Ang Dakilang Kabit sa Bayan (SSPG)

Kabit sa Bayan | 03 #SPG

Elara’s POV

Malalim na ang gabi, at ramdam ko na ang unti-unting paggapang ng alak sa sistema ko. Pangalawang bote ko na yata ‘to, pero wala pa rin. Hindi pa rin nababawasan ang bigat sa dibdib ko.

Hindi ko alam kung bakit ako napadpad dito. O siguro, alam ko—ayoko lang aminin.

Pagod na ako. Sa paulit-ulit na tingin ng tao na parang wala akong kwenta. Sa mga bulong na parang kutsilyong tumatagos sa likod ko.

Pero hindi ko sila masisisi. Kabit lang ako sa mata nila.

Napasinghap ako at napangiti ng mapait. Kahit ako, minsan nakakalimutan kong tao rin ako.

"Bakit ka nga ba nandito mag-isa?" tanong ng lalaking nakaupo sa tabi ko.

Si Caleb.

Kanina pa siya dito. Hindi ko naman siya pinansin nung una, pero ngayon, kita ko na ang bahagyang pagkalasing sa mga mata niya.

"At ikaw? Bakit ka nandito? Mukha kang hindi sanay sa ganitong lugar," balik ko sa kanya, pilit na ngumiti.

Napahagikhik siya, pero walang kasiyahan sa tawa niyang ‘yon.

"Para makalimot," sagot niya, sabay tungga ng alak. "O baka para masaktan pa ng kaunti."

Nagtaas ako ng kilay. "Gusto mo pang masaktan?"

"Bakit hindi? Parang wala namang masaya sa buhay ko ngayon."

Tahimik.

Hindi ko alam kung dahil ba sa pagkalasing o sa lungkot na naramdaman ko sa tono niya. Pero may kung anong pamilyar sa sakit na sinasabi niya.

"Ako rin," mahina kong sagot. "Pagod na akong umasa na may mangyayaring maganda sa buhay ko."

Tumingin siya sa akin, seryoso ang mga mata. Parang sinusuri niya kung nagsasabi ba ako ng totoo.

"Alam mo ba kung anong pakiramdam ng pinipilit kang magpakasal sa taong hindi mo naman mahal?"

Napahinto ako. Saglit akong natahimik.

"Pinipilit kang ikasal?" tanong ko.

Tumango siya, mapait ang ngiti. "Para lang mabayaran ang utang ng pamilya ko. Hindi man lang ako tinanong kung gusto ko. Parang wala akong sariling buhay."

Hindi ko napigilan ang mapait na tawa. "Aba, pareho pala tayo. Ako naman, para lang mabuhay, kailangan kong kumapit sa taong hindi ko mahal. Sa taong ginagamit lang din ako."

Nagtagpo ang mga mata namin. Parehong puno ng bigat at pagod.

"Kalokohan, ‘di ba?" sabi ko, pilit na tumatawa.

"Oo," sagot niya, sabay tungga ng alak. "Pero wala tayong choice."

Sandaling katahimikan.

At sa mga oras na ‘yon, hindi ko alam kung bakit, pero parang biglang gumaan ang pakiramdam ko. Siguro kasi, sa unang pagkakataon, may nakausap akong kagaya ko.

Pareho kaming nakakulong sa mga desisyong hindi naman namin pinili.

"Para sa pamilya," bulong ko.

"Para sa sarili," sagot niya.

At doon ko lang napansin kung gaano siya kalapit sa akin.

Pareho na kaming lasing. Pareho ng pagod.

At sa gabing ito, pareho kaming naghahanap ng kahit kaunting kalayaan.

Third Person POV

Sa loob ng malamlam na ilaw ng bar, tila lumalabo na ang linya sa pagitan ng tama at mali. Ang malalakas na tunog ng musika ay unti-unti nang nagiging malabo sa pandinig nina Caleb at Elara, pinalitan ng kabog ng kanilang mga dibdib at bulong ng kanilang mga iniwang inhibisyon.

Pareho silang nakasandal sa bar counter, malapit ang pagitan. Ang amoy ng alak at pabango ni Elara ay nagsanib sa hangin, habang si Caleb naman ay nakatitig sa mga mata nitong tila ba may kwento ng sakit at pagod na kapareho ng sa kanya.

Nagkatawanan sila sa simpleng biruan, pero sa likod ng mga tawa ay ang bigat ng emosyon na hindi nila kayang bitawan. Sa bawat pag-inom ng alak, mas lalong lumalabo ang kontrol nila sa sarili.

Hindi malinaw kung sino ang unang gumalaw, pero unti-unti silang lumapit sa isa’t isa. Si Caleb, na kanina lang ay punong-puno ng galit at pagkalito, ngayon ay tila nahuhulog sa init ng presensya ni Elara. Si Elara naman, na sanay maglaro ng emosyon, ay tila nadadala na rin ng bugso ng damdamin.

Hanggang sa magtagpo ang kanilang mga labi.

