Can You Break the Walls Around Me?

Here it is again. They're crowding my mind again. They crowd my mind as if they own me. As if I didn't have the right to be free. As if I didn't have the right to have peace. To have joy. I closed my eyes as I reached down towards my womanhood. I was currently lying down on the bed while there was no one around so it was easy to do the thing. After the temporary pleasure faded, I felt my mind quiet. Whatever was looming around, I felt it gone. Only the lingering sensations of pleasure remained. I closed my eyes and tried to push away the guilt I felt inside me. … Avich’s POV Nagsimula nang mag sound check ang technical team sa mga instruments and the microphones while me and the other back up singers like me are sitting with a wireless mic in hand each. This is necessary para hindi kami maingay pakinggan pag nag start na kami sa practice for the Musical Worship for tomorrow’s Sunday Church Service. I felt irritated by the sounds elicited by them, but I can't tell them to knock it off since oras na namin for practicing the worship songs. So wala na akong magagawa kundi itikom ang bibig ko. Though I'm sure that my face expressed my irritation enough. True enough, my mom attested to it. "Avich, ayusin mo yang mukha mo!" sabi ni Mom from the front. Nasa stage kasi kaming lahat, and she stood beside the pulpit since she is the assigned worship leader for Sunday’s Musical Worship. But once I decided na nairita ako, sobrang hirap na para sakin ang makipagplastikan at magpanggap na okay ako kahit hindi naman talaga. Kaya, they just had to deal with it. In response to my mom, I decided to only look away from her para di na niya ako pansinin. Pero kahit ganun, alam kong nakikita niya pa rin ang irritable face ko. After all, nasa front kaya siya di ba? Maya-maya pa ay nagsimula na ang practice. As a backup singer, it was our job to do second voices para mas maging maganda ang daloy ng worship. Hindi naman marunong lahat pagdating dito kaya I do my best to do it at ng isa ko pang kasama na marunong din mag second voice. Not to boast but like my mom, I was gifted with a talent in singing. So you can say that I have a good voice. My fellow christians also tell me that which justifies the previous statement. The name's Avich Villamore. Bata pa lang ay kumakanta na ko sa Church. Ikaw ba naman may Christian na Mom, di ba? The dad is catholic but got converted to Christianity when I was 12 years old. Sometimes, people call us Born Again Christian. After ng praktis, we had dinner at church before going home. When we got home, my mom then started to chastise me. "Avich, anu ba yung kanina?" "Wala." I said ng pinaneutral na sagot. Seriously. Does she really need to bring that up? Nagdaan na yun, di ba? "Anung wala? Nandun pa naman sina Mam Sorina at iba pa! Ano nalang sasabihin nila?" Hays.. Heto na naman tayo sa "what would others think?" Seriously? Sino ba nagpapakain sayo? Sila ba? So bakit mo pa iisipin pa ang iniisip nila? But I didn't say anything. Mahirap na. Ang ingay pa naman ni Mama pag sinimulan mo yan. So what I did was I only scrolled on my phone. As I did, mom continued to nag at me anyway. Arghh, this sucks!! Mabuti sana kung may sarili akong kwarto. Kaya lang, poor kami. Yung sahod ng mom ko, kasya lang sa pang-araw-araw namin. Minsan kulang pa pag may bayarin sa school. Hays. Kaya ayun, tiis-tiis nalang sa sardinas na way ng pagtulog. Pero sabi nga ng pastor, pasalamatan mo na may tirahan ka. Kasi yung iba, walang matutulugan. Pero sa kabilang banda, problema ko ba kung wala silang matutulugan? .. Nang tumuntong ang lunes pumasok na ako sa skwela. Unang subject palang inaantok na ako so I was looking