said, still holding my hand.
"H–Huh? Bakit naman, ano namang gagawin ko doon?"
Napahawak ito sa kaniyang ulo habang nakangiti. "Gusto sana kitang turuan para hindi ka babagsak sa quiz bukas, payag ka ba? Kung okay lang naman sa'yo."
Sino ba naman ako para tumanggi?Tumango na lang ako sa kaniya at tuluyan nang umalis. He's really an ideal man but I know that he is into girls and not gays like me.
Nakikinig lamang ako sa discussion ni prof when Dylan suddenly sat beside me. Nandito na naman siya, siguradong gulo na naman ang dala nang lalaking 'to.
"Are you going to Kenji's house later?" he calmly asked, looking straight at the whiteboard.
My eyes flicked to him. I saw his face, serious yet not that rude or arrogant I used to see everytime.
"Kaii, I'm asking you, don't just stare at me like that," his brows quirked up, darting his eyes from lips up to my eyes.
"A–Ah, it's none of your business, wala ka na dun kaya pwede lang 'wag ka na magtanong," I rolled my eyes and looked away.
His mood suddenly dropped. He looked at me with that stern expression, no trace of humor in his eyes.
"I'm asking you nicely, Kaii, ayusin mong sumagot," his eyes darkened, giving me that hard look.
I had no other choice but to tell him. "Oo na, pupunta ako doon mamaya, masaya ka na?"
His teeth gritted. "No, you're not going there, I won't allow you."
He won't allow me? Sino ba siya para pigilan ako?
"Why not? Siya naman ang nag-aya sa'kin."
He sighed and his fist clenched, as if he was ready to throw a punch anytime without saying a word.
"Sa lahat ng pwedeng landiin, kaibigan ko pa talaga?" he seriously muttered, I somehow felt a pain in his voice yet he's trying to hide it with his bold attitude.
"Nilalandi? Hindi ko nilalandi 'yung kaibigan mo, siya ang nag-alok sa'kin para turuan ako," madiin kong saad.
He didn't say anything. He just clicked his tongue and looked away, clearly irritated by my answer.
After our class has ended, dumiretso na agad ako sa aking apartment para magbihis. Naghintay ako ng masasakyan papunta sa bahay ni Kenji, since my car was not working again.
Nakarating na ako sa kaniyang bahay at kakatok palang sana ako ngunit bigla naman itong bumukas. It's Kenji, wearing that short pants with matching plain shirt, revealing his muscular physique.
"Kaii...you're here, pasok ka," he said welcomingly, holding the door for me. "Kanina ka pa ba nandito?"
"H–Hindi naman, kakarating ko lang," sagot ko at pumasok na sa loob.
Ang laki naman ng bahay niya yet siya lang ang nakatira. Hindi ba siya nalulungkot dito?
"Kaii, have a seat, may kukunin lang ako sa taas, we will start pagbalik ko," umakyat ito sa kaniyang kwarto.
Ilang saglit pa ay bumalik na naman ito. We didn't waste any of our time at nagsimula na agad kami.
"So...let's start here," he pointed at the paper he was holding and taught me everything I needed to know.
"How about this one, paaano naman 'to?" I asked, looking at his lips.
Tumayo siya sa kaniyang kinauupuan at pumwesto sa likuran ko. He then wrapped his arms around me. It somehow made me uncomfortable yet very comforting.
"This one is very easy, ganito lang 'yan," he whispered, his breath hitting my ear.
I was literally enjoying my time with him. This was the first na may nagtuturo sa akin that's why I truly appreciate his efforts.
After a couple of minutes, we have finished the lessons kaya naman naisipan ko nang umuwi. Gabi na pala, I didn't even notice the time passed that fast.
"Kaii, hatid na kita, medyo delikado na sa daan," he offered, taking out his key from his pocket.
"No, its okay, kaya ko naman, don't bother," tanggi ko, ayaw ko na naman na siyang abalahin pa.
"Kaii...it's already late, baka mapahamak ka pa kung ikaw lang mag-isa ang uuwi," he insisted, giving me that worried look.
I can't let him, hindi niya pwedeng malaman na magkasama kami ni Dylan sa iisang apartment.
"Ok lang talaga ako, kaya ko naman, salamat nalang ulit," I quickly ran leaving his house, left him completely confused by my actions.
Ilang saglit pa siguro akong naghintay ng masasakyan sa labas bago ako nakasakay. Hindi nagtagal ay nakarating din ako sa aking apartment. Mabilis na akong pumasok at napansin ko na wala dito si Dylan.
"Saan naman kaya nagpunta 'yun?" bulong ko sa sa aking sarili. "Nevermind, ba't ko ba siya hinahanap."
Dahil wala pa naman siya ay nahiga muna ako sa kama. Hindi ko na namalayan, mabilis akong nakatulog dahil narin siguro sa pagod.
Around midnight, nagising nalang ako nang may maramdaman akong nakayakap sa akin. When I turned to my side, I saw no one but Dylan. Amoy alak ito and he's shirtless while wrapping me on his very tight hug.
"D–Dylan, tanggalin mo 'yang kamay mo," I tried to escape from his hug. "Ano ba, Dylan, gumising ka nga."
Lahat na ginawa ko pero hindi manlang ito nagising. Sa tuwing sinusubukan kong kumawala ay mas lalo lang humihigpit ang yakap nito sa akin. I even felt his warm breath, hitting my neck and his chest so hard pressing on my back.
Wala na akong nagawa pa, hinayaan ko na lang siya, I just let him hug me. My mind doesn't want this but my heart and body wanting for more.
To be continue...