Ang Dakilang Kabit sa Bayan (SSPG)

Kabit sa Bayan | 04

Elara's POV

Pagkabukas ko ng pintuan ng bahay, sumalubong agad sa akin ang malamig na simoy ng hangin. Tahimik ang paligid, pero alam kong hindi magtatagal iyon.

"Ayan ka na pala," malamig na tinig ni Mama—si Amelia. Nakaupo siya sa lumang sofa, nakasandal habang may hawak na sigarilyo. "Nasaan na ang pera?"

Walang halong lambing o pagkabahala sa tono niya. Diretso. Walang pakialam kung pagod ako o saan ako galing. Basta pera.

Tahimik akong lumapit at iniabot sa kanya ang makapal na perang nakuha ko kina Mayor at Governor.

Ngumisi siya habang kinukuha iyon. "Ayan... ganyan dapat. Ang anak, napapakinabangan."

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiiyak sa sinabi niya. Pero sanay na ako. Ganito siya palagi.

"Tandaan mo, Elara," patuloy niya habang iniipit sa lumang pitaka ang pera, "ayusin mo yang pagiging kabit mo. Huwag kang papahuli. Hindi lahat nabibigyan ng ganyang pagkakataon."

Napakagat ako sa labi. May kirot, pero wala akong ibang magawa kundi tanggapin.

"Oo, Ma."

Walang tanong. Walang reklamo. Kasi sa mundong ginagalawan ko, pera ang nagpapagalaw ng lahat.

At sa pagkakataong ito, ako ang ginagamit na panggalaw.

Pagpasok ko ng bahay, agad na tinamaan ako ng amoy ng usok mula sa kalan. Nakaupo si Mama sa harap ng lamesa, abala sa pagbibilang ng mga perang naipon. Kakaibang ingay mula sa telebisyon ang naririnig ko, ngunit mas nangingibabaw ang katahimikan sa paligid. Tumabi ako sa kanya at naghanap ng kahit anong makakain, ngunit bigla na lang tumunog ang cellphone ko sa bulsa ko.

Napatingin ako sa screen. Mayor Ricardo.

Napabuntong-hininga ako at tinanggap ang tawag, kahit alam kong hindi ko na alam kung anong isasagot ko sa kanya. Puno na ng mga tanong at nararamdaman ko ang bawat galit sa mga ginagawa ko, ngunit wala akong magawa. Ang mga sagot ko ay palaging nakakulong sa kung anong gusto niyang marinig mula sa akin.

"Hello?" mahina kong bati, tinatago ang saglit na takot sa boses ko.

Sa kabilang linya, narinig ko ang pamilyar na tawa ni Mayor Ricardo. Laging ganito siya—matamis, pero puno ng mga palihim na layunin.

"Hmm, parang pagod ka yata, Elara," aniya, tila nasisiyahan na marinig ang boses ko na may bahid ng pagod. "Napagod ba sa pag-aalaga sa akin kahapon?"

Pakiramdam ko’y sinadyang pinindot ang mga sugat sa aking puso. Ang mga salitang iyon ay parang mga palaso na tumama sa mga alaala ng aming ginawa—na walang pag-aalala, na walang patutunguhan, at higit sa lahat, walang pagmamahal.

Napapikit ako, at tumagilid upang hindi makita ni Mama ang galit na nararamdaman ko. Ayoko na. Pero paano ko siya tatanggihan?

"Ano ‘yon, Mayor?" malamig kong tanong, pilit iniiwas ang sarili sa pagiging naaapekto.

Nandiyan na naman ang mapanuksong halakhak niya. "Wanna meet again?" Iyon lang ang sinabi niya, na para bang hindi ako makatatanggi.

Puwede ko bang talikuran ito? Ang tanong na iyon ay paulit-ulit na umiikot sa utak ko. Hindi ko na alam kung paano sasagutin.

