CHAPTER 8
Yellix POV
Mabilis ang t***k ng puso ko habang dahan-dahan kong nilalapitan si Keira. Tila bawat hakbang ko ay pinapabagal ng oras, ngunit sa parehong pagkakataon, naramdaman kong bawat segundo ay mahalaga. Ang kanyang presensya, na matagal kong hindi nasilayan, ay bumabalot sa akin na parang isang mainit na yakap sa malamig na gabi.
Para bang lahat ng taon na nagdaan ay naglaho sa sandaling iyon. Siya pa rin. Siya pa rin ang Keira na palagi kong iniisip. Hindi nagbago ang kanyang mga mata—mga matang puno ng damdamin, kahit pa sinusubukan niyang itago.
“Keira,” mahinang sabi ko, halos pabulong, ngunit sapat na para marinig niya.
Tumigil siya sa paglalakad. Nakatayo siya sa gitna ng hardin, sa ilalim ng liwanag ng buwan. Parang bumaba ang kalangitan upang gawing perpekto ang
