Martyr Wife

Chapter 9

Months passed, and we became more busy with our studies. Hindi na kami halos nagkakasabay kumain ng lunch at tuwing uwian na lang kami nagkikita. But that makes our relationship strong. There are times that I will cry to sleep whenever he has to work overtime for his OJT; nagsimula na rin naman ako, but may mga oras na talagang mas busy siya.

Our graduation came, and we have been ignoring each other for weeks now. Siya dahil nagtatampo kasi nakalimutan ko ang birthday niya at ako naman dahil masama ang loob ko sa mga nagdaan na araw. He was wearing his clean uniform while brushing his hair, nakasuot na rin ako ng blouse at skirt ko at naka-ready na ang toga namin. I was looking at him while silently congratulating him. Kahit kasi magkatampuhan kami ay hindi pa rin niya nakakalimutang halikan ang noo ko bago matulog at ipaghanda ako ng pagkain tuwing umaga.

I sighed and secretly brushed my tears away. Nagtagpo ang mata namin sa salamin at nakita ko kung gaano kaseryoso ang mata niya. I am so proud of him.

"Let's go," he said after staring at my face as I walked outside the house. Napabuntong hininga na lang ako at sumunod sa kanya, bitbit niya ang parehong toga namin na siya rin ang nag-ayos.

"May pupuntahan ba kayo ng mga kaibigan mo after graduation?" I looked at Colton when he didn't speak. Nanlumo ako nang makitang tumango siya bago pinaandar ang sasakyan. Hinatid niya ako kung nasaan si Zylla, pero hindi ko na siya pinansin kahit pa nang halikan niya ako sa noo bago umalis.

Naiinis ako! Alam na niyang nagtatampo ako, hindi pa rin siya magkusang mag-sorry. Nakasimangot lang ako buong oras habang kinakausap ako ni Zylla, tila nakaramdam naman siya at nanahimik na lang. When the event started, I was just quiet and silently watching the stage. Walang mag-aabot sa 'kin ng toga, kaya kadalasan sa mga ganitong kaganapan sa school ay hindi ako uma-attend.

Kami na ang nakapila matapos ang kalahating oras, I roamed my eyes around and didn't see Colton. Tumigin ako sa upuan ng mga lalaking students, pero hindi ko siya mahanap sa dagat ng mga tao. I was expecting him to at least give me the diploma and join me on stage. Nakakapanlumo, pero wala akong nagawa kundi tahimik na umiyak.

As I watched my blocked friends go to the stage with their parents, I felt jealous. I never experienced that, and it is something that I would never get to experience. Nalaglag ang patak ng luha sa mata ko at nagsunod-sunod 'yon nang tawagin ako sa stage. I saw Zylla looking at me proudly, but her smile vanished when she saw me crying.

Ito na 'yon, matutupad ko na ang pangarap ko ngunit hindi ako makaramdam ng saya. Nasa ibaba pa rin ako ng stage at nakatingin sa mga taong nasa taas. I was about to walk, but my muscled arms suddenly wrapped around my waist. Tumama ang likod ko sa dibdib nito at mas lalong tumulo ang luha ko nang makitang si Colton 'yon at nakasuot din ng toga.

He caressed my cheeks and planted a kiss on my forehead. Wala siyang sinabi ngunit bakas sa mata niya na proud siya sa 'kin.

That day ended with a smile on our faces when he introduced me to his friends as his girl.

After two years, we decided to hold our wedding on the beach. Sa Zambales 'yon at tanging close friends lang namin ang imbitado. Naging mabilis ang lahat ngunit pareho kaming masaya sa isa't isa. Colton was my first in everything—first boy best friend, first boyfriend, first kiss, and my first person who made me feel loved despite my shortcomings.

"We'll build a family and have children. Just like what you want, you'll stay in the house and watch our kids and take care of them. We'll do that, baby. We'll be a happy family," Colton said, kissing my lips under the moonlight. Nagpadala ako sa nakakalasing niyang halik, at hinayaan siyang dalhin ako sa langit. It was our first night as a married couple, and we really did enjoy the night.

It was all good—until I got pregnant and lost the baby. Everything was too fast. I was just sleeping on Zylla's place when I suddenly woke up naked. I can't remember what happened, but I swear to God that I never slept with Yosemite, but Colton, my husband, was blinded by his anger and never listened to me. I was hurt. We lost our baby, and I understand his grief, but all he did was make me feel awful about everything that I never intended to happen.

