Efsun
Çaresizlik, insanın içini kemiren, boğazına düğümlenen bir his gibidir. Sanki elini uzatsan tutacak bir dal bulamazsın, kaçacak bir yol yokmuş gibi hissedersin. Zaman ağırlaşır, düşünceler karanlık bir girdap gibi içine çeker. Ne yapacağını bilmemek, bir çıkış yolu ararken her adımda daha da kaybolmak... İşte çaresizlik, insanı en çok kendi zihninde esir eden bir kafes gibi, anahtarını bulmak ise çoğu zaman umuttan ibarettir.
Buraya ilk geldiğimde umut ettim. Kaçabilirim sanmıştım. Buradan kurtulmak kolay gelmişti. Kafamı bile çıkaramadım. Şuan nerede olduğumu bile tam olarak bilmiyordum.
İşkence görüp, iyice adapte olana kadar hep mahzende tutulmuş ve kilit altına alınmıştım. Biriyle görüşmem yasaktı. Konuşmam yasaktı. Dillerini öğrenene kadar ve uyum sağlayana kadar zaten bir s
