NAGPAKAWALA nang marahang buntong-hininga si Georgette nang makapasok sila ng anak sa loob ng bahay. Pagkatapos niyon ay sinulyapan niya si Georgina na kanina pa tahimik sa kanyang tabi. Noong pauwi na sila hanggang sa makauwi sila ng bahay ay tahimik ito. Kinakausap niya ito pero maikli lang ang mga sagot nito sa kanya. Hindi naman ganoon ang anak, madaldal ito kapag kinakausap. Mababakas din sa mukha nito ang pinaghalong dissappoitment at lungkot.
“Anak...” tawag niya sa atensiyon nito.
Nag-angat naman ito ng tingin. At kitang-kita niya sa mga mata nito ang lungkot. “Po?” wika nito, hindi lang sa mata mababakasan ang anak ng lungkot. Pati na din sa boses nito.
“Huwag ka na malungkot, ha?" masuyong wika niya sa anak." Baka sobrang busy lang talaga ng Papa mo kaya hindi na naman siya
