ใจมนุษย์ยากแท้หยั่งถึง
2432 Words
บทที่9 ใจมนุษย์ยากแท้หยั่งถึง
[ แอเดรียน(พาย) ]
ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเพราะอะไรเขาถึงชอบให้โจฮานคอยตามติดผมเวลาที่ออกไปไหนข้างนอกจนกระทั่งวันนี้
ฟรึ่บ!
ผมถูกผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่และมีใบหน้าที่ไม่เป็นมิตรเท่าไร ใช้ผ้าเช็ดหน้าผืนบางโป๊ะมาที่จมูกและริมฝีปากของผม
"คนนี้ใช่ไหมที่ไอ้คริสมันหวงนักหวงหนา" ผมหันหน้าไปมองคนที่เดินเข้ามาใกล้จุดที่ผมยืนอยู่ ก่อนที่เขาจะเอ่ยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมออกมา ผมจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เจือไปด้วยความสงสัย
"ตาสวยดีนี่ไว้คืนนี้เรามาสนุกด้วยกันนะคนสวย อยากจะเห็นหน้ามันนักว่าจะเป็นยังไงหึๆๆ" นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่ผมได้ยินก่อนที่สติของผมจะดับวูบไป
'ถ้ารู้ว่าเขาจะมีศัตรูเยอะขนาดนี้ผมคงยกเลิกเป็นเมียหลอกๆของเขาไปแล้ว'
* * * * *
[ บรรยาย ]
แววตาของลอร์เรนเบิกกว้างขึ้นมาเพราะเจอเหตุการณ์คนถูกลักพาตัวตรงหน้า ที่เมืองนี้จะเรียกว่าเป็นเมืองเถื่อนก็ว่าได้เพราะผู้มีอิทธิพลส่วนใหญ่ล้วนไม่ค่อยจะถูกกัน
หากเป็นคนอื่นถูกลักพาตัวเขาคงจะแจ้งตำรวจไปแล้วแต่เพราะคนที่เขาเห็นคือ แอเดรียน ชายหนุ่มรีบกดโทรศัพท์ต่อสายหาคริสโตเฟอร์ทันที
"รับสิวะ!" ลอร์เรนอุทานออกมาเสียงกร้าวระหว่างที่ขับรถตามรถของ ฮอร์ค ออกไป
เพราะความมักมากของคริสโตเฟอร์ทำให้เขาเคยพลาดไปวันไนท์สแตนกับน้องชายของฮอร์คจนสร้างความบาดหมางให้กับทั้งสองคนเป็นอย่างมาก น่าเสียดายที่เมืองนี้ลอร์เรนไม่มีอำนาจขนาดที่จะหยุดยั้งฮอร์คเอาไว้ได้
พลั่ก! ลอร์เรนทุบมือบางลงที่พวงมาลัยรถของตัวเองก่อนจะสบถออกมา
"ปัดโถ่เว้ยทำไมไม่รับวะ" เมื่อต่อสายไปหลายครั้งแล้วแต่คริสโตเฟอร์ไม่รับเห็นทีว่าเขาคงต้องต่อสายหาใครอีกคนเสียแล้ว
[ สวัสดีครับ ] ลอร์เรนยกยิ้มออกมาด้วยความดีใจเมื่อใครบางคนรับสายของเขา
"ริชมอนด์คุณอยู่ที่ไหน"
[ โรงแรมxxxx ] ลอร์เรนฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิมเพราะมันคือโรงแรมที่ฮอร์คกำลังจะพาแอเดรียนเข้าไป
"ตอนนี้มีรถทะเบียน xxxx กำลังขับไปที่โรงแรมของคุณในรถมีแอเดรียนอยู่"
[ แอเดรียน? ]
"ภรรยาของคริสโตเฟอร์" ชื่อของคริสโตเฟอร์ทำให้ริชมอนด์แทบไม่อยากจะเข้าไปยุ่งด้วยเลย
[ แล้วมาบอกผมทำไม! ] น้ำเสียงที่ตอบกลับมาของริชมอนด์มันบ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์สักเท่าไร