Mainit. Mapusok. Puno ng pagnanais na makalimot kahit saglit.

Walang nagprotesta. Walang pumigil.

Para bang ang gabing iyon ay para sa kanilang dalawa lamang—malaya mula sa mga responsibilidad, kasinungalingan, at takot.

Mahigpit ang hawak ni Caleb sa baywang ni Elara, hinahatak siya palapit, tila ba gusto niyang pawiin ang lahat ng sakit sa init ng kanilang halik. Gumanti si Elara, hawak ang batok ni Caleb, sinasabayan ang bawat galaw, bawat hinga, bawat pagkasabik.

Walang pakialam sa paligid.

Sa sandaling iyon, sila lang ang mahalaga.

Pero sa likod ng mapusok na halikan, may isang katotohanan na unti-unting lumulutang—ang gabing ito ay isa lamang takas.

Isang maling desisyon na maaaring may kaakibat na malaking kapalit.

Mainit at mapusok ang bawat halik, tila ba walang makakapigil sa bugso ng kanilang damdamin. Sa bawat galaw ni Caleb at Elara, unti-unting nagiging malabo ang kanilang paligid—ang maingay na musika, ang tawanan ng mga tao, at ang kumikislap na mga ilaw sa bar ay naglaho sa kanilang mundo.

Hindi na nila alam kung sino ang unang humawak, kung sino ang unang humila. Sa pagitan ng mga mabilis na paghinga at mahigpit na yakap, nagpaubaya sila sa tawag ng kanilang katawan.

Mahigpit na hinawakan ni Caleb ang kamay ni Elara, at walang imik na hinila ito palayo sa ingay ng bar. Hindi na nagtanong si Elara. Walang salitang lumabas sa kanilang mga bibig, ngunit malinaw ang nais ng bawat isa.

Dumaan sila sa makipot na pasilyo, palayo sa mata ng iba, patungo sa mas tahimik na bahagi ng gusali. Hanggang sa huminto sila sa harap ng isang pinto—isang pribadong silid na tila matagal nang hindi nabubuksan.

Dahan-dahang pinihit ni Caleb ang seradura, at bumungad sa kanila ang malamlam na ilaw ng silid. Tahimik. Malayo sa magulong mundo sa labas.

Pagkasara ng pinto, muling nagtagpo ang kanilang mga labi—mas mapusok, mas malalim. Para bang sa bawat halik at haplos, sinusubukan nilang punan ang mga puwang na iniwan ng sakit at pangungulila.

Napahawak si Caleb sa batok ni Elara, pinagdikit ang kanilang katawan habang si Elara naman ay napakapit sa kanyang dibdib, ramdam ang matinding t***k ng kanyang puso.

Sa bawat hakbang, napapaatras si Elara hanggang sa maramdaman niya ang malamig na headboard ng kama sa likod niya.

Hindi na sila nag-aksaya ng oras.

Dahan-dahang bumagsak ang pulang bistida ni Elara sa sahig, kasabay ng pagkatanggal ng butones sa polo ni Caleb. Wala nang natira kundi sila—hubad sa harap ng isa’t isa, hindi lang sa katawan kundi pati sa damdaming matagal nang nakakubli.

Sa gabing iyon, hindi na nila inisip kung tama o mali. Wala nang utang, wala nang kasunduan, wala nang panghuhusga.

Sa kwartong iyon, sila lang ang totoo.

Ngunit sa bawat halik at haplos, may nakaambang katotohanang maaaring bumangga sa kanila kapag sumikat na ang araw.

Isang gabing puno ng init at kasalanan.

At isang umagang puno ng pagsisisi.

"Ah, ah, ah" maiingay na ungol ng dalawa. Tila lasing na lasing na sila sa bawat isa. Wala na sa kanilang mga isip ang mga nangyari sa pagitan ng pamilya at sarili.

Basta sa ngayon, masaya sila sa feeling ng isa't isa. Mapupusok ang bawat halik ni Caleb sa may sensitibong parte ng katawan ni Elara.

Sinisipsip sip pa nito ang so-so ng babae habang nakapikit lamang siya na dinadama ang bawat pinapalasap na sarap ng lalaki. Ramdam nila pareho ang sarap at para bang wala silang hihilingin dahil sa galing nila.

Gumapang na pababa sa kaniyang p***y si Caleb at ito naman ang sinimulang sipsipin. Sinisipsip sipsip ito ni Caleb habang para namang nababaliw na si elara dahil sa nangyayari.

Napasabot na rin ito at napapapadyak. Paano ito ginagawa ng maayos ng lalaki? Ito ang nasa isip ni Elara. Kakaunti lamang sa mundo ang marunong sumipsip ng ganito ka sarap.

Pala na hindi na talaga nila kayang pigilan pa, kaya hinubad na rin ni Caleb ang kanyang damit at short. Nang makita pa lamang ni Elara ay gulat na gulat na siya.

