SEV POV
Hindi ko alam kung paano ko sisimulan, pero isang bagay ang sigurado ngayon ko lang naramdaman na ganito kabigat pero masarap ang t***k ng puso ko.
Nasa VIP room pa rin kami ni Mutya. Mahina lang ang ilaw, parang sadyang nakikiayon sa eksena. Tahimik ang paligid, pero sa loob ko? Para akong may marching band na sabay-sabay nagpa-practice.
Tinitigan ko siya.
Hindi dahil sa ganda lang niya.
Kundi dahil sa paraan niyang ngumiti kahit sugatan na. Sa paraan niyang tumawa kahit minsan pagod na. Sa paraan niyang magmahal kahit ilang beses nang nasaktan.
Huminga ako nang malalim.
“Mutya…” tawag ko sa kanya.
“Hmm?” sagot niya, nakatingin sa akin, pero halatang kinakabahan.
Hindi ko na ito kayang pigilan.
“I love you.”
Ayun.
Lumipad na.
Lumabas na.
Wala nang bawian.
Ramdam ko