***

"Manang, nakauwi na po ba si Colton?" I asked the old lady while she was arranging the groceries she both bought for us. Ngumiti sa akin si Manang Linda at nagpatuloy sa kanyang ginagawa nang hindi ako kinakausap. Instead of asking her more, lumabas ako ng kusina at pumunta sa sala. Sinilip ko sa bintana kung nandoon na si Colton ngunit, wala pa rin ang sasakyan niya roon. Napabuntong hininga na lang ako at muling bumalik sa kusina, tumigin sa 'kin si Manang at malungkot na nginitian ako bago lumabas at hinayaan akong magluto para sa hapunan namin ni Colton.

It's been two weeks since that incident happened. Galit pa rin sa 'kin si Colton ngunit nagawa niya pa rin akong hayaan dito sa bahay namin. But... everything changed after that, sobrang lamig na niya sa 'kin at halos hindi ko na siya makilala. He often goes home late and drunk; may pagkakataon pa na nasasaktan niya ano ngunit hindi niya maalala kapag nagigising siya tuwing umaga.

I was totally broken, but I knew I deserved all of this. I lost our baby because of my mistake along with his trust, sobrang hirap na manatili rito sa bahay dahil sa paraan ng pagtrato sa 'kin ni Colton. It seems like his love for me instantly vanished, and it was painful for me.

Nagluto lang ako ng sinigang at nagsaing para sa'ming dalawa, hindi nagtagal ay narinig ko ang pagtigil ng sasaktan ni Colton sa harap ng bahay namin. I immediately left the kitchen to see him. Just like the other nights, he was drunk and wasted. Pagewang-gewang siyang pumasok sa sala at pabagsak na humiga sa sofa. Napabuntong hininga na lang ako at puno ng awang tinignan ang kalagayan niya.

Lumuhod ako sa harap niya at tinanggal ang sapatos niya. He was unresponsive at first, but I was shocked when he kicked me. "Don't touch me!" he shouted at me and looked at me as if I had a disease.

"T-Tanggalin muna natin 'yang sapatos mo, hm? Para makaakyat ka na sa kwarto. Kumain ka na ba?"

He tsked and closed his eyes while resting his head on the couch. Nangilid ang luha ko at pinagpatuloy ang pagtanggal ng sapatos niya. Kaagad kong sinuot ang sleepers sa paa niya at sinunod namang luwagan ang neck tie niya. Mas lalo akong nagulat nang hawakan niya ang kamay ko at galit na tinitigan ako sa mukha.

I wanted to cry, but I forced myself to be tough. His eyes were lifeless and full of rage. I know it's all because of me; that's why I'm doing everything to make him forgive me. Tuluyang tumulo ang luha ko nang maramdamang humigpit ang hawak niya sa kamay ko at tila ba madudurog ang buto n'on ano mang oras.

"You know how much I hated cheaters, Amaia. And yet you did that. Masaya ka ba, ha? Masaya ka na namatay ang anak natin dahil sa kagaguhang ginawa niyo ng lalaking 'yon?" mahina ngunit madiin na tanong niya. Namula ang mata niya kasabay ng pamamasa. "I f*****g hate you, Amaia. I hate you so much."

Humihikbi akong tumango, tinatanggap ang lahat ng mga salitang binabato niya. "I know, kaya ginagawa ko ang lahat para mapatawad mo 'ko."

He laughed sarcastically. Hinagis niya ang kamay ko at tinulak ako palayo sa kanya. Walang lingunan siyang umakyat sa kwarto namin at iniwan akong wasak sa sala. I cried and hugged myself. Sumikip ang dibdib ko nang maalala ang lahat ng nangyari. Colton's word echoed in my mind, and blood dripping down my thighs flashed in my mind. Para akong mababaliw sa sobrang sakit ng dibdib, wala akong nagawa kundi sumigaw at ibulos sakit.

Pagod na 'ko...

The next day, I woke up while my head was throbbing in pain. Wala na sa tabi ko si Colton nang magising ako at hindi na ako nagulat pa roon. Naligo muna ako at bumaba sa kusina, naabutan ko siya roon na kumakain. Maliit akong napangiti nang makitang nakapambahay lang din siya.

"Good morning, baby." I greeted him and was about to kiss his cheek, but he pushed me. Tumigin siya sa akin at puno ng pandidiri ang mata. "What the f**k? Don't act as if we're okay, Amaia. You f*****g disgust the hell out of me."

