En Sessiz Çığlıklar
299 Words
Gece.
Her şey sustuğunda en çok bağıran şey, içimizdeki sessizliktir.
Benim sessizliğimse… yılların ağırlığıyla yankılanıyordu.
Arel’in evindeki ilk gecemde, yatakta sağa sola dönüp durdum.
Ne bedenim uyuyordu, ne de aklım.
Aklımda hâlâ Efken’in sesi vardı. O soğukkanlı “Yolun sonuna geldin” cümlesi.
O kadar çok şey söylemişti ki…
Ama asla, “Üzgünüm” dememişti.
Göz kapaklarımı kapattığımda mezarlığın taş duvarı, karanlık sokak lambası, camıma vuran yabancı eller…
Hepsi yeniden canlanıyordu.
Saat gece üçüydü.
Yatağımdan kalktım, sessizce odadan çıktım. Alt katta ışık sızıyordu.
Mutfağa yöneldim.
Arel oradaydı.
Geceliğine gömlek giymişti. Kol düğmeleri hâlâ kapalıydı.
Hiçbir şey sormadı.
Bana bir bardak su uzattı.
“Uyuyamadın,” dedi.
Başımı salladım.
Bir sandalyeye oturdum. O ise tezgâha yaslandı, bana bakmadan konuştu:
“İnsan, en büyük travmalarını sustuğunda hatırlar. Konuşmaya başladığında iyileşir.”
“Ben anlatamıyorum,” dedim. “Anlatsam da kimse anlamıyor.”
“Ben dinlerim,” dedi, gözleri hâlâ uzak bir noktaya bakıyordu.
“Anlamasan da mı?”
“Özellikle anlamadığımda.”
Bir sessizlik oldu.
Sadece buzdolabının uğultusu ve duvar saatinin tıkırtısı…
Sonra fısıltıyla sordum:
“Sence bir insan… sevdiği kişiyi nasıl bu kadar kolay harcayabilir?”
Arel gözlerini bana çevirdi.
Yüzünde alışıldık soğukluk yoktu bu kez.
Sanki bir anlığına kendi kırıklarını da önüme serdi.
“Çünkü bazı insanlar için sevgi bir duygu değil, bir araçtır.”
“Sen hiç sevildin mi?”
“Ben… hiç izin vermedim.”
O an…
İki yabancı, aynı sessizlikte birbirine daha çok benziyordu.
⸻
Ertesi sabah Arel telefonla konuşuyordu.
Kapının aralığından duydum:
“Hâlâ hareket halindeyse, izini kaybetmeden harekete geçmeliyiz. Efken, bu defa yalnız değil…”
İçimdeki alarm çaldı.
“Efken hâlâ hareket halinde mi?”
O an Arel’in söylediklerinden sadece bir şeyi duydum:
“Seni kurtarmadım Havin. Sadece hazırladım. Asıl savaş yeni başlıyor.”
Ve biliyordum.
Artık kaçmak değil, yüzleşmek zorundaydım.
⸻
Devam Edecek…
- Writer
