เลขาหน้าคุ้นๆของคุณท่านประธาน(20+)

[มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง...กรุงเทพมหานคร] “เบลล์...แกจะดรอปเรียนจริงๆ เหรอ ฉันว่าแกลองไปปรึกษาอาจารย์ก่อนไหม แกเป็นตัวท็อปของห้อง อาจารย์จะต้องตกใจแน่ๆ ถ้าแกหยุดเรียนแบบนี้” “ฉันไม่มีทางเลือกแล้วพลอย ฉันคงฝืนเรียนต่อไม่ไหวแน่นอน...ยิ่งตอนนี้พ่อฉันก็มาป่วยอีก เงินเก็บที่พ่อเคยมีให้ฉันเรียนก็แทบจะไม่เหลือแล้ว” “ตอนนี้แกก็ทำงานพิเศษทุกเย็นแล้วนี่ ยังไม่พออีกเหรอ” “แกอย่าลืมนะพลอย ว่าฉันกับพ่อต้องเช่าบ้านอยู่ ค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูงมากๆ” “แต่แกกำลังจะไปได้สวยเลยนะ อาจารย์เขากำลังจะส่งแกไปแข่งขัน แกเป็นตัวเต็งที่อาจารย์หมายมั่นปั้นมือนะเบลล์ ฉันได้ยินอาจารย์เขาบอกว่า จะส่งแกเข้าร่วมแข่งขันที่ประเทศญี่ปุ่นเลยนะ” “ฉันคงไปไม่ได้แล้วพลอย ยังไงเดี๋ยวฉันจะเข้าไปบอกกับอาจารย์เองก็แล้วกัน” ความฝันของ ‘เปรมมิกา’ คือการเป็น นักวิชาการด้านคอมพิวเตอร์และสารสนเทศ เธอชอบคอมพิวเตอร์และชอบเทคโนโลยี ซึ่งถ้าเธอเรียนจบในสาขาสาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ (Computer Engineering) และเธอก็อาจจะได้ไปทำงานสหรัฐอเมริกาตามความฝันของเธอกับเพื่อน มีเงินเดือนสูง และสามารถมีทุกสิ่งทุกอย่างได้ ในเวลาอันรวดเร็ว “แกอย่าพึ่งท้อสิ ฉันว่ามาช่วยกันหาทางแก้ปัญหาก่อนดีกว่านะ ฉันไม่อยากให้แกดรอปเรียน ถ้าไม่มีแก ฉันเองก็ไม่มีเพื่อนและไม่มีกำลังใจที่จะเรียนต่ออีกแล้วนะเบลล์” ตั้งแต่เล็กจนเข้าเรียนมหาวิทยาลัยชั้นปีที่2 ‘พลอยไพลิน’ ก็มีเพื่อนคนนี้มาตลอด ความฝันของเธอก็ไม่ต่างกันกับเปรมมิกาเลย การไปทำงานอเมริกา ก็คืออีกหนี่งความฝันของเธอเช่นกัน “แกจะหาทางยังไงพลอย แกอย่าลืมนะว่าตอนนี้พ่อฉันกำลังป่วย และค่ารักษาของพ่อฉันก็สูงมาก เงินเก็บกับเงินที่ฉันทำงานพิเศษก็ไม่พอแล้ว” เปรมมิกาใช้ชีวิตอยู่กับพ่อมาตลอด แม่ของเปรมมิกาทิ้งเธอไปตั้งแต่เธออายุได้เพียงสิบขวบ เหตุผลของการทิ้งน่ะเหรอ แม่มีผู้ชายคนใหม่ ทิ้งเธอกับพ่อไว้ โดยไม่สนใจอะไรเลยสักอย่าง พ่อของเธอมีโรคประจำตัว ทำงานเป็นพนักงานขับรถให้กับเจ้านายในบริษัทแห่งหนึ่ง และตอนนี้พ่อลาป่วยเกือบเดือนแล้ว รายได้ที่เคยมีก็ลดน้อยลง เปรมมิกาเลยต้องหางานพิเศษทำในช่วงหลังเลิกเรียน “มันก็ต้องมีสักทางแหละเบลล์ ตอนนี้เราลองมาคำนวณค่าใช้จ่ายในการเรียนกับค่ารักษาพ่อของแกก่อนนะ ว่าทั้งหมดจะต้องใช้เงินเท่าไหร่” “มันยากมากเลยนะพลอย และอีกอย่างเรื่องนี้ ฉันก็ไม่อยากเอาแกมาลำบากกับฉันเลย ฉันดรอปเรียนนั่นแหละ คือหนทางที่ดีที่สุด” “ไม่อ่ะ...