"แอเดรียนถูกลักพาตัวมาจากลานจอดรถของห้างxxx"
[ คุณแน่ใจได้ยังไงว่าเขาถูกลักพาตัวมาลอร์เรน เมียของไอ้คริสอาจจะอยากเปลี่ยนรสชาติก็ได้นะหึๆ เหมือนที่ไอ้คริสมันชอบเปลี่ยนคู่ควงบ่อยๆไง"
"อย่าเอานิสัยของพวกอัลฟ่ามายัดเหยียดให้โอเมก้านะ! จะช่วยหรือเปล่าพูดมากอยู่ได้ไม่งั้นผมจะเข้าไปช่วยเขาเอง" น้ำเสียงหงุดหงิดของลอร์เรนทำให้ริชมอนด์อารมณ์เย็นลงมาบ้างเพราะพ่อของลอร์เรนเคยโทรมาฝากฝังให้เขาช่วยดูแลโอเมก้าหน้าหยิ่งคนนี้อยู่
[ ถ้าช่วยแล้วผมจะได้อะไร ]
"ได้ความเป็นมนุษย์กลับมาไงถามมากอยู่ได้เขาจะเลี้ยวเข้าโรงแรมนายแล้ว"
[ โอเคๆอีก5นาทีผมลงไปดูให้ คุณอยู่เฉยๆก็พอ ]
* * * * *
ภายในรถ
ฮอร์คอัลฟ่าชายร่างกายกำยำ กำลังพิศมองดวงหน้าของแอเดรียนที่กำลังหลับไหลอยู่ในตอนนี้ เขาใช้นิ้วมือเรียวเกลี่ยที่ข้างแก้มของแอเดรียนอย่างเบามือ
"คุณฮอร์คจะให้ผมเข้าโรงแรมxxxจริงๆเหรอครับมันเป็นโรงแรมของคุณริชมอนด์นะครับ"
"แล้วแกจะพาฉันกลับบ้านฉันหรือไง"
"ถ้าใครเห็นสภาพของโอเมก้าคนนี้ผมว่าเขาคงไม่ยอมให้เราพาเข้าไปแน่นอนครับ" ฮอร์คนิ่งคิดเพียงครู่
"งั้นก็พากลับบ้านฉัน" ชายคนขับหักพวงมาลัยรถออกจากหน้าโรงแรมทันที เมื่อรถแล่นออกมาจากโรงแรมสักพักฮอร์คก็เอ่ยน้ำเสียงแผ่วเบาออกมาเพราะเกรงว่าคนที่หลับอยู่จะได้ยินบทสนทนาของเขา
"ยากระตุ้นฮีทที่ฉันให้หามาได้ไหม"
"ได้ครับ" ชายชุดดำที่ขับรถอยู่ล้วงมือเข้าไปที่ช่องเก็บของหน้ารถก่อนจะหยิบหลอดยาขนาดเล็กส่งให้กับฮอร์ค
"พวกโอเมก้าถ้าฮีทขึ้นมาก็ไม่ต่างจากสัตว์เพศเมียเท่าไรหรอกหึๆๆ ขับนิ่มๆนะฉันจะฉีดยาให้คนสวยสักหน่อย" เอ่ยจบฮอร์คก็ถกแขนเสื้อของแอเดรียนขึ้นจนเผยให้เห็นผิวที่ขาวกระจ่างของโอเมก้าร่างบางจนทำให้ฮอร์คถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคอไปอึกใหญ่
แอเดรียนที่อยู่ในอาการหลับลึกถึงกับนิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อเข็มฉีดยาขนาดเล็กถูกเจาะผ่านผิวหนังของตนเอง
อืออ
"เสียงครางโคตรได้ใจเลยนะคนสวย" ฮอร์คดึงแขนเสื้อลงมาปิดต้นแขนของแอเดรียนอย่างเบามือก่อนจะใช้มือหนาดึงตัวแอเดียนให้นอนลงบนตักของชายหนุ่ม ฮอร์คเอื้อมมือไปลูบที่สะโพกของแอเดรียนอย่างแผ่วเบาเพราะเขาเริ่มจะห้ามใจตัวเองไม่อยู่แล้ว
อืออออ แอเดรียนที่นอนอยู่ครางเสียงสั่นขึ้นมาพร้อมกับเหงื่อกาฬที่ไหลออกมาตามใบหน้าบ่งบอกว่ายากำลังจะออกฤทธิ์แล้ว เพราะใบหน้าของแอเดรียนที่ขยับไปมาทาบทับกับแท่งร้อนของฮอร์คทำให้มันถึงกับแข็งขืนขึ้นมา
"บลุ๊คเจอโรงแรมที่ไหนก็แวะได้เลยนะขอแค่อย่าเป็นของไอ้คริสก็พอ"
"แต่.."
