O gece uyumakta zorlandım. Yatağıma uzanmıştım ama gözlerimi kapattığım an Ömer’in bakışları, o kısacık ama kalbimin en derin yerine dokunan öpücüğü aklıma geliyordu. Şakağımda hâlâ o sıcaklık vardı sanki. Yastığa başımı koyduğumda gülümsediğimi fark ettim. Kalbim öyle hızlı çarpıyordu ki, sanki evin sessizliğini bile delip geçecek gibiydi.
Zeynep çoktan uykuya dalmıştı, nefes alışları odadan bile duyuluyordu. Ama ben dönüp duruyordum. İçimde tarifi zor bir heyecan vardı; hem huzur hem de belirsiz bir korku. Çünkü bir yandan Ömer’in bana yaklaşması, hislerini saklamadan göstermesi içimi sıcacık yapıyordu. Öte yandan, ya bir gün bu mutluluk elimden kayıp giderse diye içimi kemiren bir endişe vardı.
Gözlerimi tavana dikmiş, ay ışığının ince çizgilerini izliyordum. “Zeliha…” dedim kendi ken
