CHAPTER 22

2428 Words

"Hello, Yzebelle. Nasaan ka na ba?" Bungad sa akin ni Onnie ng tinawagan nya ako. Hindi pa ako naghehello eh nagsalita na agad siya. "Akala ko ba sasabay ka sa aking umuwi? Kanina pa kita hinihintay dito sa sakayan ng jeep." Tila naiinis na saad ni Onnie "Sorry na, Onnie. Andito pa ako sa Mercury. Sumilong muna ako. Wala kasi akong dalang payong eh." Apologetic kong saad. "Kanina pa umuulan ah. Wag mong sabihin na sinuong mo yung ulan? Nagpakabasa ka?" Halata sa boses ni Onnie ang magkahalong pagaalala at paninita. "Eh Oo." Tila mangiyak ngiyak ko ng saad. "Tanginis! Dapat nagpatila ka na muna ng ulan." Naiinis na saad ni Onnie. Alam kong hindi naman siya galit. Naiinis siya dahil nagpakabasa ako sa ulan. "Eh kasi nga sabi mo sa text na malapit ka na sa sakayan ng jeep. Kaya ayun, su

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD