Ang Dakilang Kabit sa Bayan (SSPG)

Kabit sa Bayan | 01

Elara's POV

Mataimtim ang bawat tingin ng mga tao. Nararamdaman ko ang bigat ng bawat bulong at mapanuring mga mata na sumusuri sa bawat galaw ko. Sa loob ng marangyang bulwagan, napapaligiran kami ng mga respetadong pulitiko, negosyante, at kilalang personalidad sa bayan. Lahat sila, nakangiti ngunit may mga matang punong-puno ng pagdududa at panlilibak.

Kasama ko ngayon si Mayor Ricardo Dela Vega, ang pinakamakapangyarihang tao sa bayan—at ang lalaking dahilan kung bakit ako laman ng tsismis at bulong-bulungan.

Nakangiti siyang nakikipagkamay sa mga bisita, tila ba walang ibang iniisip kundi ang pagpapakitang-tao. Pero alam ko kung anong uri ng tao si Ricardo sa likod ng mga ngiting iyon. At alam ko ring hindi ko siya pwedeng pagtiwalaan ng buo.

"Pagod ka na ba, Elara?" bulong niya sa akin habang nakayuko siya palapit sa aking tainga. Ramdam ko ang init ng hininga niya sa balat ko.

"Medyo," tipid kong sagot, pilit na pinipigilan ang pagkainis.

Ngumiti siya, pero hindi iyon yung ngiting pangkaibigan. Isa iyong mapanuksong ngiti. "Halika, lumabas tayo saglit. Hindi mo kailangang makinig sa mga walang kwentang pulitiko buong gabi."

Tumingin ako sa paligid. Ilang pares ng mata ang nakatuon sa amin. Hindi ito magandang ideya.

"Ricardo—"

"Mayor," mabilis niyang putol, malamig ang tono. "Baka may makarinig, Elara."

Napatingin ako sa kanya. Ngumisi siya at mahigpit na humawak sa aking pulso.

"Wala silang pakialam kung sino ka. Basta kasama mo ako, walang makakatapik sa'yo. Halika na."

At bago ko pa matutulan, hinila na niya ako palayo sa mga bisita. Dumaan kami sa isang tagong pintuan sa gilid ng ballroom—isang private exit na marahil ay para lang sa mga taong katulad niya.

Pagkalabas namin, sinalubong kami ng malamig na simoy ng hangin. Tahimik. Malayo sa ingay ng kasiyahan sa loob.

Sa madilim na hardin kami napadpad. Ang mga ilaw mula sa ballroom ay mahina na lang na sumisilay sa paligid. Sa kabila ng katahimikan, ramdam ko ang matinding t***k ng puso ko.

"Hindi ka ba natatakot?" mahina kong tanong.

Umiling siya, at bahagyang lumapit sa akin. "Bakit ako matatakot kung alam kong akin ka?"

Napakagat ako sa labi. Hindi ko alam kung galit ba ang nararamdaman ko o kaba.

"Ricardo, kailangan na nating bumalik. Baka—"

"Shhh..." Pinigilan niya ako. "Gusto ko munang mapag-isa kasama ka."

Ngunit bago pa siya makalapit nang tuluyan, napalingon ako sa isang malayong anino.

May nakasilip sa likod ng punong-kahoy.

May sumusunod sa amin.

"Ricardo," mahinang bulong ko, hinawakan ko ang braso niya.

"Ano?" inis niyang tanong.

"May tao."

Agad siyang lumingon sa direksyong tinitingnan ko. Ngunit wala siyang nakita.

"Kabado ka lang. Walang ibang makakapasok dito. Private property 'to," aniya, ngunit may bahagyang kaba sa kanyang boses.

Hindi ako mapakali. "Hindi. May naramdaman akong iba."

Napabuntong-hininga siya. "Kung ayaw mo dito, tara na. Sa ibang lugar."

Pero bago pa siya makagalaw, isang malakas na kalabog ang umalingawngaw sa di kalayuan. Parang may nabagsak na kung ano.

Napaatras ako. Si Ricardo naman ay biglang naging seryoso.

"May tao nga," bulong niya.

Nagtagpo ang aming mga mata. Hindi na kami nag-aksaya ng oras.

Mabilis siyang humawak sa kamay ko at hinila ako palayo sa hardin, papasok sa isang makipot na daan.

Mas lalong lumamig ang hangin. Mas dumilim ang paligid.

At doon ko naramdaman ang tunay na takot.

Hindi ko alam kung saan niya ako dadalhin.

At ang mas nakakatakot? Hindi ko alam kung sino ang mas dapat kong katakutan—ang taong sumusunod sa amin...

O ang taong kasama ko ngayon.

Caleb's POV

Tahimik ang buong silid. Tila ba bawat paghinga ko ay umaalingawngaw sa kwartong puno ng tensyon. Nasa harap ko ngayon si Papa, si Mama, at ang dalawa kong kapatid. Sa kabilang panig ng mesa ay naroon ang pamilya Montemayor—ang pamilya nina Ysha.

Hindi ko alam kung paano nagsimula ang lahat ng ito. Isang araw, gumising na lang akong may pasan-pasan na akong responsibilidad na hindi ko ginusto.

"Caleb," basag ni Papa sa katahimikan, mariin at puno ng awtoridad ang kanyang boses. "Napagdesisyunan na namin. Ikaw ang magpapakasal kay Ysha Montemayor."