"ยัดเงินพนักงานไปมันก็ไม่ถามมากแล้วหล่ะ ตอนนี้ฉันอยากจะสนุกกับคนสวยเต็มทีแล้ว" ชายชุดดำพยักหน้าให้เขาก่อนจะเลี้ยวเข้าไปภายในโรงแรมใกล้ๆ แต่ในระหว่างที่รถจอดอยู่หน้าโรงแรมแอเดรียนก็ลืมตาตื่นขึ้นมาทันทีเพราะยาสลบที่เขาใช้มันมีฤทธิ์อ่อนๆ แอเดรียนเอื้อมมือบางไปจับที่หน้าของฮอร์คทันที
"คริสคุณมาช่วยผมแล้วเหรอ" เพราะฤิทธิ์ของยากระตุ้นอาการฮีททำให้แอเดรียนมองเห็นฮอร์คเป็นคริสโตเฟอร์ ฮอร์คถึงกับยิ้มกริ่มก่อนที่ชายหนุ่มจะยอมตามน้ำไป
"ใช่ครับ คุณลุกไหวไหมเราจะพักที่โรงแรมนี้กันนะครับ" แอเดรียนยกศรีษะออกจากท่อนขาแกร่งของฮอร์คอย่างยากลำบาก จนฮอร์คต้องช่วยประคองร่างบางให้ลุกขึ้นนั่ง
"ผมร้อนจังเลยคริส" ดวงตาของแอเดรียนไหวระริกเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆปลดเสื้อของตัวเองออก จนทำให้ฮอร์คถึงกับต้องย่นจมูกเพราะกลิ่นฟีโรโมนที่คล่ะคลุ้งไปทั่วทั้งรถของแอเดรียน
"บลุ๊คขับรถต่อไปไม่ต้องเข้าโรงแรมแล้ว ตอนนี้กลิ่นของโอเมก้าคนนี้มันคลุ้งไปหมดแล้ว" ชายชุดดำนั่งมองกระจกหลังนิ่งก่อนจะกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เพราะรู้ดีว่าเจ้านายกำลังจะเผด็จศึกโอเมก้าคนสวยภายในรถ
"ขับไปเรื่อยๆเมื่อเจอทางเปลี่ยวนายค่อยลงไปรอนอกรถ
"ครับ" โชคดีที่เขาเป็นเพียงแค่เพศรองเบต้าไม่เช่นนั้นคงจะคลุ้มคลั่งเหมือนฮอร์คไปแล้ว เบต้าคนขับลอบมองภาพจากกระจกมองหลังที่เผยให้ว่าของสองร่างที่นั่งอยู่เบาะหลังกำลังจุมพิตกันอย่างดูดดื่ม
เมื่อถึงทางรกร้างเขารีบจอดรถทันทีแล้วออกไปยืนรอผู้เป็นนายอยู่นอกรถ ฮอร์คคิดว่าจะปลดปล่อยในร่างของแอเดรียนสักรอบสองรอบก่อนค่อยพาร่างบางไปต่อที่โรงแรม โดยที่ทั้งสองคนไม่ได้สังเกตเลยว่ามีรถของใครบางคนกำลังขับตามพวกเขามา
* * * * *
"ลอร์เรนขับช้าๆหน่อยสิ" ริชมอนด์ที่ติดรถมากับลอร์เรนถึงกับนั่งตัวเกร็ง มือจับราวข้างประตูเอาไว้แน่น
"นายไม่ได้กลิ่นฟีโรโมนของแอเดรียนที่ลอยมาเหรอ" ริชมอนด์ส่ายหน้าช้าๆ
"เพิ่งรู้ว่าอัลฟ่าจมูกพิการมีอยู่จริง เฮ้อ!" ลอร์เรนพ่นลมหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเหยียบคันเร่งขับตามรถของฮอร์คไป
เมื่อถึงที่หมายที่เห็นว่ารถของฮอร์คจอดอยู่ทำให้ลอร์เรนรีบเบรครถทันที บลู๊คที่ยืนอยู่ข้างประตูหยิบบุหรี่ในกระเป๋าออกมาจุดไฟเพื่อรอเวลาที่เจ้านายทำกิจกรรมหฤหรรษ์เสร็จ
พลั่ก! หมัดของลอร์เรนช่างเบาหวิวเพราะร่างกายที่บอบบาง ทำให้บลู๊คยกกำปั้นขึ้นมาเพื่อจะต่อยสวนลอร์เรนทันที ทำให้โอเมก้าร่างบางถึงกับต้องหลับตาปี๋เพราะรู้ดีว่าคงหลบหมัดของเขาไม่ทันแน่นอน
หมั่บ! วงแขนแกร่งของริชมอนด์เอื้อมมาจับแขนของบลู๊คไว้ได้ทันก่อนหมัดของเขาจะโดนที่ใบหน้าสวยของลอร์เรน