forward to the vacant time. Humikab ako habang nakikinig sa teacher namin. “Psst, Avich!” Tawag sakin ng nasa likod ko kaya lumingon ako. “San tayo after nito?” Ah si Vella lang pala. My only friend sa school. Her full name is Vella Estrid. Pareho kaming nasa 2nd year high school. We've been classmates since our first year but we're not that close. Pero this school year, we started to get close with each other. Hindi ko nga rin alam kung anong nangyari, pero bigla nalang kaming naging close sa isa't-isa. If I were to describe her, hindi siya ganun kagandahan by the world's standards. Or so I think. But her long curly hair did her charm. Maputi rin siya at matangkad. Also, she has a very kind personality which makes her become everybody's friend. Sure ako that some people are asking about why Vella would have a close friend like me. After all, people sees me as a snob. Ewan ko ba. Hindi naman ako nag ro-roll eyes often pero ganun tingin nila sakin. Minsan naman, intimidating ako. Sheesh. I just ignored their comments. Wala naman akong mapapala run. Besides, pa iba-iba isip ng tao. Parang no permanent address lang ganun. “Same place.” “Okay!” Matapos ang walang hanggang dada ni Ma’am, natapos na rin ang first period namin. Agad namang nagising ang diwa ko. Vacant time!! Lumakad na kami ni Vella sa isang area ng school na walang masyadong tao. May shade kaya hindi kami naiinitan. When we got there, I put on my earphones at nagpatutog ng music. Playing “Put Your Head on My Shoulder” Put your head on my shoulder Hold me in your arms, Baby Nilabas ko yung sketchpad ko at nagdrawing ako ng favorite anime character ko. Si Tomoe! I'm not that good at remembering the details of Tomoe's face, so I just copied his picture on the web. Tomoe. My ultimate anime crush! Sobrang naakit kasi ako sa kagwapuhan at graceful niyang sarili when I watched the anime entitled, Kamisama Hajimemashita. *giggles* When I was almost done with the sketch, I suddenly noticed how similar my drawing was to the picture I downloaded on the web. To the picture I used as a guide to draw Tomoe. Damn, was he hot! The picture I picked of Tomoe, it was a picture of elegance but also, it looked seductive. Damn, was I seduced! But I don't like my underwear wet so I held my s****l urge. Sadly, the liquid down there already leaked, so I can't do anything about it. Arghh. Maya-maya, bigla kong naramdamang may tumapik sa balikat ko. Oo nga pala. May kasama nga pala ako rito. Tinanggal ko ang earphones ko. “Bakit?” "Tara sa next class." Next class na? Hayss, ang bilis naman ng oras… I gave Vella a nod tapos niligpit ko na ang mga gamit ko. When I was done, sabay na kaming lumakad patungo sa next class. "Sino yung dinrowing mo kanina? Bagong paborito mo?" "Si Tomoe. And yes, he's my new fav.” “Ang hilig mo talaga jan ano?” Nagshrug lang ako sa kanya. Mahilig na kasi talaga ako sa anime ever since I was like 6 years old siguro yun. Ayon, kahit ngayong highschool na ako mahilig pa rin ako sa anime. Nang makarating kami sa next class ay umupo na kami sa aming upuan. At dahil wala pang guro, naisipan kong magdrawing muna ng kung anu sa notebook ko. "Dito na muna ko uupo sa tabi mo. Wala pa naman yung seatmate mo." Rinig kong sabi ni Vella. "Mm." I sketched and sketched on my notebook until a song entered my mind. As it did, I started to sing it out. Loud enough to be heard by me and Vella. 