CHAPTER 10
Yellix’s POV
Sa mga sandaling iyon, habang nakatayo kami ni Keira sa ilalim ng malamlam na liwanag ng buwan, pakiramdam ko ay bumalik ang lahat ng panahong akala ko'y nawala na. Ang init ng mga palad niya sa akin ay parang nagbubukas ng pinto patungo sa mga alaalang iniwan ko. Pero higit pa roon, naramdaman ko ang posibilidad ng isang bagong simula—isang pagkakataong ayusin ang lahat.
“Keira,” mahina kong tawag habang pinagmamasdan ko ang kanyang mukha. Ang mga mata niya ay puno ng emosyon—halo-halo, pero nangingibabaw ang takot. “Paano kita mapapatunayan na seryoso ako?”
Napatingin siya sa akin, bumuntong-hininga bago sumagot. “Yellix, hindi lang ito tungkol sa kung anong kaya mong patunayan. Ito... tungkol sa kung paano mo tatanggapin ang mga sugat na iniwan mo.”
Ang saki
