CASS POV
Humihingal pa ako habang nakatingin kay Luningning. Ramdam ko ang panginginig ng buo kong katawan hindi dahil sa lamig, kundi dahil sa bigat ng mga salitang binitawan ko. Parang kusang bumagsak sa sahig ang utak ko, puso ko, at konsensya ko sa mismong harapan niya.
Nakatitig lang siya sa akin.
Walang kurap.
Walang galaw.
Pero namumuo ang luha sa mga mata niya, at iyon ang pinakanakakatakot sa lahat.
“Lumayo ka sa’kin…” garalgal niyang bulong, halos walang boses, pero punô ng poot at sakit. “Lumayo ka sa’kin, Cass… bago ko makalimutang may natitira pa akong awa.”
Gusto kong ngumiti ng mapait. Wala na talagang awa ang bagay na deserve ko.
“Luningning…” nanginginig ang boses ko. “Patawad… alam kong wala akong karapatan. Pero kailangan mong malaman ang totoo. Kailangan mong ma
