ตอนที่2การแก้ปัญหา
1666 Words
[บ้านเช่า...เวลา 23.00 น.]
“พ่อยังไม่นอนอีกหรือคะ นี่ก็ดึกแล้วนะคะ”
เปรมมิกาเอ่ยถามบุพการีของเธอ เมื่อเข้ามาภายในบ้าน ก็พบว่าพ่อของเธอกำลังนั่งดูรายการทีวี น่าจะรอเปรมมิกาอีกตามเคย
“พ่อรอหนูแหละลูก ทำไมวันนี้กลับดึกล่ะ ปกติงานที่ร้านเลิกสี่ทุ่มไม่ใช่เหรอ”
‘ก้องเกียรติ’ ในวัย 54 ปี เอ่ยถามบุตรสาวด้วยความเป็นห่วง เขาป่วยด้วยโรคหัวใจมาเป็นเวลาเกือบสิบปีแล้ว มาครั้งนี้อาการของเขาเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนต้องหยุดงานเป็นเวลาหลายวันแล้ว
“พอดีที่ร้านมีประชุมพนักงานพาร์ทไทม์ค่ะพ่อ เลยอยู่ดึกค่ะ ต่อไปพ่อไม่ต้องรอเบลล์หรอก ที่ทำงานกับบ้านของเราไม่ไกลกันมากค่ะ พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ”
เปรมมิกาทำงานพิเศษในร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ บ้าน เธอทำแบบพาร์ทไทม์และขอเลือกเวลาเข้าทำงานช่วงหลังเลิกเรียน รายได้ต่อเดือนก็พอประทังค่าเช่าบ้าน ค่าน้ำค่าไฟไป แต่ก็ไม่มากพอที่จะดูแลและพาพ่อของเธอไปรักษาเลย
“พ่อนอนไม่หลับหรอกลูก ถ้าลูกยังไม่กลับถึงบ้าน”
ก้องเกียรติไม่คิดว่าตัวเองกับลูกจะต้องลำบากกันขนาดนี้ ถ้าลำพังเขาคนเดียว ก็คงจะตัดสินใจที่จะลาโลกนี้ไปแล้ว แต่นี่เขายังมีลูกสาวที่เขารักสุดหัวใจอยู่อีกหนึ่งคน มันเลยทำให้เขาต้องคิดทบทวนอย่างหนัก เขาจากไปแต่ว่าลูกของเขาจะอยู่อย่างไรกัน
“พ่อไม่สบายนะคะ ต้องพักผ่อนค่ะ อีกสองวันก็จะถึงเวลาที่หมอนัดนะคะ”
เปรมมิการู้ว่าโรคของพ่อนั้นมีทางรักษาหายได้ แต่มันต้องใช้เงินมากมายมหาศาลมาก เงินเก็บของเธอกับพ่อเหลือไม่กี่หมื่นไม่พอที่จะใช้รักษาพ่อได้ ไหนจะต้องเก็บไว้ยามฉุกเฉินอีก
“ลูกต้องมาลำบากเพราะพ่อ ทำงานทุกวัน ทั้งเรียนอีก”
ก้องเกียรติคิดจะจบชีวิตตัวเองหลายต่อหลายครั้งแล้ว แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะความเป็นห่วงลูกสาวเพียงคนเดียวของเขา ถ้าเปรมมิกาอายุสัก 25 เขาก็คงจะพอคลายความห่วงลงบ้าง แต่นี่ลูกอายุแค่ 18 ปียังไม่โตพอที่จะทำให้เขาหมดห่วงได้เลย
“พ่ออย่าคิดมากสิคะ เราตกลงกันแล้วไงคะ ว่าเราจะสู้มันไปด้วยกัน เรื่องทำงานเบลล์ไม่ได้เหนื่อยอะไรเลยค่ะพ่อ เบลล์ทำได้พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ”
เปรมมิกาต้องทำตัวเองให้เข้มแข็ง และเป็นที่พึ่งของพ่อให้ได้ โชคชะตาชีวิตที่ยากลำบากแบบนี้ คงไม่ได้อยู่กับเธอและพ่อไปตลอดหรอกนะ มันก็ต้องมีสักวันแหละที่เธอกับพ่อจะลืมตาอ้าปากได้
“วันที่หมอนัด หมอเขาก็จะต้องถามพ่ออีก ว่าพ่อจะผ่าตัดหรือเปล่า มันใช้เงินสูงมาก พ่อก็เลยจะขอรับยามาเหมือนเดิม”
“เบลล์คำนวณค่าใช้จ่ายแล้วค่ะพ่อ ค่าผ่าตัดตลอดรักษาจนหายก็ประมาณเกือบสองแสนค่ะ เบลล์กำลังหาทางอยู่นะคะพ่อ”
“ลูกจะไปเอาเงินมาจากไหนตั้งมากมายขนาดนั้น”