Mas malaki pa ito kaysa kay mayor, kay gov at maging sa iba kong mga naka kantutan. May nag exist pala sa mundo ang ganito kalaking halimaw na lawit ng lalaki?

Agad naman siyang napakagat labi, hindi na nag aksaya pa ng oras si Caleb at tuluyan ng ipinasok ang kaniyang sandata sa matambok at basang basang Bataan ni Elara.

Unang pasok palang nito ay parang naramdaman ni Elara na na-virginan ulit siya. Para kasing pinupunit nito ang butas ng kaniyang kiffy sa subrang laki ng lawit ni Caleb.

Mabilis at agresibo ang bawat kaldag ng lalaki dahilan para mas napaungol si Elara sa subrang sarap. Napasabot at napakagat na rin siya sa kaniyang labi dahil sa ipinadadama nito.

"Ah,ah,ah,ah,ah," patuloy naman sa pagsayaw ang dalwang naglalambing lobo ng babae "ah, ah, UHM,UHM, ah,ah,ah,"

"Gosh this is good, your so wet" sabi naman ni Caleb na parang gustong gusto ang paglabas pasok sa madulas na Bataan ni Elara.

Sa subrang dulas nito ay parang mas ginanahan pa ang lalaki sa pagpasok. Sa dami kasi ng babaeng kaniyang nakarelasyon ay tanging kiffy lamang ni Elara ang pinaka maganda at masarap dahil matambok at talagang makatas ito.

Hindi gaya ng iba na, maninipis at kailangan pa lagyan ng lubricants para dumulas ang kaniya sa loob.

Sabay naman silang nilabasan dahil sa sarap na naramdaman. Ibinagsak naman nila pareho ang katawan sa May kama dahil sa pagod. "Thanks, dahil sayo, nawala yung galit at inis ko sa mga magulang ko" sabi ni Caleb

Ngumiti lamang si Elara habang nakatingin sa may kisama "It's my pleasure to feel you better" sagot nito at ngumiti

Sabay na silang naidlip dahil sa kalasingan at pagod sa ginawa nila kanina.

Malamlam na sinag ng araw ang dahan-dahang pumasok sa bintana ng silid, banayad na tumatama sa magkakalapit na katawan nina Caleb at Elara. Pareho silang nakahandusay sa magulong kama, wala ni isang saplot sa katawan, ngunit ni isa sa kanila ay hindi nagpakita ng kahit anong gulat o pagsisisi sa nangyari.

Tahimik. Tanging mahihinang paghinga at ang mahinang tikatik ng ulan sa labas ang maririnig sa buong kwarto.

Dumilat si Caleb, pinagmasdan ang babaeng katabi niya. Nakahimlay si Elara sa kanyang dibdib, tila ba payapa sa kabila ng naganap kagabi.

"Nagising ka na pala," mahina at paos na sambit ni Elara, hindi man lang nag-abalang takpan ang sarili.

Bahagyang ngumisi si Caleb, tila may bumuo sa kanyang isipan. "Hindi ka ba nagulat sa nangyari?"

Napakibit-balikat si Elara, bakas sa mukha ang pagiging kampante. "Dapat ba akong magulat? Pareho tayong lasing kagabi. Pareho tayong may dinadalang bigat."

Ilang saglit na katahimikan ang namagitan sa kanila.

Hanggang sa biglang nagsalita si Caleb, diretso at walang pag-aalinlangan.

"Will you be my kabit?"

Nanatiling tahimik si Elara sa ilang segundo, tila ba iniisip kung tama bang sagutin iyon. Pero sa halip na magalit o matawa, ngumisi siya ng mapanukso.

"Diretso ka rin palang magsalita, ano?"

"Nagpapaligoy-ligoy pa ba ako?" Sagot ni Caleb, malamig ngunit may halong pang-aakit. "May papakasalan akong babae, pero ikaw ang gusto ko. Ayoko ng komplikado. Sabihin mo kung ayaw mo."

Napangisi si Elara, bahagyang iniangat ang katawan at dumukwang papalapit sa mukha ni Caleb.

"Hmm... Kabit?" bulong niya, halos dumampi ang labi sa kanya. "Kabit na naman?"

"Oo. Pero ako ang pipiliin mo sa lahat ng lalaki mo," mariing sabi ni Caleb, seryoso ngunit may bahid ng mapanghamong ngiti.

Napatawa si Elara. "Ang confident mo naman. Pero..." Hinaplos niya ang mukha ni Caleb, sinundan ng banayad na pagdampi ng labi sa kanyang pisngi.

"Oo."

Isang simpleng sagot. Isang kasunduang walang pangakong pagmamahal, puro tukso at lihim.

At sa pagitan ng kanilang pagkakaugnay, nagsimula ang isang masalimuot na laro—isang relasyon na walang kasiguraduhan kung saan hahantong.

Pero sa ngayon, sapat na ang init at lihim para kalimutan nila ang mundong ayaw silang tanggapin.

T o b e c o n t i n u e d...