Efsun
Oturmuş yatağın üstündeki telefona bakıyordum. İki senedir tutunduğum bir dal vardı. Ben hep İskenderin de beni sevdiğini ve beklediğini sanmıştım. Hatta beni aramış bile olabilirdi. Bunları düşünmek bile bana iyi geliyordu.
Yani insan biri tarafından düşünülmek, merak edilmek istiyordu. Bu dünyada yapayalnız kalmıştım. Annem babam ölünce bana sarılan ilk kişiye bağlandım. İnsan bu dünyada bir kişi de kendisini sevsin istiyordu. Bu dünyada var olmanın ya da var hissetmemin sebebiydi belki de sevilmek. Bir kişi ya, çok değil bir kişi beni sevsin, merak etsin, umursasın istiyordum.
Burada ölsem ya da bana birşey olsa arkamdan ağlayacak, beni düşünecek ya beni merak edecek kimse bile yoktu. Çok zoruma gidiyordu. Bu acı çok başkaydı.
Kapı çalınca burnumu çekip yüzümü sildim. Berfin