“...” นั่นสินะ เปรมมิกาจะไปเอาเงินมาจากไหนกัน มีทางเดียวคือถูกรางวัลลอตเตอรี่เท่านั้น แต่มันก็เป็นไปไม่ได้
“พ่อลองติดต่อกับเจ้านายของพ่อแล้ว เรื่องยืมเงิน แต่เขาก็บอกให้เอาเงินที่เรากู้เขามาไปคืนก่อน เขาถึงจะให้กู้ใหม่”
ก้องเกียรติคิดหาทุกทางแล้ว ตอนนี้เขาไม่เหลือหนทางไหนเลย เพื่อนที่เคยคบกันก็ทยอยหายไปทีละคน เศรษฐกิจแบบนี้ เขาก็เข้าใจดี ไม่มีใครช่วยเขาได้เลย หลายคนก็ลำบากพอกัน
“มีสิคะพ่อ เบลล์อาจจะหาหยิบยืมเงินจากเพื่อนของเบลล์ก็ได้ค่ะ ถ้ารวมกับเงินเก็บของเราก็พอจะมีทางอยู่นะคะ”
“เพื่อนของเรา อืม เจ้าพลอยน่ะเหรอ พ่อดูแล้วทางบ้านเขาก็ไม่ต่างอะไรกับบ้านเรานะลูก”
“เบลล์มีเพื่อนอีกค่ะพ่อ”
เพื่อนคนไหนดีล่ะ ความเป็นจริงเปรมมิกาก็มีพลอยไพลินคนเดียวตามที่พ่อของเธอพูดแหละ สถานการณ์ตอนนี้ เธอจะต้องโกหกพ่อของเธอไปก่อน ไม่งั้น พ่อของเธอจะไม่ยอมไปรักษาแน่นอน
“พ่อต้องมาเป็นภาระของลูก ทำให้ลูกต้องลำบาก ความจริงลูกยังเด็ก ไม่ควรที่จะต้องมาลำบากแบบนี้”
นอกจากเป็นภาระของลูกแล้ว เขาก็ยังไม่สามารถที่จะเลี้ยงลูกให้ดีกว่านี้เลย คงจะเหมือนกับที่นรินทร์ แม่ของลูกสาวเขา ได้สบประมาทก้องเกียรติเอาไว้ ว่าเขาไม่มีทางที่จะทำให้เธอและลูกสบายได้ เขาพยายามมันมาตลอด แต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ ดั่งเธอพูดไว้เลย
“พ่ออย่าคิดมากนะคะ ถ้าพ่อหาย พ่อก็จะได้กลับมาทำงานเหมือนเดิม และเราก็ช่วยกันหาเงินค่ะ ความฝันของเราคือการมีบ้านนะคะพ่อ เบลล์ไม่ลืมหรอกนะคะ สักวันเราจะต้องทำให้ได้ค่ะ นะคะ ดึกแล้ว พ่อเข้านอนเถอะค่ะ เดี๋ยวเบลล์จะอาบน้ำและเข้านอนค่ะ พรุ่งนี้มีเรียนตอนสิบโมง เบลล์ยังมีเวลาพักผ่อนเยอะนะคะ หายห่วงได้เลยค่ะพ่อ”
เปรมมิกายิ้มให้กับผู้เป็นพ่อ เธอไม่อยากให้พ่อของเธอต้องมาทุกข์ใจเรื่องนี้มาก พ่อคือสิ่งเดียวที่เปรมมิกาเหลืออยู่ตอนนี้ พ่อไม่เคยทิ้งเธอเลยสักครั้ง ช่างตรงข้ามกันกับแม่ของเธอเหลือเกิน
“งั้น ลูกก็รีบทำภารกิจเถอะ อย่านอนดึกนะ”
“ค่ะพ่อ”
.........................
[ณ มหาวิทยาลัย...ในเวลา 12.00น.]
“เราไปคาเฟ่ใน *มอ นี่กันเถอะเบลล์ ฉันมีเรื่องจะคุยกับแกน่ะ...อยากจะบอกว่าฉันหาวิธีให้แกได้แล้วนะ”
“จริงเหรอพลอย”
เปรมมิกาตื่นเต้นกับสิ่งที่เพื่อนของเธอบอก เมื่อคืนเธอโกหกพ่อว่าเธอจะขอหยิบยืมเงินเพื่อน วันนี้เธอเรียนไม่รู้เรื่องเลย เพราะในหัวของเธอมีแต่เรื่องนี้ตลอด
“เออดิ แต่ว่าในคาเฟ่ก็จะมีคนเยอะอีก เอาเป็นว่าเราไปนั่งซุ้มตรงข้างตึกเทคโนฯดีกว่านะ ฉันไม่อยากให้ใครได้ยินเรื่องนี้อ่ะ”
“โอเค งั้นไปกันเลย ฉันก็อยากรู้แล้ว”
“อือ” พลอยไพลินไม่รู้ว่า เรื่องที่เธอหาทางให้เปรมมิกานั้น เพื่อนจะยอมทำตามหรือเปล่า มันเป็นทางเดียวที่จะได้เงินเร็ว และใช้เวลาสั้นๆ
“ห๊ะ! อะไรนะ! ขายความบริสุทธิ์งั้นเหรอพลอย!”