'I give my all to have Just one more night with you I'd risk my life To feel… your body next to mine Cause I can't go on Living in the memory of our song I…give my all For your love.. tonight' Clap clap clap clap Immediately, I turned around to see my classmates sitting behind me clapping. Then they started to comment on how nice my voice was. Err.. nakakahiya.. Narinig kong tumawa si Vella ng mahina. "Narinig ka ata nila, Vich." "Haha." Awkward kong tawa. “Kanta ka pa, Vich.” “Oo nga.” “Alam mo yung The Prayer? Kantahin mo yun pleasee!!” Medyo napressure ako sa request nila. After all, I was not used to this kind of thing. Even when I used to sing at church, I still felt really nervous everytime I came up on the stage to sing. “H-Ha? Ahm..” As I felt conflicted whether to sing or not, biglang dumating yung teacher namin. Narinig kong nanghinayang ang mga klasmeyts ko dahil dun. But me, I felt relieved since I didn't need to decide anymore. Ayaw kasi ng teacher naming ito ng maingay kaya we all shut our mouths while waiting for the others to come. Nang uwian, I was frustrated dahil halos lahat ng jeep na pwede kong masakyan pauwi ay puno na. Malapit nang gumabi at sobrang sakit na ng paa ko kaka-antay ng sasakyan. After like a million years nakasakay rin naman ako. Nang makarating ako sa bahay galing school, I decided to rest for a while. Hindi kasi ako naka- upo nang maayos sa sasakyan kanina dahil sobrang liit nalang pala ng space na available. Galit man ay wala rin akong magawa. Di bale ang importante naman nakauwi na ko. Nagbihis muna ako at nagrelax na nga. Pero hindi ko pa man na o-open ang phone ko ay bigla kong narinig ang pagdating ni Mama with matching talak. "Avich, dumating ka na pala? Ba't naglalaro ka pa riyan? Maghugas ka nga dun ng pinggan! Ano? Ako pa rin ba magtatrabaho nito? Ako na nga nagtatrabaho para may makain tayo, ako pa rin ba ang magtatrabaho dito sa bahay? Kilos na!" Hay, grabe. Kakarating mo lang, talak agad? "Hindi ka rin ba nagluto ha? Asan ba tatay mo?" Oo na! Magluluto na at maghuhugas na mahal na reyna! Hindi ko alam nasan tatay ko. Kararating ko lang din kasi! Tumayo ako at hindi na lang siya kinausap at pinansin. Tinungo ko ang mga hugasin at nilagpasan lang siya. "Batang 'to nilampasan lang ako? Hindi man lang nagmano. Huy Avich! Hindi kita pinalaking ganyan ha!" Pero hindi ko pa rin siya pinansin at nagdala ng dalawang balde para mag-igib ng tubig sa pump. Wala kasi kaming gripo. Kasi nga diba, we're poor. Little did I know kung anung aabutan ko pag-uwi ko ng bahay. The ultimate wrath of my mom. BELT ATTACK. … Nang gumising ako sa umaga, ginawa ko na ang mga kailangan kong gawin para pumunta ng school. Nagising na din sina Mama at Papa pero hindi ko sila pinansin lalo na si Mama. Sobrang galit kasi ako sa kanya. Imagine my surprise nang pag-uwi ko yung belt ang sasalubong sakin? Nang tapos na ako sa mga gagawin ko, medyo natakot ako dahil kay Mama nga pala ako manghihingi ng pera para makapunta sa school. Kahit ganun kinapalan ko na ang mukha ko at lumapit sa kanya. “Ma, aalis na ko.” Tumingin muna siya sakin kaya kinabahan ako. Ngunit nanatili ako sa kinatatayuan ko. Buti naman at inabutan niya ako ng pera. Pagkatapos nun ay umalis na ako ng bahay papuntang school. Hay salamat nakaraos din. Hindi naman sa laging ganyan si Mama, pero hate ko pa rin siya dahil sa ginawa niya sakin. Nang dumating ako sa school wala ako sa mood makipag-usap at naka poker face lang ako. Kahit si Vella hindi ko pinapansin. Naiirita kasi ako ngayon dahil sa nangyari kahapon. Vella’s POV Nang makarating ako sa school, binati ako ng mga kaklase ko. “Hi Vella!” “Good morning, Vel! Pakopya naman ng assignment o. Meron ka ba?” “Meron. Pero hindi ko alam kung tama ba yun haha.” “Okay lang.” Binigay ko kay Flora ang notebook ko. “Heto.” “Thanks!” tinanggap niya ang notebook ko at nagsimula nang komopya ng assignment ko. Masaya naman ako dahil makakatulong ako sa mga kaklase ko. Umupo muna ako sa aking upuan at naghintay