Pilit kong pinigilan ang pagbagsak ng luha sa mata ko. Pinipilit kong magpatawa, pero ang puso ko ay puno ng sakit, parang kinakalabit ko ang sarili ko para patuloy na magsinungaling. "Ngayon?" tanong ko, kahit na ang katawan ko ay parang nangungusap ng hindi pagkakasunduan.

“Kung kailan ka free. I’ll wait,” ang sagot niya, ang boses ay tila may halong tamis at pagnanasa. Sa mga salitang iyon, parang may ilang bagay na naputol. Hindi ko na siya kayang tanggihan, at ang mga salitang iyon ay nagiging pangako na hindi ko pwedeng balewalain.

Bakit ba ako nagpapaloko?

Nilingon ko si Mama, na patuloy pa rin sa pagbibilang ng pera. Hindi ko alam kung anong nangyayari sa buhay ko, ngunit alam kong kailangan ko siya, kailangan ko ng pera, at wala nang ibang mas madaling paraan para makuha ito. Wala akong ibang choice kundi tanggapin ang kalakaran na ipinipilit niya sa akin.

"Okay. Text me the place," ang sagot ko, ngunit may kabuntot na pagsisisi sa loob ko.

Ngumisi ako, ngunit ang ngisi ko ay puno ng pighati. "Walang bago," naisip ko sa sarili ko. Dahil sa mundong ito, kung gusto mong mabuhay, may mga bagay na kailangan mong gawin kahit na hindi mo nais.

Isa na akong bahagi ng laro. Isang laruan sa kanilang mga kamay.

Sana lang, kahit papaano, may natutunan ako sa lahat ng ito.

Caleb's POV

Nasa isang mamahaling cafe kami, tahimik na nag-uusap, ngunit ramdam ko ang tensyon sa bawat sagot ni Ysha. Nasa harap ko siya ngayon, ang mga mata niyang puno ng misteryo at ang mga labi niyang parang naghihintay ng pagkakataon upang magbukas ng mga hindi inaasahang salita.

Nag-pause siya saglit bago niya sinagot ang tanong ko, at ang bigla niyang sinabi ay nagpatigil sa akin.

"Bakit gusto mo akong pakasalan?" tanong ko, hindi maalis ang alinlangan sa puso ko. Sa likod ng ngiti niyang medyo mapanuksong tingnan, alam kong may iba pa siyang dahilan bukod sa anuman ang inisip ko.

Hindi siya sumagot agad. Hinaplos niya ang kanyang buhok at ngumiti. "Hindi ba halata? Gusto ko ang makisig mong katawan," sabi niya, ang tono niya’y walang pag-aalinlangan.

Para akong tinamaan ng malamig na hangin sa mga salitang iyon. May kabuntot na kabang hindi ko matukoy. Huwag na sanang maging seryoso, pero ang tila walang pakialam niyang mga mata at malalim na boses ay nagsabi ng iba. Si Ysha—kahit anong anggulo ko tingnan—ay hindi ang babae na madaling itanggi ang mga gusto niya.

Wild siya. Hindi sa pagiging malupit o magulo, kundi sa paraan ng pagkakakita niya sa mga bagay, sa relasyon, at sa kung anong makukuha mula sa mga ito. Para bang hindi siya natatakot na masaktan o masaktan ang iba, basta’t ang importante’y makuha niya ang nais niya.

Hindi ko alam kung anong pakiramdam ko. Kailangan ko bang tanggapin ito?

Hinawakan ko ang baso ng tubig sa harap ko at umiinom ng malalim, binabalewala ang sumisid na alon ng takot at pangarap. Ang pamilya ko, ang negosyo namin, at ang kasunduang ito... Hindi ko alam kung handa ba akong sumunod sa isang kasunduan na nakapaloob sa katahimikan ng kasal.

Ngunit si Ysha? Siya ba ang solusyon sa lahat ng ito?

"Hindi lang katawan ang gusto ko," dagdag pa niya, ang mga mata niyang nanunuya sa akin. "Gusto ko rin yung posisyon mo, Caleb. Hindi lang ikaw, kundi ang pamilya mo. At lahat ng meron kayo."

