İki hafta geçti.
Zaman, intikamla sabrın karıştığı o gri çizgide akıp gitti.
Miran hâlâ evdeydi, ama artık ev bana ait değil gibiydi. Onun varlığı sadece bir gölgeydi duvarlarda. Sabah kalktığımda genelde kahvaltı çoktan hazırlanmış olurdu, ama ben dokunmazdım. Kahve makinesinin sesi, sessizliğe karışır, sonra kapıyı çarpıp çıkardım.
Nereye gittiğimi soramazdı. Artık sormaya bile cesareti yoktu.
Her sabah biraz daha özenirdim kendime. Aynaya bakarken, onun bakışını hayal ederdim; delirmesini isterdim. Her seferinde daha kısa bir elbise, biraz daha dikkat çeken bir parfüm, kırmızı bir ruj.
Ben dışarı çıktıkça o evde beklerdi.
Her dönüşümde sofra hazır olurdu. Tabaklar sıralanmış, mumlar yakılmış, bazen fonda müzik bile olurdu. Ama ben hiçbirine dokunmazdım. Çantamı koltuğa atar, montu