ng teacher namin. Tumingin ako sa upuan ni Avich pero wala pa siya ron. Di pa pala siya nakarating. Maya-maya siguro andito na yun. “Pakopya din ako. Nakalimutan ko gumawa ng assignment hehe” “Sige.” “Salamat Vella! Ang bait mo talaga. Hehe” “Hindi naman. Hehe” Maya - maya biglang dumating si Avich at nilampasan lang kami na para ba kaming hangin hindi niya nakikita. Walang emosyong nakikita sa mukha nito at sa nakikita ko parang badtrip ata. “Tch tingnan mo nga yang si Avich. Parang walang nakikitang tao ah. Matagal na nating kaklase pero ganyan pa din ugali.” “Oo nga eh. Akala mo naman kung sinong maganda.” Rinig kong sabi nina Flora. Pssh eh maganda naman talaga si Avich no. haha Hindi siya ganun kaputi pero maganda siya. Kung ihahambing ko siya sa artista, para siyang si Kisses Delavin o kaya si Janella Salvador. Lalo na kapag nakangiti siya. “Guys, ano ba kayo. Ganyan lang talaga si Avich.” “Pssh, the ever Saint Vella. Pano mo ba natatagalan yang babaeng yan eh ang snob? Tingnan mo magkaibigan kayo pero hindi ka man lang binati? Naku” “Oo nga Vella. Hindi ka ba nasasaktan sa pagtrato niya sayo ng ganyan? Kung iwan mo na kaya? We can be your friends instead. Samin ka nalang sumama.” Totoo, magkaibigan kami ni Avich ever since tumuntong kami sa second year. Pero dahil isa siyang introvert, palagi siyang namimisunderstood ng mga kaklase namin. Iniisip nila na snob si Avich at di marunong makiramdam. “Haha salamat. Pero kaibigan ko si Avich. Puntahan ko muna siya ha.” umalis ako at pinuntahan si Avich na naka earphones. “Vich,” tawag ko sa kanya pero hindi siya lumingon. “Vich,” tawag ko sa kanya ulit. Nilingon niya ako ron na parang naiirita. “Ano?” Medyo nasorpresa ako sa kanya pero madali naman akong nakarecover. “Wala naman. Okay ka lang?” “I’m fine.” sabi niya at hindi na ako kinausap pa. Hinayaan ko nalang siya at bumalik sa pwesto ko. “Anong sabi?” “Wala. Nag-usap lang kami. Tapos na ba kayo? Kukunin ko na notebook ko.” “Wala pa. Teka.” Napangiti ako. Mabuti naman at hindi na sila nagtanong. Baka mas lalo lang silang magalit kay Avich pag nagsalita pa ako. Inaamin ko, may pagkakataon na nagagalit ako sa kaibigan ko. Topakin kasi yun. Pero pinili ko na lamang siyang intindihin. Ewan ko rin ba, hindi ko rin kasi magawang iwan si Avich. Nasanay na rin siguro ako sa kanya. … Nang natapos ang klase, tahimik kaming naglalakad ni Avich para maglunch. Hindi kami pumunta sa canteen dahil sure kami na marami nang tao ang nandoon. Kaya tinungo namin ang spot namin. May baon na din kasi kami kaya di na namin kailangang bumili ng pagkain. “Vich, magpapraktis ba kayo ng chorale mamaya?” naging member kasi siya ng Chorale group namin sa school after niyang mag audition. At dahil maganda ang tinig niya, nakapasok siya. “Oo.” tipid na sagot niya. “So, mauuna na pala akong umuwi sayo.” “Oo.” Gusto ko sanang tanungin siya kung okay lang ba siya dahil medyo badtrip kanina pero tingin ko mukhang okay naman na siya ngayon kaya hindi na ako nagsalita. Nakarating kami sa aming spot at nagsimula na kaming kumain.. Avich’s POV It was our last subject for the day at atat na 'kong umalis dito para pumunta sa praktis. Aside from gusto ko nang makita si Ate Hannah, yung crush kong member din ng chorale, sobrang baho rin ng bibig nitong seatmate ko. Kaya gusto ko ng makalaya rito. His name was Leon Tan. To be honest, I was thrilled to have him as my seatmate at first. After all, he was my crush ever since we were in our sophomore years. Gwapo kasi. But who'd thought that he had a bad breath! So I lost all interest in him after that. Gusto ko mang sabihin sa kanya na bad breath siya, pero hindi ko alam paano ko sasabihin without hurting him. I may not