“ชู่ว์ แกอย่าดังไปสิ”
“จะไม่ให้ฉันตกใจได้ยังไงล่ะพลอย แกไปเอาความคิดบ้าๆ นี้มาจากไหนห๊ะ!”
“ไม่ใช่ความคิดบ้าๆ นะ มันคือความคิดของคนหลายๆ คน แกเห็นพวกรุ่นพี่เราบางคนมั้ย แต่งตัวสวยมีกระเป๋าแบรนด์เนม ขับรถหรู แกคิดว่าคนพวกนั้นเขาถูกรางวัลที่หนึ่งกันหรือไง ที่จะมีเงินมากมายขนาดนั้นน่ะ”
“แกจะบอกฉันว่า พวกรุ่นพี่เขาขาย เอ่อ ขายตัวกันงั้นเหรอ”
“ความบริสุทธิ์น่าจะถูกขายไปตั้งนานแล้ว ตอนนี้รุ่นพี่น่าจะขายตัวแหละ แกเห็นพี่เดียร์มั้ย รุ่นพี่ปีสี่คณะเดียวกับเราน่ะ รายนั้นตอนนี้ซื้อบ้านให้พ่อกับแม่แล้วนะ ไหนจะมีรถสปอร์ตคันละหลายล้านเลยนะแก ในไอจีพี่เขาน่ะ อวดแต่กระเป๋า คอลเลคชั่นเสื้อผ้าหรูๆ ทั้งนั้นเลย”
“ใครเขาจะบ้าเปย์ขนาดนั้นกันพลอย เงินไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ มันจะใช่เหรอ”
“มันมีอยู่จริง และมีเยอะมาก พวกเสี่ยรวยๆ เขาจะหาผู้หญิงสาวๆ *มหาลัยนี่แหละ แกคิดดู บางคนเข้ามาตอนแรกเป็นพวกบ้านๆ *โนเนมมาก แต่ผ่านไปแค่ปีเดียว หน้ามือเป็นหลังมือเลยนะแก เชื่อฉันดิ”
“โอย...แล้วฉันจะไปทำแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ มันน่ากลัวมากเลยนะพลอย”
“มันก็มีทางเดียวนี่แหละ ฉันได้คุยกับพี่เปิ้ล รุ่นพี่ที่เรียนจบไปแล้วตอนนี้เขาทำงานเป็นเอเจนซี่หาดารานางแบบ และเป็นผู้จัดการดาราอยู่ เขาติดต่อหนุ่มๆ พวกไฮโซที่ชอบกินเด็ก กินสาวบริสุทธิ์เป็นประจำ พวกนี้เปย์หนักมาก แต่ละคนที่พี่เปิ้ลเลือกให้ จะได้ดีทุกคน และพี่เขาก็ยังบอกอีกนะ ถ้าไม่พอใจ ก็สามารถเลือกคนอื่นก็ได้ จนกว่าจะพอใจ แต่ว่า แกจะต้องเอารูปให้พี่เขาก่อนนะ ไม่ใช่เขาเลือกแกอย่างเดียว พวกหนุ่มๆ ก็เลือกแกเหมือนกัน อืม แต่ฉันว่าอย่างแกไม่ถึงห้านาที ออกแน่นอน หุ่นแกนี่*เจี๊ยะมาก ขอบอก”
“มันผิดกฎหมายนะพลอย และที่สำคัญ มันผิดศีลธรรมด้วยแก จะให้ฉันไปทำอย่างนั้นได้ยังไงกัน”
“มันไม่มีทางไหนแล้วนี่เบลล์ ครั้งหนึ่งอย่างต่ำเลยสองสามแสนเลยนะ แกขายแค่ครั้งเดียวก็ได้ ถ้าแกไม่รับงานแบบนี้ เราจะไปหาที่ไหนได้อีกล่ะ มันไม่มีงานที่เงินเร็วขนาดนี้นะ อีกอย่างพ่อแกก็ต้องรีบรักษานะ แกลองคิดดีๆ นะเบลล์”
“...” จริงสินะ งานเร็วเงินดีแบบนี้ มันไม่ได้หาง่ายๆ เลย และอีกอย่าง ถ้าทำ พ่อของเปรมมิกาก็จะได้รับการรักษาด้วย...เอาไงดี
.....................
- Writer
