LOVING ARMS.

Chapter 5

Olivia Relish

Nagpunta kami kahapon ni Huno sa malaking mall na malapit lang sa kanyang office. Halos mapuno pushcart, sa dami ng kinuha ng binata, pasalubong namin pauwi sa bohol. Daig pa namin nag-ibang sa dami ng pinamalengke namin.

At namili na rin ako ng pagkain namin sa bahay ko. Para may kakainin kaming dalawa ng binata. Mabilis ang lumipas ang panahon lahat ng gamit ko ay ready na rin pati ang ticket sasakyan namin ni Huno ay ready na rin. Bukas na kasi ang alis namin ni Huno at ngayon ay nakasalapak ako sa kama at siya ay nakahiga sa kama ko, habang ina-ayos ko ang mga damit na dadalhin ng binata.

Sinalansan ko ng maigi ang mga gamit ng binata sa kanyang maleta pati ang kanyang bakser, ako na rin ang nag-ayos nun para sa kanya. Abala ang binata sa tinatapos nitong work sa office niya. Sabi ko sa kanya pumasok muna siya sa kanyang work at bukas pa naman ang flight namin. Pero ayaw niya. Wala daw ako kasama sa bahay ko, kung iiwan niya ako. It was almost here that Huno lived in my house. Ihahatid niya ako sa work ko at after our work. Diretso uwi sa bahay ko.

Kaya marami na din damit ang binata sa cabinet ko. Minsan nga tinatanong niya ako, bakit hindi nalang ako tumira sa bahay niya. Mas okay pa daw iyon. Pero nagdadalawang isip kasi ako. Hindi kuna magagawa ang dating ginagawa kung pag-labas-labas sa gabi. Kapag makakasama ko siya sa iisang bahay lang. So I have not yet agreed to the fact that he wants me to live in his house.

Besides, we don't know? What status we both have as friends. Masaya kami sa companya ng bawat isa at walang nang-gugulo sa amin dalawa. Maliban nalang sa mga babaeng lumalapit kay Huno, kahit kasama pa ako. But I don't feel jealous. Huno doesn't make me feel the need to be jealous. When a woman approaches him.

Napapatitig ako sa mukha ni Huno. Habang tinutupi ko ang t-shirt niya na dadalahin niya. Ngumiti ako ng tumaas ang isang kilay niya marahil sa pagtitig ko sa kanya..

Alas otso na ng gabi at nagpahapunan na rin kaming dalawa ng binata at may kanya-kanyang pinag-kakaabalahan.

"Do you want coffee? Will i make you now?" Presita ko sa kanya. Mahilig kasi sa kape ang binata kaya naisipan ko siyang alukin. Kahit alanganin na kasi, gabi na.

"No... I can't sleep if I drink coffee now..." Gusto ko sana sambitin na may pangpatulog naman siya kung sakali hindi siya makatulog kung iinom siya ng kape, e. Naramdaman ko nalang namula ang mukha ko ng sumagi sa isip ko. Kung ano ang pangpatulog niya. Iniwas ko nalang ang mga mata ko sa kanya.

"Why are you blushing?" Nang mahuli niya ako namumula. At tumingin siya sa hinaharap ko ng makuha niya ang ibig sabihin ng pamumula ko.

"Hindi 'yan ang ibig kung sabihin, Huno, ah..." Sambit kung tanggi sa kanya.

"Pero 'yan ang pinaparating ng pamumula ng mukha, mo? Matatapos na ako sa work ko. Tapusin muna rin 'yan.. I want to sleep..." Napanguso nalang ako sa sinabi niya sa akin. Pagdating sa kanya ang dali niya mabasa ang laman ng isip ko. 'Yung kahit wala naman akong sinasabi. Alam niya kaagad.

Nang matapos ako sa pag-iimpake ng gamit ni Huno. Sinara ko ang maleta niya at lumambaba sa ibabaw ng maleta niya at tumingin ulit sa kanyang ma-among na mukha na suplado.

"Kapag nakarating tayo sa amin, Huno. Alam mo ba maraming mapapatingin sayo? Na mga tao tiga dun sa amin..." Pagkwe-kwento ko sa kanya sa manyayari kapag nakita siya ng mga tao dun. Baka pati mga magulang ko, magugulat sa kasama ko.

"Why? Tao din ako, katulad nila?" Tanong niya sa akin na walang kainterest, sa mga taong titingin sa kanya.

"Yeah, tao karin but. You have a good looking, Huno... Iisipin nila. Isa kang sikat na artists sa ibang bansa. Bumisita sa lugar namin... At titili ang lahat ng babae, pati na rin mga bakla sa amin, kapag nakita kanila..." Napanguwi ang taas ng labi ng binata sa sinabi ko. I think is not like that.

"Kahit pa ang familya mo? Ganun din ang magiging reaksyon nila, kapag nakita nila ako?" Interest na tanong ng binata sa akin. Tungkol sa familya ko. Iniwan niya muna pangsamantala ang mga mata niya sa laptop niya at tumingin sa akin.