"ขาก็สั้นแค่นี้วิ่งไวยังกับลม" ริชมอนด์ดุลอร์เรนด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังเท่าไร ก่อนที่เขาจะสวนหมัดไปที่บลู๊คหนึ่งหมัด
"ทำคนที่อ่อนแอกว่าแบบนี้ได้ยังไงกัน! " ริชมอนด์ตะเบ็งเสียงใส่บุ๊คหลังจากปล่อยหมัดไปแล้วก่อนที่เขาสวนไปอีกหมัด จนทำให้บลู๊คถึงกับล้มลงไปกองที่พื้น ชายหนุ่มเบต้าล้วงมือเข้าไปในชายเสื้อเพื่อหยิบวัตถุสีดำสนิทออกมา แต่มีหรือที่ริชมอนด์จะไม่รู้ทัน
ชายหนุ่มใช้เท้าของตัวเองเตะเข้าที่ข้อมือของบลู๊คทันทีจนทำให้ปืนที่อยู่ในมือของเขาหลุดออกจากมือหนา ก่อนที่ริชมอนด์จะเตะเสยเข้าไปที่ปลายคางของบลู๊คไปอีกหนึ่งครั้ง จนทำให้บลู๊คถึงกับสลบกลางอากาศ
ลอร์เรนพยายามจะเปิดประตูรถเพื่อเข้าไปช่วยแอเดรียนแต่เพราะมันถูกล๊อคจากด้านในทำให้เขาไม่สามารถจะเปิดมันออกมาได้
ริชมอนด์ที่มองดูอยู่ห่างๆจำต้องเดินไปหยิบปืนที่ร่วงอยู่บนพื้นขึ้นมา แล้วนำมันเอามายิงที่กระจกด้านหน้าเพราะกลัวว่าคนที่นั่งเบาะหลังจะเป็นอันตราย แต่เพราะรถทั้งคันใช้กระจกกันกระสุนทำให้ริชมอนด์ถึงกับหัวเสียเพราะไม่สามารถทำอะไรได้
เอี้ยด! เสียงรถของใครบางคนที่เพิ่งจะมาจอดทำให้ทั้งริชมอนด์และลอร์เรนถึงกับต้องหันไปมองพร้อมกัน
"คริสโตเฟอร์" ลอร์เรนอุทานออกมาเสียงแผ่วพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้าง
"หลบไป" คริสโตเฟอร์เอ่ยเสียงกร้าวออกมาก่อนจะดันให้ลอร์เรนออกห่างจากประตูรถ
ก่อนที่ชายหนุ่มจะสยายปีกสีเหลืองทองของตนเองออกมาจากด้านหลัง ชายหนุ่มบังคับปลายของปลีกที่มีวัตถุที่คล้ายกับใบมีดแต่มีรูปร่างเหมือนกับขนนกกดลงไปที่กระจกรถด้านคนขับ
ก่อนที่ดวงตาของคริสโตเฟอร์จะแปรเปลี่ยนเป็นสีแดง พร้อมกับปีกของเขาที่แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเหมือนกัน กระจกรถที่ถูกความร้อนจากปีกที่แหลมคมของคริสโตเฟอร์ ทำให้กระจกรถค่อยๆละลาย
คริสโตเฟอร์เลือกจะทำลายกระจกฝั่งคนขับเพราะเขากลัวว่าแอเดรียนจะได้รับอันตราย ชายหนุ่มใช้หมัดของตัวเองต่อยเข้าไปที่กระจกรถอย่างแรง ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปปลดล๊อคประตูทุกด้าน ริชมอนด์ที่อยู่ใกล้ที่สุดรีบโน้มตัวเข้าไปในรถแล้วลากตัวฮอร์คที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยออกมาทันที
ลอร์เรนก้มลงไปมองร่างกายที่สั่นเทาของแอเดรียนที่เกิดจากอาการฮีท ก่อนที่เขาจะรีบถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกแล้วนำมันไปคลุมให้กับร่างกายของแอเดรียน ชายหนุ่มไม่รอช้าเขาสอดมือไปอุ้มร่างของแอเดรียนที่บางกว่าตนเองอยู่มากเอาไว้ในอ้อมแขน
คริสโตเฟอร์พยายามจะเดินเข้ามาหาแอเดรียนที่อยู่ในอ้อมกอดของลอร์เรน แต่เพราะกลิ่นฟีโรโมนที่เกิดจากอาการฮีทของแอเดรียนทำให้เขาต้องชะงักเท้า
"คุณไปจัดการฮอร์คซะผมจะดูแลแอเดรียนให้"
"แต่..."
