Sessizdi. Sessizdiler. Sessizdik. Sessizdim. Sızlanmalar kesildi. Sükunet süre geldiğinde çığlıklar dindi. Yalvarmalar sustu. Yakarmalar sessizleşti. Nefes alamıyordum. Annemin başsız bedeni Daimon tarafından sürüklenirken bile tepki verememiştim. Başı dizlerimin üzerinde olan annemin yüzüne irileşmiş gözlerimle bakabiliyordum. Gözlerini avuç içimle zor eylemsel bir hareketle kapatabilmiştim. Sonra o gözleri kapalı baş bende bırakılmıştı. Yedi milyar evren nefretini dindirememişti, sıra bize geldiğinde ve bittiğinde istediğini elde edememişti.
Hissizlik bir tek benim üzerime çökmemişti. Ailem duygulardan yoksun gözler ve yüzlerle boşluğa bakıyorlardı. Kollarımı yeniden annemin başına sardığımda içim derin bir sızıntıyla birlikte titredi. Ağlamayacaktım. Daha fazla göz yaşı dökmeyecektim.
