The Rewrite:The Author Must Die[TAGALOG VERSION]

VERA ㅤ "Mahal kita, Aria. Hinding-hindi kita iiwan," bulong ng bida habang nakaluhod sa gitna ng ulan. ㅤ Napaka-cliché. Nakakasuka. ㅤ Pinanood ko sila mula sa rooftop ng abandonadong simbahan. Ito na ang 'Chapter 15: The Grand Confession.' ㅤ Sa orihinal na script, dito sila maghahalikan. Pagkatapos ng limang chapters, kasal na nila. At kapag nangyari ’yun, ang mundong kinalakihan ko ay mawawala na parang bula para magbigay-daan sa susunod na kwento ng Author. ㅤ "Sorry, Prince Charming. Pero 'on-going' lang ang status na tinatanggap ko," bulong ko sa sarili ko habang inaayos ang pagkakahawak sa aking sandata. ㅤ Inilabas ko ang aking sniper rifle—isang sandata na hindi dapat nage-exist sa "Historical Romance" na kwentong ito. Pero bilang isang 'Glitch' sa system, hawak ko ang mga gamit mula sa ibang genres na nauna nang nabura. ㅤ Huminga ako nang malalim. Pinatigil ko ang mundo sa paningin ko. Ang ulan ay tila tumigil din sa pagpatak. ㅤ KASHA! ㅤ Isang putok. Walang palya. ㅤ Ang ulo ng Prinsipe ay sumabog sa harap ng kanyang mahal na si Aria. Ang puting gown ng Heroine ay nabahiran ng pula—matingkad at mainit na dugo. ㅤ [ SYSTEM NOTIFICATION: MAIN CHARACTER DECEASED. ] ㅤ [ STATUS: PLOT DISRUPTED. REWRITING REQUIRED. ] ㅤ [ WORLD LIFESPAN EXTENDED: +10 CHAPTERS. ] ㅤ Huminga ako nang maluwag. Tagumpay. Ligtas na naman ang mundo ko sa loob ng sampung chapters. Sampung kabanata pa bago ang susunod na banta ng pagtatapos. ㅤ "Vera! Anong ginawa mo?!" sigaw ng isang boses sa likuran ko. ㅤ Lumingon ako. Nandoon si Arlo. ㅤ Siya ang Second Lead ng kwentong ito, ang lalaking dapat ay sawi sa pag-ibig at laging nasa anino lang ng Prinsipe. Pero imbes na umiyak o magpasalamat, nakatitig siya sa akin nang may galit. ㅤ "Pinoprotektahan ko lang ang tahanan natin, Arlo," sabi ko habang kalmadong nililinis ang dulo ng baril ko. ㅤ "Gusto mo bang maging 'Completed' tayo? Gusto mo bang maglaho na lang lahat ng alaala natin dahil lang sa isang halik na idinikta ng Author?" ㅤ "Pero hindi ito ang tamang paraan! Pumatay ka na naman ng bida! Pumatay ka ng inosenteng karakter!" lumapit siya sa akin at hinawakan nang mahigpit ang braso ko. ㅤ "Hindi mo ba nararamdaman? Ang Author... galit na siya. Binura na niya ang mga background characters sa kabilang kanto. Susunod na tayo, Vera. Binubura na niya ang mga pahina!" ㅤ Biglang nayanig ang lupa. Ang langit na madilim ay biglang naging puti—isang nakakasilaw at blankong puti. Parang isang higanteng pambura ang dumadaan sa ibabaw namin. ㅤ [ AUTHOR’S NOTE: I'm tired of this glitch. Deleting the Villainess... now. ] ㅤ Nanlaki ang mga mata ko. Isang malaking anino ang bumagsak mula sa langit, binubura ang simbahan at ang kalyeng kinatatayuan namin. ㅤ "Takbo, Vera!" sigaw ni Arlo. ㅤ Hinila niya ang kamay ko at sabay kaming tumalon sa lumalawak na kawalan. Habang nahuhulog, nakita ko ang kabuuan ng mundo namin—isang manipis na papel na unt-unting pinupunit ng kamay na hindi namin nakikita. ㅤ "Arlo, kung mamamatay tayo... gusto kong malaman mo..." sabi ko habang humahawak nang mahigpit sa kamay niya. Ito na ba ang ending ko? ㅤ "Huwag kang mag-drama, Vera! Hindi ito ang ending!" sigaw niya, ang boses niya ay nanginginig sa gitna ng hangin. "Hahawakan natin ang panulat. Tayo ang susulat ng sarili nating genre!" ㅤ Doon ko narealize ang isang bagay na hindi ko napansin noon. ㅤ Hindi lang ako ang killer dito. ㅤ Si Arlo... ang bida na dapat ay mabait at laging talunan... ay may hawak na kutsilyo na nakatago sa likod niya. At ang kutsilyong iyon? Nakaturo sa puso ko habang nahuhulog kami. ㅤ "Wait... Arlo? Anong—" ㅤ Ngumiti siya—isang ngiting hindi pang-Hero. Isang ngiting puno ng panlilinlang. ㅤ "Sorry, Vera. Sabi ng Author sa isip ko... kung papatayin kita... ako ang gagawin niyang bagong Main Character sa susunod na draft." ㅤ Bago ko pa magawang lumaban, tuluyan na kaming nilamon ng puting kawalan.