Güneş doğuyordu.
Kollarımı göğsümde birleştirdim ve çenemi gökyüzüne kaldırdım. Daimon gözlerini kapatmış yüzüne vuran güneşi sessizce eski bir dost gibi selamlıyordu. Yıllardır o karanlığın içinde güneşten muhafazaydı. Kurak Topraklarda bol bol güneş vardı. Cehennemden farksızdı. Orada bol bol hasret giderebilirdi. Üzerinde beyaz, sade bir tunik vardı. Ona bir de pelerin vermiştim. Üzerindekiler dışında hiçbir şeyi yoktu. Ne parası ne de silahı. Saçlarımı hafif rüzgar hareketlendirdi. Derin ferah bir nefes aldım. Daimon başını eğerek gözlerini açtı ve Sulei’nin yüce yamaçlarından aşağılara baktı. Yeryüzünü sessizce seyretti. Gözlerinde duygudan hiçbir iz yoktu. Yüzü ifadesizdi. Ne merak, ne korku ne de bilinmezliğe karşı bir kuşku.
Sesim emrivakiydi. “Özgürsün.”
“Özgür mü? Ben öyle dem
