Uçaktan indiğimiz an, içimde bir şey hafifçe sıkıştı. Hava ağırdı, nemliydi… ama asıl ağırlık Miran’ın adımlarındaydı. Valizleri alıp çıkış kapısına yöneldiğimizde iki siluet belirdi karşımızda. Tahir ve Süleyman. Miran’ın kardeşleri.
Bir yıldır görüşmemişlerdi, biliyordum. O yüzden ikisinin de yüzündeki şaşkın bakışı görünce hiç şaşırmadım.
“Hoş geldin abi,” dedi Tahir, sesi önce kararsız, sonra sıcak bir tona döndü.
Süleyman da ona katıldı. “Hoş geldin yenge.”
Yenge. Kelime içime batıp geçti. Ne cevap vereceğimi bilemedim; sadece başımı hafifçe eğdim. Miran ise hiçbir şey söylemedi. Yüzünde okunmayan, eski bir maskenin kalıntıları vardı.
Arabaya geçtik. Tahir direksiyona geçti, Süleyman öne oturdu. Biz arkadaydık; ben cam kenarında, Miran ise sessizliğin içinde. Kontağa basmadan önc
