NAHANAP na lamang niya ang kaniyang sarili sa loob ng isang kubo na nabalot ng puting usok, nakikipaglaro ang usok sa sinag ng araw na lumulusot sa awang ng tabing sa pintuan na gawa sa balat ng usa. Hindi maganda ang naging posisyon niya nang sandaling iyon sapagkat nakalambitin siya nang patiwarik, natatalian ang kaniyang paa ng lubid sa mahabang kahoy na sumusuporta sa bubongan. Maging ang kaniyang mga kamay ay mahigpit na iginapos kunektado sa tali sa kaniyang mga paa. Sa tagal niyang nakalambitin nararamdaman niya ang labis na kalabisan na paghila ng lupa. Naging mapula ang mukhang niyang madalas na maputla sa pagbaba ng kaniyang dugo. Hindi niya naman makita nang malinaw ang loob ng kubo dahil nga sa kapal ng hindi naalis na usok, gawa iyon ng walang tigil na pananabako na siyang pum