ฉันจะไม่ทิ้งแกแน่นอนเบลล์ ยังไงฉันกับแก ก็จะพากันไปตามฝันให้ได้ ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งแหละ และเราสองคน จะไม่จนแบบนี้ไปตลอดหรอกน่า” ครอบครัวของพลอยไพลินเอง ก็ไม่ต่างกันกับเปรมมิกาไปเท่าไหร่เลย ความโชคดีของเธอที่มากกว่าเปรมมิกาก็คือแม่ของเธอทำงานเป็นครูจ้างมีเงินเดือนพอที่จะส่งเธอไหว แต่แม่ของเธอก็เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ที่เลี้ยงเธอมาเกือบสิบปี หลังจากที่พ่อของเธอเสียชีวิตลง “ฉันก็ไม่สบายใจอยู่ดี ที่แกต้องมาลำบากกับฉัน” “ไม่เป็นไรหรอกน่า แกกับฉัน มันเป็นมากกว่าเพื่อนไปแล้วแหละแก ฉันรู้สึกเหมือนเราสองคนเป็นพี่น้องกันมากกว่านะ” “ฉันรู้ แต่ว่าแกจะไปหาเงินมาจากไหนเยอะแยะ และใช้เวลาสั้นๆ มันไม่มีหรอก นอกจากเราจะถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งเท่านั้น ซึ่งมันก็เป็นไปได้ยากมาก” “อืม ที่แกพูดก็โอเคนะ หาเงินก้อนใหญ่ และใช้เวลาสั้นๆ เดี๋ยวยังไง ฉันจะไปปรึกษารุ่นพี่ดู ฉันเห็นว่ารุ่นพี่แต่ละคน แต่งตัวหรู มีกระเป๋าแบรนด์เนมใช้ และที่สำคัญมีรถสปอร์ตด้วยนะแก ทั้งที่รุ่นพี่พวกนั้น ก็ไม่ได้รวยอะไรเลย อยู่ดีๆ ก็มีเงินมีรถ นางคงไม่ถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งหรอกมั้ง” “ฉันก็ไม่รู้นะ อืม เดี๋ยวฉันจะรีบกลับบ้านแล้วนะพลอย ฉันเข้างานตอนห้าโมงเย็นน่ะ” “โอเค ฉันเองก็รับงานของไอ้นัฐมา มันจ้างฉันห้าร้อยน่ะ งานหมูๆ ต้องรีบไปปั่นให้เสร็จ จะได้มีเวลาช่วยหาทางให้แกไงเบลล์” “อืม ขอบใจแกมากเลยนะพลอย” “ไม่เป็นไรหรอก แกคือเพื่อนฉันนะเบลล์” .................... [ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง] “ลมอะไรพัดนายมา โดยไม่บอกฉันสักคำ...หืม...ฌอน” ‘ณภัทร’ เอ่ยทักเพื่อนสนิทของเขา ที่วันนี้บุกมาถึงสถานที่ทำงานของเขาโดยไม่ได้นัดหมายเขาเลย “ไม่มีลมอะไรหรอก ฉันแค่อยากจะมาปรึกษานาย อืม ฉันมีเพื่อนเป็นหมอนี่ มีปัญหาก็ต้องมาหาเพื่อนสิ” ‘ฌอน’ หรือ ‘ฌอน เปรมธาราโชติ’ หนุ่มวัย 27 ปี ตอบกลับเพื่อนสนิทของเขา ถ้าไม่มีเรื่องหนักที่สุด ฌอนก็คงไม่รีบมาขนาดนี้หรอก ณภัทรเป็นหมอ แทบจะไม่มีเวลาที่จะเจอกัน ถ้าเขานัดหมาย ก็คงต้องรอคิวอีกนานเป็นแน่ เรื่องร้อนใจขนาดนี้ เขาต้องมาด้วยตัวเอง “ฉันเป็นศัลยแพทย์หัวใจ อย่าบอกนะว่านายอกหักจากสาวๆ ของนายมา แล้วจะให้ฉันช่วยรักษา คงไม่ล่ะมั้งฌอน” “เปล่า นายน่าจะเชิญฉันนั่งก่อนนะ ว่าแต่ห้องทำงานของนายนี่ มันไม่มีกล้องวงจรปิดใช่มั้ย” “ไม่มี นายเป็นอะไรฌอน ทำไมนายต้อง...” “มีแน่ ถ้าไม่มี ฉันคงไม่มาถึงที่นี่หรอก นายเลิกสงสัยฉันได้แล้วภัทร” “อืม