"Yes, Huno... Bihira lang sila makita ng maganda ng lalaki, sa tanan buhay nila... Pero kalunan masasanay din sila, na araw-araw kang makikita nila..." Pagpapanatag ko sa loob niya. Hindi kasi sanay ang binata sa mga ganun titig ng mga tao. Lalo na ibang lugar ang pupuntahan niya bukas. Hindi ang kanyang office. Kaya maninibago ang binata sa nakapaligid sa kanya.

"You mean... I'm a good looking man for you?" Bigla ako napaubo sa tanong ng binata sa akin at dumiretso ako ng upo ng maayos.

"Are you okay?" Voice is worrying.

"Yeah, yeah... Okay lang ako" Inayos ko ang akin pag-ubo ng biglahan.

"I'm blind? If na Hindi makita ng mga mata ko. Kung gaano ka, ka-good looking na lalaki, Huno..." Pagsisiwalat ko sa nakikita ko para sa kanyang aura.

"Thanks... You are not lying said... But. How many rates of my face can I get for you?" Kinikilig na may halong seryoso ang tanong na iyon ng binata sa akin. Lumamba ako ulit sa harap niya ng maayos ko ang sarili ko ulit.

"9 of 10, Huno..." Maiksing sagot ko sa kanya at ngumisi siya.

"9 of 10 lang?" Parang hindi niya tanggap na iyon lang binigay kung rate sa kanya.

"You face not food, Huno? Para bigyan ko ng rate, 'yan? You good, looking kana, nga. Gusto, may rate pa?" Halong pagbibiro ko sa kanya.

"Okay. Kaya gusto kung sumama sayo. Para makilala ko ang pamilya mo. Hindi para ipagmalaki ang magandang lalaki ako, sa inyo... Kung titignan lang nila ako, ayos lang sa akin." Nanahimik ako ng wala akong masabi sa kanya. Bakit kaya gustong-gusto ng binata makilala ang familya ko? Dahil matagal na kaming magkaibigan dalawa. Na meet kuna rin ang family ng binata. Katulad niya mabait din. Hindi mataas ang tingin sa mga sarili ng familya niya. Kahit pa mga magulang ng binata ay napaka bait sa akin ng ipakilala ako ng binata, sa kanyang mga magulang.

Minsan iniisip ng parent's niya, na magjowa kaming dalawa. Pero ako, talaga nagsasabi sa kanila hindi po. Magkaibigan lang kami. Sagot lang nila sa amin. Paano kami magkakaroon ng mga jowa? Kung araw-araw naman kaming magkasama ng binata. Pero tumawa lang kaming dalawa ng binata.

Nasundan ng maraming beses na palagi kung name-meet ang parents niya. Kaya nagaan kuna rin sila ng loob. Bukas ay panahon na rin para makilala ng binata, ang parents ko. Ayaw kulang isipin ng binata na tinatago ko siya sa familya ko at ayaw ko siya ipakilala. Hapon pa naman ang flight namin at eroplano ang sasakyan namin dalawa papuntang bohol. Para mas madali ang paglalakbay namin at mura naman ang pamasahe.

Dati namamahalan ako noon sa pamasahe. Noong unang sakay ko sa eroplano at tungtong ko sa maynila. Kaso si Huno na naman ang nagbayad ng tickets namin at siya na rin nagpabook sasakyan namin dalawa. Nalaman ko nalang. Nang may inabot siya sa akin na dalawang tickets. Magpapa-book pala sana ako nun. Ay, nagawa na niya, ang gagawin ko. Wala na akong nagawa kundi kunin ang ticket namin at itago iyon at hintayin nalang ang schedule ng fight namin at iyon ay bukas na.

"I want to sleep, na..." Humihikab na sabi ng binata sa akin at tumayo ito at nilapag sa table ang laptop niya. Tsaka niya kinuha ang maleta niya sa ibabaw ng kama ko at binaba ito.

Nahiga siya pagkatapos niyang gawin iyon. Gumapang nalang ako sa ibabaw ng kama ng hindi naman ako bumaba. And light is off at hinubad ni Huno ang suot kung damit. Wala na rin akong suot ng bra ng alisin niya ang damit ko at sinubo ang isang n****e ko tsaka pumikit ang binata. Sa bawat ganito ang nanyayari sa amin sa ibabaw ng kama.

Buong katawan ko nag-iinit.... Pero pinipigilan kulang ang sarili ko, magpatangay sa dala ng init na nararamdaman ko. Pinikit ko na rin ang mga mata ko. Habang hinahaplos ko ang malambot na buhok ng binata.

Excited na kinakabahan ako para bukas, sa muli kung makakasama ang familya ko. Matagal-tagal kurin sila Hindi nakasama.

"Goodnight, Huno..." Aniya ko.

"Goodnight, din babe.. " Balik na bati niya sa akin.