Ang Dakilang Kabit sa Bayan (SSPG)

Kabit sa Bayan | 02 #SPG

Note: Before we proceed gusto ko lang po kayong bigyan ng warning na ang chapter na ito ay nagtataglay ng hindi nga kaaya-ayang pangyayari. Kaya kung ikaw ay sensitibo sa mga ganito, maaari mo pong laktawan ang chapter na ito at magpatuloy na lamang sa pagbabasa sa susunod pang chapter. Pero kung ikaw naman ay interesado sa mga ganitong bagay, libre lang pong magbasa at matuto.

Elara Point of View

"Uhm...hu, ah, ah, ah" sunod sunod na ungol ko, patuloy lamang sa pag k a n t o t sa akin si Governor, isa siya sa mga source of income ko, at dahil nga sa kahirapan ng buhay, sa mga mayayamang tao ako kumakapit.

Mabilis ang bawat pagbayo niya kahit may katandaan na ito. Ang bawat ulos niya ay mas lalong nagpapalasap sa akin ng masaya at masarap dahil sa malaki rin nitong ari.

"Ah, ah, ah," patuloy na u n g ol ko habang kinakagat ang aking ibabang labi. Napakagaling talaga ni Governor pagdating sa ganito, hindi gaya ni mayor na walang ginawa kung hindi saktan ako sa kama.

"Damn, your so wet" Saad nito habang napapapikit na rin. Pareho kaming nasasarapan sa nangyayari. Ulos lamang ito ng ulos, umulos, pumasok, lumabas, pumasok lumabas. "Your different from my wife"

Napangiti naman ako, patuloy lamang siya sa pagpisil at himas sa malalaki at malaman kong dibdib na tumatalon talon na din sa bawat galawan namin.

Being kabit of Governor is not that bad!

Binunot na ni Gov ang kaniyang malaking sandata "T u m u w a d ka" utos nito kaya sinunod ko naman siya.

Tumuwad ako, at mas lalong binuka ang aking kiffy para hindi siya lalong mahirapan. Hinampas niya ang dalawa kong puwet kaya mas lalo akong napakagat sa labi ko.

"Sarap" bulong ko

Naramdaman ko naman na maling kweba ang kaniyang pinasok. Imbis na yung butas ng kiffy ko ang papasukin niya ay mas pinasok niya sa mas masikip na bukas.

Kaya nakaramdam naman ako ng parang hapdi dahil sa pagkapunit ng aking butas sa p u w I t. Gosh napatirik naman ang aking mata dahil sa sarap ng kaniyang pagpasok.

Naramdaman ko naman ang dahan dahan niyang paggalaw habang ang kamay niya ay abala sa pagpapalo sa aking p uwe tan. "Tang #na ang s I k I p ng butas ng p u w e t mo elara." Sabi nito.

At habang bumabayo ito, naramdaman ko naman ang dalawang daliri niya na siya ring sabay na pagpasok sa isa ko pang bukas.

Nauubusan na ako ng hininga sa nangyayari, para na akong mamamatay sa sarap na pinapadama ni Gov. "Ah, ah, ah, ah," sabi ko habang patuloy lang paggalaw si Gov kaya napapagalaw na rin ako.

At ang pagdikit ng s u s u ko sa may kama ay siya ring nagpapasarap ng feeling. Wala na akong lakas kaya patuloy lang ako sa pag ayun sa gustong gawin ni Gov

Na ba ba liw na ako kung ano'ng butas ang pakiramdaman ko dahil sa sabay sabay nitong galaw sa loob ko. Rinig ko rin ang malakas na ungol ni Gov "ah, uhmm, hoo, ugh, ugh, ammm, annmn, ahi , ahhh, ahh," ungol ni Gov na mahintutulad mo sa maingay na aso.

Malapit na akong labasan, at alam kong ganun din si Gov, kaya ramdam ko ang lalong pagbilis ng galaw nito sa loob ko.

Labas, pasok, labas, pasok, labas, pasok, labas, pasok.

Malamig ang buong kwarto pero dahil sa init ng aming nararamdaman tila hindi namin maalintana ang lamig nito. Kahit pa hubo't hubad na kami pareho.

"Ahhh, ah, ah, ah, ah Gov, ah, ah, ah, ah"

"S h i t, ah, ah, ah, I'm c u mming"

"Ako rin ata Gov, ahh, ah,.. mmm... Mmm.. ahh ah ah uh uh ah, ah"

"Ahh, malapit na... Ah, ah, ah, ah, Govvvvvvv!'

Isang malakas na sigaw ang pinakawalan ko, resulta ng masarap na pagsalo salo. Maya maya pa, sabay kaming bumagsak sa kama.

Napangiti ako sa satisfaction, hindi na masama.

Dahil kanina lang ay para akong hayop na ki n a ka n t o t ni mayos. Buti nalang at magaling si Gov.

Caleb’s POV

Tahimik ang buong coffee shop. Ang tunog ng kutsarita na umiikot sa tasa ng kape ni Ysha ang tanging bumabasag sa katahimikan. Nakatitig lang siya sa akin, malamig at matalim ang mga mata niya.

Ako naman, halos hindi ko maituloy ang pag-inom ng kape ko. Parang bumigat ang hangin sa pagitan naming dalawa.

"Hindi mo ba ako kayang tingnan sa mata, Caleb?" malamig niyang tanong, bahagyang nakakunot ang noo.

Dahan-dahan akong tumingin sa kanya, pilit pinapakalma ang sarili ko.

"Ano pa ba ang gusto mong pag-usapan, Ysha?" sagot ko, sinusubukang gawing normal ang tono ko kahit na naiirita na ako.

Ngumiti siya, pero hindi iyon yung ngiting kaaya-aya. Isa iyong ngiti ng isang taong alam ang kalamangan niya.

"You don't have a choice, Caleb. May utang ang pamilya n’yo sa amin kaya dapat mo akong pakasalan."

Diretso. Walang pasikot-sikot.

Napapikit ako, pinigilan ang mapamura.

"Hindi ko kailangan ng paalala," madiin kong sagot. "Alam ko ang sitwasyon namin."

"Kung alam mo, bakit parang ayaw mo pang tanggapin?" Mariin ang tono niya, nakahilig siya sa lamesa, mas lumalapit sa akin. "Hindi mo ba naiintindihan? Wala kang ibang opsyon. Ikakasal tayo dahil may utang ang pamilya mo sa amin. Hindi dahil gusto ko, hindi rin dahil gusto mo. Pero dahil kailangan."

Hinampas ko ang lamesa, dahilan para mapatingin sa amin ang ibang customers. Pero binalewala ko sila.

"Alam kong wala akong choice!" mariin kong sabi, halos pabulong pero puno ng galit. "Pero hindi ibig sabihin nun na igigiit mo sa akin na para akong aso na susunod sa utos mo!"

Tahimik siya ng ilang segundo, pero nanatiling matatag ang titig sa akin.

"Ganun ka na rin naman, di ba? Para kang aso na handang sumunod para mailigtas ang pamilya mo."

Parang sinaksak ako sa dibdib sa sinabi niya. Pero wala akong magawa.

Malalim akong napabuntong-hininga.

"Kung yun ang tingin mo, fine." Tumingin ako diretso sa mga mata niya. "Pero wag kang umasa na magiging masaya ang kasal na 'to. At lalong hindi mo ako makokontrol."

Ngumiti siya, pero punong-puno ng pangungutya.

"Hindi ko kailangan ng pagmamahal mo, Caleb. Ang kailangan ko lang, mapanatili ang pangalan ng pamilya ko."

Tumayo siya mula sa pagkakaupo at inayos ang mamahalin niyang bag.

"Magkita tayo sa araw ng kasal," malamig niyang sambit bago lumakad palayo.

Naiwan akong nakaupo, nakatitig sa kawalan.

Pakiramdam ko, ikinadena ako sa isang bagay na hindi ko kayang takasan.

At sa bawat segundo, mas lalo kong nararamdaman na mawawala ako sa sarili kong buhay.

Pagkabukas ko ng pinto ng bahay, agad akong sinalubong ng malamig na hangin mula sa aircon. Tahimik ang buong bahay, pero ramdam ko ang bigat ng tensyon sa hangin. Hindi ko na inalintana ang mga sapatos ko at dumiretso ako sa sala kung saan naroon sina Papa at Mama, abala sa pag-uusap.

Si Papa, seryoso ang mukha habang hawak ang ilang papeles. Si Mama naman, tahimik na nakaupo sa gilid, kita sa mukha ang pag-aalala.

"Papa, kailangan nating mag-usap." Mariin ang boses ko, halos nanginginig sa galit.

Napatingin sila pareho sa akin. Mabilis na inilapag ni Papa ang hawak niyang papel sa mesa.

"Ano na naman, Caleb?" malamig niyang tanong.

"Anong klaseng desisyon ang ginawa n’yo? Wala man lang kayong pasabi sa akin. Pinagkasunduan n’yo agad ang kasal na 'to na parang wala akong sariling buhay!"

"Caleb..." sabat ni Mama, mahina ang tinig niya. "Ginawa namin 'to para sa’yo, para sa atin. Para hindi tuluyang bumagsak ang negosyo."

"Para sa akin? Para sa atin?" Napatawa ako ng mapait. "Paano naging para sa akin ang pagpapakasal sa taong hindi ko kilala? Sa taong wala akong kahit anong nararamdaman?!"

Tumayo si Papa, mabigat ang hakbang papalapit sa akin. "Wala ka nang magagawa, Caleb. Pinirmahan ko na ang kasunduan. Matagal na naming pinagplanuhan ‘to. Hindi ito basta-basta desisyon."

