Beyaz tavan gözlerime saplandı bir süre. Nerede olduğumu anlamam birkaç saniye sürdü.
Kapı hafifçe açıldı, hemşire içeri girdi. Gözlerimle ona çevrildiğimde şaşırdı.
“Uyanmışsınız,” dedi. Hemen koşup monitöre baktı, sonra kapıya yöneldi.
Birden koridor karıştı. Annemin sesi yankılandı:
“Ne oluyor? Kızım uyanmış mı?”
Kardeşim de kapıya yığıldı. Doktorun sesi geldi:
“Durun, sakin olun. Normal odaya alacağız şimdi.”
Hastane kokusu burnuma dolarken, sedyeyle başka bir odaya taşındım. Beyaz duvarlar, soğuk ışık… İçim üşüdü.
Annemle kardeşlerim yanıma geldiler. Annemin gözleri kıpkırmızıydı, ağlamaklı sesle konuştu:
“İyi misin kızım? Ağrın var mı? Allah seni bize bağışladı…”
Yanaklarından süzülen yaşları silmeye bile uğraşmıyordu. Onu böyle görmek canımı daha çok acıttı.
Kardeşim sess