be the best person there is, pero di ko naman trip mambastos ng tao. Pero kasi, ang talkative niya kaya amoy na amoy ko ang hininga niya! "Okay, let me ask you a question. What are your thoughts about life? Anyone?" the teacher asked, making Leon stop whispering at me. Buti naman at tumigil 'tong lalaking to kakasalita. "Villamore." rinig kong tawag sa akin ng guro. Huh? Ba't ako? Hindi naman ako yung talak ng talak ah? Si Leon kaya yun! Pero dahil wala na akong choice, tumayo na lang ako. "In all my years of living, I feel like there's more to life than having a job after graduating, being in love with someone and then settling down to get married. Then having kids afterwards." I said while my heart was pounding so hard. After saying that, everyone looked at me like I'm an alien. But then my teacher smiled and asked, "And might I ask what is this 'more to life' you're talking about, Miss Villamore?" Shoot. I haven't really thought that much. "I think that's what I'm going to find out, Ma'am." After saying that, everyone laughed at me. Seriously, anong nakakatawa run? May naisip kayo ganun? After class, Leon told me that I have such an amazing thought. He said that the answer I gave earlier was something that never came into his mind up until now. Seriously, that was nothing special. I only said thanks to him at pumunta na ako for the choir practice. Masaya man ako sa routine ko, pero ang mahirap lang is gabi na ako nakaka-uwi ng bahay. Buti naman at pinayagan ako ni Mama kahit ganun. Supportive naman si Marga niyo galore. Marga. My mom's name. Fab, right? When I joined the choir practices, I met good people there. They welcomed me and we talked and laughed together. One of which is a fourth year student named Hannah Lee. She's very beautiful, you see. And it resulted in me having a crush on her. Even when I know that it is against the beliefs of being a Christian, I still indulge in it. Sobrang ganda niya lang kasi talaga and I can't help but look at her every time she's within the vicinity. Isa siyang alto and a good one at that which made my crush on her increase. When I arrived there, nakita kong wala pa masyadong members ang dumating. Pero ang mga nandun ay nagjajaming. Nagpapiano at kumakanta si Kuya Jel at sumabay naman sa pagkanta ang iba. Si Kuya Jel ay isang 4th year at isang tenor. Sobrang nakaka-inlove yung boses niya! Parang Bruno Mars ganun. "Uy Vich! Dito ka na pala. Kanta ka nga. " sabi ni Kuya paglapit ko sa kanila. I know that it's not my thing to socialize with people. But when it comes to music, I can't help myself but want to come and enjoy it kahit na sino pa ang kasama ko. Nasorpresa nga si Vella nung nagdesisyon akong sumali sa chorale eh kahit na hindi naman ako mahilig makipagsocialize. But I'm a music lover duh! So here I am! Kinakabahan man ay pinagbigyan ko si Kuya Jel sa kanyang hiling na kumanta ako. Tumugtog siya ng 'Just the Way You Are' at nagsimula na akong kumanta. 'Oh her eyes, her eyes make the star look like they're not shinin' Her hair, her hair Falls perfectly without her tryin' She's so beautiful And I tell her everyday' As I sang that, I felt it real good kasi may iniisip ako tao. Guess who? Yeah, I know, I know When I compliment her, she won't believe me And it's so, it's so Sad to think that she don't see what I see But every time she asks me, "Do I look okay?" I say..' That's right! It's ate Hannah, of course! Ganda kasi ng babae. Pero pag sinabi ko naman yun sa kanya, sasabihin niya naman sa akin na mas maganda pa raw ako sa kanya. Na para ko raw kamukha si Kisses or Janella. Shocks! Tong mukhang to? Kisses or Janella? I wonder if okay pa ba ang mga mata niya. Sinabihan ko nga yung mag