Parang bumagsak ang mundo ko.

"Ano?"

Nanlaki ang mga mata ko, hindi makapaniwala sa narinig ko. "Pa, ano pong sinasabi n’yo?"

Sumingit si Mama, mahina pero buo ang tinig. "Anak, wala tayong ibang paraan. Malaki ang pagkakautang natin sa pamilya Montemayor. Kung hindi natin ito mababayaran, babagsak ang negosyo ng pamilya natin."

Napapikit ako, pilit iniintindi ang bigat ng bawat salitang binibitawan nila.

"Pero… bakit kailangang ako? Bakit kailangang kasal?" Hindi ko mapigilang itanong.

Biglang nagsalita si G. Montemayor, malamig at diretso ang boses. "Caleb, ang pagpapakasal ninyo ni Ysha ay isang kasunduan para mapanatili ang koneksyon ng ating pamilya. Sa pamamagitan nito, mababayaran ang utang ng pamilya mo at matitiyak ang seguridad ng negosyo."

Lumunok ako ng matigas. Hindi ko alam kung galit ba ang nararamdaman ko o kaba.

Tumingin ako kay Ysha, tahimik lang siya. Hindi ko siya kilala, pero halatang wala rin siyang interes sa desisyong ito.

"Wala na ba talagang ibang paraan?" mahina kong tanong, halos pabulong.

Mariing umiling si Papa. "Wala na, Caleb. Kung hindi mo ito tatanggapin, babagsak tayo. Malulugmok ang pamilya mo."

Pilit kong pinigilan ang mapabuntong-hininga.

Hindi ko pa nga lubos na nakikilala si Ysha, pero heto ako ngayon—isasakripisyo ang sarili para sa pamilyang mahal ko.

Pilit kong tinapik ang sarili ko sa loob. Caleb, wala kang choice. Para ito sa pamilya mo.

Sa kabila ng ayaw ko, ramdam kong wala akong pagpipilian.

Napalunok ako at tumango.

"...Sige."

Doon nagsimula ang lahat.

At hindi ko alam kung anong kapalit ng desisyong iyon.

Elara Point of View

"How about now? Wala ng tao" mapang akit na sabi ni Mayor Ricardo. Kinagat ko ang ibabang labi ko bilang pagpapakita ng pagnanasa. Wala naman talaga akong gusto sa gurang na ito pero ano pa bang choice ko?

Naghahanap siya ng mas bata at yung basang basang ki pay hindi tulad ng sa asawa niyang tuyong tuyo na. And diyan ako magta-take ng stand.

Kabit man sa mata ng iba, at least napapakain ko ang sarili ko .

Napangiti ako ng mapait habang pinagmamasdan si Mayor Ricardo. Ang kanyang mapanuksong ngiti ay tila ba inaakit akong pumasok sa apoy na matagal ko nang nilalakad.

"How about now? Wala ng tao," malalim niyang bulong, puno ng pagnanasa.

Kinagat ko ang ibabang labi ko, kunwari'y natutukso. Hindi dahil gusto ko siya. Hindi dahil nasasabik ako sa bawat haplos niya. Pero dahil kailangan ko.

Kailangan ko siyang gamitin.

Hindi ko kailanman pinangarap na maging kabit, pero sa mundong ito, walang lugar ang mga mahihina. At kung ito lang ang paraan para mabuhay ako sa lipunang ito—isang mundong puno ng kasinungalingan at kasakiman—handa akong kumapit kahit sa pinaka maruming pagkakataon.

Napakapit siya sa baywang ko, malapit na malapit. Ramdam ko ang bigat ng kanyang kamay, parang ipinapaalala sa akin na pag-aari niya ako sa mga sandaling ito.

Ngunit sa loob-loob ko, ako ang may hawak sa kanya.

"Huwag mong akalaing basta-basta mo akong makukuha, Ricardo," bulong ko sa tainga niya, nilalaro ang kanyang pagnanasa.

Napangisi siya, tila ba lalo pang nag-init sa sinabi ko.

"Mas gusto ko 'yan, Elara. Gusto ko yung mahirap kunin."

Pilit kong tinago ang pangingilabot sa likod ng mapang-akit na ngiti.

Pero sa likod ng ngiting ito, may mas malalim akong plano.

"Gamitin mo siya, Elara. Wala ka nang ibang aasahan."

Iyan ang bulong ng konsensya ko.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko nang ininda ang mga mapanuring mata ng tao sa bayan. Ang bawat bulong, ang bawat sulyap na puno ng paghusga. Alam kong kabit lang ako sa paningin nila. Isang babaeng walang respeto sa sarili.

Pero wala silang alam.

Hindi nila alam kung gaano kahirap ang mabuhay sa mundong puno ng mga buwaya.

Kung paano araw-araw kong nilulunok ang pride ko para lang may mailaman sa sikmura.

At ngayon, nasa harap ko si Mayor Ricardo—isang makapangyarihang lalaki na handang ibigay ang lahat... kapalit ng sarili kong dangal.

Pero hindi niya alam, ako rin ay may kapalit sa kanya.

"Halika na, Mayor," mapanuksong bulong ko, hinawakan ko ang kamay niya.

At sa bawat hakbang naming palayo sa liwanag ng ballroom, mas lalo akong lumulubog sa dilim na ako mismo ang pinili.

Pero sa dilim ding ito, dito ako babangon.