MONCHING POV
Tahimik ang secret room, pero ramdam ko ang bigat ng bawat paghinga namin ni Mutya.
Hindi ito ’yong klaseng katahimikan na payapa ito ’yong katahimikan bago ang bagyo. Yung tipong alam mong kapag gumalaw ka ng mali, may mabubuksang sugat na matagal nang nagnanaknak.
Nakaupo si Mutya sa sofa, yakap ang sarili. Hindi na siya umiiyak, pero kita sa mga mata niya ang puyat, galit, at determinasyong hindi na mabubura. Ibang klase ang babaeng ito hindi na siya ang dancer sa entablado. Isa na siyang sugatang mandirigma.
“Ano na ang plano natin?” tanong niya, diretso, walang paligoy.
Huminga ako nang malalim. Ilang taon kong hinanap ang hustisya para sa anak ko. Ilang taon din akong nabigo. Pero ngayon ngayon lang ulit gumalaw ang mundo ko.
“Systematic tayo,” sagot ko. “Hindi tay