EO eyewear na eh. Tinawanan lang naman ako ng gaga. As I sang the chorus, the others joined me in singing pero sinaway sila ni Kuya. Di raw kasi niya ako marinig dahil dun. I blushed after hearing that. "Kuya, lalakasan ko nalang boses ko." ani ko. "It's okay, Vich. Hindi mo naman kasalanan na mas marami sila kesa sayo eh. haha" "Okay lang ate, Vich! Shut up nalang kami. haha" sabi ng isang sophomore. "Tama! Maganda naman kasi talaga boses mo, Vich. Kaya naiintindihan namin si Kuya." ani ng third year na katulad ko. Kakahiya. Kilala nila ako pero nakalimutan ko na mga pangalan nila. I'm not good at remembering the names kasi. Isa pa, baguhan din ako. "Kung naiintindihan niyo pala, ba't pa kayo sumabay?" pataray na sabi ni Kuya Jel. Pero halata namang nagbibiro lang siya. "Kuya, ang strict ha?" "haha joke lang! Di na mabiro." Natawa na lang ako sa kanila. Oh, what good people they are. How I wish dito nalang ako forever. Kumanta with them, magjam with them. Naaapreciate kasi nila ako. Feeling ko welcome ako rito. Sa church may ilan naman akong kaibigan pero mostly parang wala rin. Dito, I feel like I belong. "Uy, nagkakasiyahan kayong lahat jan ah. Sali niyo naman ako!" Sabi ng bagong dating na walang iba kundi si Ate Hannah. "Ate!" Ani ko at tumayo para i hug siya. "Hi Vich!" Nag greet din ang iba kay ate. Close din kasi siya sa iba naming kasama. "Hi Han, lika jam tayo." "Ay, nako si Kuya. Kami pinatahimik pero nang dumating si Ate Han.." "Ay oo nga naman. Iba talaga pag si Special someone eh no?" Natawa naman ako dun. Pansin kasi ng lahat na may crush si Kuya Jel kay ate. Kaya ayun pinagtutukso namin sila minsan. Si ate naman, tumatawa lang din samin. Hindi namin alam kung mutual ba o ano. Pero sana wala para pabor sa kin. Haha Pero ewan ko ba kung gusto ko talaga maging kami, hindi ko naman naisip din na maging kami ni Ate Han. Siguro nagandahan lang talaga ako sa kanya. "Huy, kayo talaga. Di ganun yun ah, pinatahimik ko lang kayo dahil nasasapawan niyo si Avich. Di ko siya naririnig!" "Ay nako palusot pa kuya.." biro ko naman. "Ay, Vich akala ko ba kakampi kita?" Tumawa naman kami sa kanya. "Hello guys, andito na ba ang lahat?" Sabi ng aming instructor na kararating lang. "Kung ganun, tayo'y magsimula na!" "Yes, sir!" Nagsimula na nga ang praktis at lahat ay kumuha na ng piyesa. Nakakalungkot man dahil hindi ko makakatabi si Ate pero tinanggap ko nalang dahil iba kasi ang hanay ng alto at soprano. Aside from that, may soprano 1, soprano 2 at soprano 3 pa. Ganoon din sa alto, bass at tenor. Nasa Soprano 1 ako tapos nasa Alto 3 si ate kaya malayo talaga kami. Hayss.. pero okay lang pagbreak time naman makakausap ko pa rin naman siya… Pagkatapos ng praktis ay nagsiuwian na ang lahat. Nang makarating ako sa bahay, dumiretso kaagad ako sa kwarto at natulog na… … It is Saturday and we have no classes. I decided to draw anime that I find nice on the internet. When I did, I can't help but remember how my mom told me to stop wasting my time on my sketchings the other day. Hindi naman daw kasi ako magkakapera dahil dun. Damn. All she thinks is wanting to have money! Hindi naman siya ganun noon. She was even surprised and happy to see me able to draw the animated cover ng Wedding Album nila ni papa when I was just a little kid around 8 years old. But now, everything seems to change. Oh well! There's no use crying over spilled milk so pinagpatuloy ko na lang ang pag sketch ko. As I sketched and sketched, I suddenly felt a sudden stir on my lower belly. Damn, this is so pathetic! I shouldn't have been aroused at this sketch I was doing. But I am. This sketch of two people kissing. I felt my hand tremble as my heart started pounding fast. Damn