"Desisyon n’yo! Hindi akin!" sigaw ko, ramdam ang pagsikip ng dibdib ko. "Bakit kailangang ako? Bakit kailangang buhay ko ang isakripisyo n’yo para sa negosyo n’yo?!"

"Ikaw ang panganay!" singhal ni Papa. "Ikaw ang may responsibilidad sa pamilyang ito! Lahat ng ito ginagawa ko para sa kinabukasan mo at ng mga kapatid mo!"

Hindi ko napigilang mapailing. "Kinabukasan? Sa tingin mo ba magiging maayos ang kinabukasan ko sa ganitong sitwasyon? Sa piling ng babaeng ginagamit lang ako para sa pangalan nila?"

Napaluha si Mama, agad siyang tumayo at lumapit sa akin. "Anak, pasensya ka na, pero wala na tayong ibang paraan. Kung hindi natin babayaran ang utang natin sa Montemayor, mawawala sa atin ang lahat. Pati ang bahay na ‘to."

Napakuyom ang kamao ko. Hindi ko na alam kung ano ang mararamdaman ko.

"Wala na ba talagang ibang paraan?" mahina kong tanong, halos pabulong.

Tahimik si Papa. Si Mama, umiiling habang hawak ang kamay ko.

"Wala na, anak. Kailangan mo siyang pakasalan."

Napapikit ako, ramdam ko ang bigat ng desisyon na pilit nilang ipinapasan sa akin.

Wala na nga akong magagawa.

"...Kailan?" mahina kong tanong.

"Sa susunod na buwan," sagot ni Papa, diretso at walang alinlangan.

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko.

Isang buwan na lang.

Isang buwan na lang, at tuluyan nang mawawala ang kontrol ko sa sarili kong buhay.

Malamig ang hangin sa labas, pero mas malamig ang pakiramdam ko sa loob. Hindi ko na matiis ang bigat ng tensyon sa bahay. Ang bawat sulok ng tahanan namin ay parang may bumabalot na tanikala sa leeg ko.

Isang buwan.

Isang buwan na lang at tuluyan na akong mawawala sa sarili kong buhay.

Kailangan kong makalayo.

Hindi ko na rin namalayan kung paano ako napadpad dito sa bar na 'to. Malayo sa usual kong pinupuntahan, pero sapat na ang ingay at ilaw para matakpan ang sarili kong iniisip.

"Isang whiskey, neat," sabi ko sa bartender, sabay upo sa pinaka-dulong bahagi ng bar.

Ramdam ko ang mabigat na tama ng alak sa lalamunan ko, pero kahit ilang baso pa yata ang inumin ko, hindi nito mabubura ang bigat na nakapatong sa balikat ko.

Habang unti-unting lumalabo ang paligid dahil sa tama ng alak, napatigil ako nang may isang babae ang pumasok sa bar.

Agad siyang napansin ng halos lahat ng lalaki sa loob.

Nakasuot siya ng makintab na pulang bistida, hapit sa katawan niya na para bang nilikha ito para sa kanya. Ang bawat hakbang niya ay puno ng kumpiyansa—mabagal, mapanukso, pero kontrolado.

Hindi ko maintindihan pero napatitig ako.

Hindi siya ang tipo ng babaeng makikita mo sa ganitong lugar. Para siyang apoy sa gitna ng dilim.

Diretso siyang lumapit sa bar at umorder ng alak, tila ba walang pakialam sa mga matang nakatuon sa kanya.

Maya-maya, nagtagpo ang mga mata namin.

Bahagya siyang ngumiti. Mapang-akit. Mapanganib.

At tila ba may nagtulak sa akin.

Tumayo ako, hawak ang baso ng alak, at lumapit sa kanya.

"Malakas ang loob mong pumasok dito mag-isa," sabi ko, sinusuri ang reaksyon niya.

Napalingon siya sa akin, at mas lalong lumalim ang ngiti niya.

"Bakit? Mukha ba akong nangangailangan ng kasama?" sagot niya, malamig pero may halong biro.

Napangisi ako. "Hindi naman. Pero mukhang hindi ka rin basta-basta babae."

Kumindat siya. "At hindi ka basta-bastang lalaki. Kaya lumapit ka, hindi ba?"

Umupo ako sa tabi niya, at bahagyang itinagilid ang baso ko.

"Caleb," pagpapakilala ko.

"Elara," mahinang sagot niya habang iniikot ang baso ng alak sa kanyang mga daliri.

Tahimik kaming nagtitigan. Parang may hindi maipaliwanag na koneksyon.

Hindi ko alam kung epekto ng alak o ng presensya niya. Pero isa lang ang sigurado ako—hindi siya ordinaryong babae.

At sa gabing ito, wala akong pakialam.

Gusto ko lang makalimot.

At mukhang siya ang tamang paraan para doon.

T o b e c o n t i n u e d