"คุณแน่ใจใช่ไหมว่าจะควบคุมตัวเองได้ถ้าผมปล่อยแอเดรียนไปกับคุณ"
"......"
"ถ้าแอเดรียนดีขึ้นผมจะพากลับไปส่ง" คริสโตเฟอร์พยักหน้าให้ลอร์เรนช้าๆก่อนจะสาวเท้าก้าวไปหาร่างหนาของฮอร์คทันทีด้วยสายตาเชือดเฉือน
"ปล่อยมันริชมอนด์"
"ทำไมฉันต้องเชื่อนาย" คริสโตเฟอร์บังคับปลายปีกของตัวเองชี้ไปที่ใบหน้าของริชมอนด์ ทำให้เขาต้องปล่อยมือออกจากร่างหนาของฮอร์คทันที
คริสโตเฟอร์บังคับปีกของตัวเองให้กดทิ่มด้านด้านที่แหลมคนลงที่หัวไหล่ของฮอร์คทั้งสองข้าง ก่อนจะยกร่างของเขาขึ้นไปลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ
อ้ากกกก!
"อย่ามายุ่งกับคนของฉันอีกถ้านายยังอยากมีชีวิตรอด"
"อ้ากกก! ไม่แล้ว ไม่กล้าแล้ว" คริสโตเฟอร์ค่อยๆถอนปีกของตัวเองออกจากร่างของฮอร์คทำให้ร่างของฮอร์คร่วงหล่นกระแทกพื้นทันที
อึ่ก! ฮอร์คถึงกับกระอักเลือดออกมาเมื่อร่างกายกระแทกลงพื้น คริสโตเฟอร์มองหน้าฮอร์คเพียงครู่ก่อนจะเก็บปีกของตัวเองแล้วเดินกลับไปที่รถทันที
"เฮ้! ฉันไปด้วยสิ" ริชมอนด์ตะโกนตามหลังคริสโตเฟอร์ก่อนที่ชายหนุ่มจะสาวเท้าเดินตามคริสโตเฟอร์มา
"มาเองก็กลับเองสิ" คริสโตเฟอร์ตอบริชมอนด์เสียงเรียบ
"ฉันมาช่วยเมียนายนะ" แววตาของคริสโตเฟอร์ไหววูบลงเล็กน้อยเมื่อริชมอนด์เอ่ยถึงแอเดรียน
"นั่งหลัง" ชายหนุ่มกล่าวจบเขาก็เดินขึ้นรถฝั่งคนขับทันที โดยที่ริชมอนด์เดินตามมานั่งหลังอย่างที่เขาบอก
"ดีจริงๆเลยมีคนขับรถให้นั่ง" ริชมอนด์เอ่ยออกมาอย่างอารมณ์ดีจนทำให้คริสโตเฟอร์มองเขาผ่านกระจกด้วยสายตาเชือดเฉือน แต่ริชมอนด์กลับยักไหล่ให้เขาเล็กน้อยเป็นเชิงก่อกวนจนทำให้คริสโตเฟอร์ถึงกับตากระตุกแต่ต้องข่มอารมณ์ของตนเองเอาไว้
โปรดติดตามตอนต่อไป.....
- Writer