งั้นนายพูดมาเลย ว่าวันนี้มีเรื่องอะไรมาปรึกษาฉัน” “โรงพยาบาลของนาย เอ่อ พอจะมีนักเพศวิทยา (Sexology) หรือหมอทางเพศบ้างมั้ย ฉันจะมาปรึกษาเรื่องของฉันว่ะ” “นักเพศวิทยางั้นเหรอ นายเป็นอะไร สมรรถภาพทางเพศของนายเสื่อม หรือว่านายจะค้นพบว่าตัวเองเป็นเกย์ หรือว่า...” “โนว์ๆ ฟังเรื่องของฉันให้จบก่อนสิ” “เออ นายก็รีบเล่ามาดิวะ ฉันตกใจมากเลยนะเนี่ย ที่อยู่ดีๆ นายก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมา” “เอาตรงๆ นะ” “เออ รีบเล่ามาสิ” “ไอ่นั่นฉันมันไม่ทำงานว่ะ” “ชัดๆ ไม่ทำงานยังไง” “คือมันไม่พร้อมทำงานน่ะ นายจะให้ฉันพูดขนาดไหนวะ นายเป็นหมอ หัดวินิจฉัยเองบ้างสิ” “ไอ่นั่นนายไม่แข็งงั้นเหรอ มันเกิดขึ้นได้ยังไงวะ นายลองพิสูจน์กับสาวๆ แล้วเหรอฌอน” “เออดิวะ ฉันทำไปเมื่อวันก่อน กับเด็ก ‘มหาลัย แต่ว่าเธอไม่ซิงหรอกนะ ฉันหมายถึง คือฉันน่าจะโดนย้อมแมวมาแน่นอน เธอเล่นบทสาวบริสุทธิ์แบบเนียนเลย แต่ฉันกับเธอก็ไปไม่ถึงฝัน เอาตรงๆ นะอยู่ดีๆ ฉันก็ล้มเลิกไป เธอเองก็งง เหมือนกัน ฉันพยายามแล้วนะ ตอนแรกมันก็ทำงานดีอยู่หรอก แต่ไปๆ มาๆ ดันล่มซะนี่” ฌอนนึกถึงบทรักของเขากับเด็ก*มหาลัยสาวหุ่นสะบึมคนหนึ่ง สิ่งที่เกิดขึ้นนั้น มันทำให้เขาไม่มีความมั่นใจเอาซะเลย “ใครเป็นคนหาเด็ก*มหาลัยคนนี้ให้นายวะ อย่าบอกนะ ว่าไอ่เดียวน่ะ” “จะใครซะอีกล่ะ ก็มีอยู่คนเดียวแหละ” “ให้ตายสิ ตกลงไอ่เดียวมันจะคร่ำหวอดอยู่ในวงการนี้ตลอดเลยเหรอวะ ไม่ไปไหนเลย วนเวียนอยู่กับเด็ก*มหาลัยตลอด” “อืม แล้วตกลง นายวินิจฉัยฉันได้หรือยัง ว่าเป็นเพราะอะไร ทำไมร่างกายของฉันถึงเป็นแบบนี้วะ อายุฉันแค่ 27 เองนะ มันจะเกิดขึ้นเร็วไปมั้ย ปกติคนที่เป็นต้องอายุห้าสิบหกสิบหรือเปล่าวะ” “นายใจเย็นๆ เดี๋ยวเรื่องนี้ ฉันขอปรึกษากับหมอทางเพศวิทยาก่อนนะ ฉันว่านายไม่น่าเป็นอะไรหรอก” “นั่นดิ แต่มันทำให้ฉันเครียดมากเลยนะเว้ย” “อาจจะเป็นเพราะผู้หญิงนั่นไม่ซิงหรือเปล่า เลยทำให้นายหมดอารมณ์กลางอากาศ ปกตินายเสพแต่สาวบริสุทธิ์ทั้งนั้นนี่ เรื่องนี้นายต้องโทษไอ่เดียวเลยนะ ที่หลอกนายซะเปื่อยเลย” “ฉันก็ต่อว่ามันไปแล้ว เดียวมันก็บอกว่า มันเองก็น่าจะโดนหลอกมาเหมือนกันแหละ ฉันไม่ได้ติดใจอะไร เอาเรื่องของฉันดีกว่า ว่าตกลงฉันเป็นอะไรกันแน่” “งั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้ ตอนเย็นฉันว่างพอดี เดี๋ยวเรานัดเจอกันหน่อยนะ โทรบอกไอ่เดียวด้วย จะได้ให้มันช่วยหาทางแก้ปัญหาด้วย โอเคมั้ยฌอน” “โอเค มันก็น่าจะเป็นแบบนั้นแหละ ยังไงนายก็หาข้อมูลกับหมอมาก่อนแล้วกัน เรื่องนี้ถ้าไม่จบ ฉันไม่สบายใจเลยว่ะ” ....................