I smiled sadly and turned my back. Pasimple kong pinunasan ang luhang nalaglag sa mata ko at nagsimulang magtimpla ng gatas para sa sarili. Ayon lang ang inumagahan ko dahil ang niluto niyang pagkain ay para sa sarili niya lang. I wanted to be mad at him because kahit papaano ay asawa niya pa rin ako, but my position in this house wasn't the same as before. I am his slave now—I should follow all of his commands, or else I would be kicked out of this house. Ito ang naging usapan namin ni Colton noon nang makauwi kami galing hospital.

He wanted us to have an annulment, but I begged him. Lahat na ng paraan ng pagmamakaawa sa kanya ay ginawa ko para lang hindi niya ako iwan. I loved him so much that my life already depends on him. Siya lang ang nag-iisang tao sa buhay ko na pinaramdam sa 'kin na parte ako ng buhay niya.

"May gusto ka bang ipaluto sa 'kin, Colton? Namili si Manag Linda kahapon, marami tayong stocks ngayon," tanong ko kay Colton habang nagma-mop sa sahig. Nakadekwatro lang siya habang nagbabasa ng diyaryo sa couch; hindi manlang niya ako tinapunan ng tingin kahit isang beses. Matapos maglinis sa sala, umakyat ako sa kwarto upang malinis naman ng katawan. I removed my clothes and stood under the shower. Narinig kong bumukas ang pinto ng banyo at nakumpirma kong si Colton, 'yon nang pumasok siya ngunit suot pa rin ang kanyang damit.

I watched as he scanned my body. Madilim ang mata niya at nagbabaga habang walang pinapalampas ang mata. Napaatras ako at tuluyang napasandal sa pader nang lumapit siya sa 'kin at hayaan ang sarili na mabasa.

"You were asking me what lunch I wanted a while ago, right?" he asked huskily. I slowly nodded as heat started arising in my body. It's been a while since he touched my body. Naliliyo na kaagad ako, kahit pa madilim na tingin pa lang ang ginagawa niya sa 'kin.

He looked at my lips and smirked at me. Mabilis na kumabog ang dibdib ko nang hawiin niya ang mahaba kong buhok na tumatakip sa malulusog kong dibdib. Elecrticity ran down my spine as his hand touched the side of my breasts. Pinilit ko ang sarili na huwag siyang hawakan dahil alam kong magagalit siya.

"Prepare a French dish or at least pasta; I have a visitor coming later, and I don't want you to f*****g do something that will dissapoint me, understand?" Natigilan ako sa sinabi niya. Nahigit ko ang hininga nang lumayo siya sa 'kin at may mapaglarong ngiti sa labi na muling pinasadahan ng tingin ang katawan ko.

"Don't let your hopes too high; I f*****g want to wreck you at this time, but the thought that Yosemite f****d that body disgusts me." His words were like daggers hitting my chest. Tulala akong pinanood siyang lumabas ng banyo. Tuluyan nang bumigay ang tuhod ko at mahinang napahikbi.

He said those words while looking at me straight in the eyes. He said those like he really meant all of them. Niyakap ko ang tuhod ko at pinatong doon ang baba ko habang umiiyak. Yosemite was already dead; I already killed him, but it feels like he's just around us. Tumigil ako sa pag-iyak nang muling pumasok si Colton sa banyo. Seryoso ang mata niya at walang bahid na pagsisisi sa mukha.

Lumuhod siya sa harapan ko at marahang hinaplos ang luha ko sa pisngi. Mas lalo akong napaiyak dahil ito ang unang beses na naramdaman kong naging maingat siya sa paghawak sa 'kin, tila ba takot siyang masaktan ako.

"Don't cry," tilala nahihirapang saad niya. Hindi ko alam ngunit mas lalong lumakas ang iyak ko kahit pa sinabi niyang huwag akong iiyak.

His face remained serious, but his words revealed how gentle he was. "I-I love you!" umiiyak na saad ko at niyakap siya. Naramdaman kong nanigas siya ngunit hindi ako tinulak. It's been a few weeks since the last time I hugged him. Pakiramdam ko ay ngayon ko lang naramdaman na buhay ako matapos ang ilang linggong pagluluksa.

I am afraid that Colton would treat me just like my parents did to me. They abandoned me and forgot that I was their child. Sobra akong natatakot na baka iwanan din ako ni Colton dahil hindi na niya ako mahal... dahil wala na akong halaga sa kanya. If this is what fate wants, then I would face everything just to have my man back.