this pathetic side of me! I let go of my pencil and started to take a deep breath. I shouldn't do that thing. After all, it is not good. I know that it is not good. I was taught that it is never good. Even my conscience tells me it's not good. But that sketch keeps on drawing me to it. I really didn't want to but I can't help but look into it. Mabuti siguro kung nandito si Mama or si Papa. It would not be easy to do that thing. Pero Mom's day off is Sunday and Monday. While Papa's out with his friends. Suddenly, I heard a voice in my mind saying, 'You've been doing it even before! What's stopping you now?' I kept on taking a deep breath. Come on girl! You also did it last month, right? While you were watching hentai? haha Don't tell me nagmamalinis ka? Eh di ba masyado ka nang marumi? The voice in my head continued to say as it showed me the things I really did from the past. Oo nga no? Why try to act clean when there's already so much stain, Avich? Convinced by it, I made up my mind. And I did….. THE DEED. Matapos kong gawin ang hindi dapat gawin, pilit kong tinataboy ang konsensya sa puso ko. Gusto kong maiyak. Gusto kong isipin na wala lang yun pero ang lakas ng boses sa isip ko. Naramdaman ko na naman ang karumihan ko dahil sa ginawa ko. Bakit ba kasi hindi pwede to? Itong m**********n. Kung hindi pwede, edi sana hindi nalang gumawa ang Diyos ng ari! Kung walang ari ang tao, edi sana hindi na tayo nakakaramdam ng pagkahorny. Nubayan. Ang nonsense naman ng mga doctrina na yan! Sabi kasi sa bible, Flee from s****l immorality. Every other sin a person commits is outside the body, but the sexually immoral person sins against his own body. Pano naman magkakasala sa katawan mo eh pinapasarapan mo lang naman yun, di ba? Di mo naman sinasaktan sarili mo. Pero siguro hindi naman kailangan i-overthink pa to. Wala namang masasaktan kung walang makakaalam. Hay, ang hirap maging Christiano! Kung mag-iba nalang kaya ako ng relihiyon? Yung walang madaming bawal. Echos! Ano bayan.. makatulog na nga. Inaantok na din naman ako eh. … Oh, I wanna dance with somebody~~ I wanna feel the heat with somebody~~ Nagising ako sa ringtone ng phone ko. Inabot ko ito at sinagot. “Hello.” “Avich, nasan ka na? Praktis ngayon!” Sagot ni Mama sa kabilang linya. Siya pala ang tumawag. Napabangon ako ng mabilis. “Ha? Ah sige ma magbibihis lang ako.” Praktis nga pala ngayon. Nang makapagbihis na ko, binilisan ko ang paglakad ko patungo sa church namin. Mabuti at malapit lang sa amin ang location. Mga 15-20 mins walk. Lesser kung magmamadali ka. Nang makarating ako sa church, pumasok ako sa loob at nakitang nakaready na ang lahat. Sa isang banda may napansin akong bagong mukha. Nakahawak siya ng saxophone at kausap niya ang ibang instrumentalists namin. Sina kuya Franco, kuya Lance at kuya Ariel. Huh.. Bigla siyang tumugtog ng saxophone niya at hindi ko mapigilan ang mapasinghap sa ganda ng tinig. Wow.. Kahit ang mga busy sa kanilang ginagawa napatigil rin para pakinggan siya. Sino ba siya? “Whooo, kapatid ko yan!” Sigaw ni Kuya Marv kaya napatingin kami sa kanya. Tumawa ang iba sa inasal ni Kuya. Si kuya Marv ay ang aming youth Pastor. Marunong din siyang magplay ng mga instruments. Mukhang mahilig silang magpamilya sa instruments ah. So, kapatid pala ni Kuya ang lalaking yan. Pero ba’t ba ako di makahinga! Huy puso tumigil ka nga! Pagkakita ko kasi sa kanya, lalo na sa pagtugtog niya ng violin, bigla nalang bumilis ang t***k ng puso ko. He is not the type of man that I like to be honest. I rather like Korean and anime men. But for some reason, I don’t know why but my heart is beating like crazy right now... Danger. He’s a danger to me. Must avoid at all cost!