Gözlerimi açtığımda ilk duyduğum şey sessizlikti. Sonra… boşluk. Yatağın yan tarafı soğuktu. Miran yoktu. Göğsümde ince, keskin bir hayal kırıklığı kıpırdadı.
Dün gece yaptıklarımızın ağırlığı, utancı, yüzleşmenin korkusu… Hepsi bir anda buharlaşıp yerini sessiz bir sızıya bıraktı. Nefesimi tuttum. Belki banyodadır… belki kahve almaya gitmiştir…
Kendime böyle küçük teselliler uydururken dışarıdan sesler geldi. Kapının altından… kalın, öfkeli bir kadın sesi. Bir anda ayağa fırladım. Başım döndü. Banyo girişinde duran bornozu kapıp üzerime sardım. Ayaklarım halının üstünde kayar gibi kapıya doğru ilerledi. Elimi kapı koluna koyarken Miran’ın sesi çarptı kulağıma. Sert… gergin… öfkeden titreten bir ses.
Kapıyı araladım. Nefesim göğsümde düğümlendi. Koridorda üç kişi duruyordu. Miran. Kerim
