SEV POV
Tumakbo ako.
Hindi ko maalala kung ilang kalye ang dinaanan ko, kung ilang beses akong nadapa, kung ilang tao ang nasagi ko habang nagmamadali akong lumayo sa abandonadong bahay na iyon. Ang alam ko lang, bawat hakbang ko ay parang may mabigat na tanikala sa paa ko hindi posas, kundi konsensya.
“Mutya…” bulong ko habang tumatakbo. “Patawad…”
Parang sirang plaka sa isip ko ang mukha niya kanina namumugto ang mata, nanginginig, punô ng sakit at galit. Ang mga salitang binitawan niya, direktang pumasok sa puso ko at sinindihan ang apoy ng kahihiyan.
Ako ang unang bumaboy sa kanya.
Ako ang naging simula ng impiyerno niya.
At kahit ilang beses kong sabihing hindi ko sinadya, kahit ulit-ulitin kong lasing ako, nadroga ako, napilit ako hindi mawawala ang katotohanang ako pa rin ang
