Odamın kapısı şiddetle vurulurken korkuyla uyandım. Ne oluyordu ya böyle?
Kapıya koşup nefesimi düzenledim. Kilidi çevirip kapıyı açtım. "Ne yapıyorsun Ateş? Kırsaydın kapıyı."
"Saatlerdir sana sesleniyorum doktor. Neredesin sen?"
Saçlarımı düzeltip konuştum. "Uyuya kalmışım. Ne oldu?"
Nefesini bırakıp kapıya yaslandı. "Mutfağa gel."
"Neden?"
"Yemek hazırladım. Gel."
"Yemeyeceğim ben. Aç değilim."
"Doktor, beni sinir etme. Gel ve yemeğini ye. Sabahtan beri bir şey yemediğini biliyorum."
"Biliyor musun? Bu evde kamera falan mı var?"
"Doktor benim gözüm, kulağım her yerdedir. Unutma bunu sakın."
Başımı çevirip odama bakındım. "Burada da kamera var mı? Sapık gibi izliyor musun burada da?"
Nefesini bırakıp gözlerini kapattı. "Yok doktor. Odanda kamera yok doktor."
"İyi, sevindim."
