Ağlamalarım azaldığında aklıma düğün geldiğinde yavaşça uzaklaştım Ateş'ten. Kolları hala belimdeyken başını eğip yüzüme baktı. "Daha iyi misin?"
Başımı sallayıp ellerimle gözlerimi sildim. Makyajım kesinlikle mahvolmuştu. "İyiyim, bir elimi yüzümü yıkayıp hazırlansam iyi olur."
Elleri arasından çıkıp banyoya doğru yürürken konuştu. "Kusura bakma doktor. Anneme söz verdim. Sen bu haldeyken sana iyi davranmadığım için affet beni."
Arkamı hiç dönmedim. Onu bir gün affeder miydim bilmiyorum ama onu anlıyordum. Şimdi annem yanımda olsa ben de onun için her şeyi yapardım. Akla gelecek her şeyi. Bu yüzden ne kadar ona kızsam da onu anlayabiliyordum.
Derin bir nefes aldım. "Sorun değil."
Kapı çaldığında konu da kapanmıştı. "Gel."
İçeri Ateş'in adamlarından biri girdi. "Efendim, annenizi get