Tumaas ang kilay ko. "So, para sayo, kasal lang ito para makuha mo kung ano ang gusto mo?"

Tumango siya, ang labi’y nakangiti ng may pagka-sinister. "Tama ka. Pero hindi mo na kailangang magtaka pa. Gusto ko rin ng convenience. Madali lang ‘yan."

Ipinatong ko ang aking kamay sa mesa at pinanood siya ng ilang segundo. Tila ba sinusubukan niyang basahin ako, pero wala akong itinatagong sikreto—wala akong ibang choice kundi tanggapin ang magiging papel ko sa laban na ito. At wala na akong pagkakataong umatras.

"Huwag mong gawing personal, Caleb," ani Ysha, ang tono'y may kasamang malisya. "Ito’y negosyo lang."

At sa puntong iyon, wala na akong ibang naiisip kundi ang magpatuloy na lang. Hindi ko na kayang baguhin ang takbo ng buhay ko. Laban na lang ito para sa pamilya ko.

"...Sige." Ang mga salitang iyon ay nagmula sa aking bibig, ang puso ko’y puno ng hindi maipaliwanag na galit at takot, ngunit sa huli, wala na akong magagawa kundi tanggapin ito.

Naramdaman ko ang biglang pagdapo ng mga labi ni Ysha sa mga labi ko. Walang pasabi, walang abiso, at sa loob ng ilang segundo, hindi ko alam kung anong nararamdaman ko. Ang mga mata ko ay nagulat, at ang katawan ko'y nanatiling freeze, ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, hindi ko rin mapigilang makiramay.

Ito na nga ba ang sinasabi ng iba—ang kasal na itinutulak sa akin na parang isang laro? Isang bagay na hindi ko kayang kontrolin, isang laruan na akala ko'y nasa aking mga kamay.

Hanggang sa maramdaman ko na lang na hindi ko na kayang magpatumpik-tumpik pa. Hinawakan ko siya sa batok, at kusa na lang lumapit ang katawan ko sa kanya, at siya, walang alinlangan, ay tumugon.

Tama na, Caleb.

Pero hindi ko matanggal ang mga tanong sa isip ko. Kung kasal nga kami, kung parte siya ng pamilya ko, ano nga bang kasunod ng lahat ng ito? Naramdaman ko na ang presyon ng bawat pagkilos ko—nasa ilalim ng mga mata ng mga tao, ng pamilya. Minsan, hindi ko alam kung anong parte ng buhay ko ang magiging totoo.

Si Ysha, sa kabilang banda, tila walang pakialam. Para sa kanya, natural lang ito. Gamit ang labi, ginugol ko ang ilang minuto na hindi ko na kayang ihiwalay ang sarili ko mula sa halik na iyon.

Naghiwalay kami ng mga labi, at ramdam ko ang init sa buong katawan ko. Pero hindi pa rin ako sigurado kung anong nararamdaman ko. Hinalikan ako ni Ysha para ipakita na wala siyang pakialam sa lahat ng iniisip ko, na siya ay handang gawin ang lahat para mangyari ang gusto niya.

"Huwag mong gawing komplikado, Caleb," sabi niya, malandi ang mga mata at ngiti na parang may alam siya sa mga susunod na mangyayari. "Gusto ko lang makuha ang gusto ko. At hindi mo ako matatakasan."

Hindi ko pa alam kung anong magiging epekto nito sa buhay ko.

Sa kabila ng pag-aalinlangan, hindi ko kayang tumanggi. Lahat ng nangyayari sa buhay ko ay parang isang tadhana na pinipilit kong kontrolin, ngunit tila ako'y isang alon na tinatangay ng agos.

"I’m not backing down, Caleb."

At sa sinabi niyang iyon, wala na akong magawa kundi magpatuloy.

I was already trapped in this game, and there was no way out.

Elara's POV

Matapos ang tawag, hindi na ako nag-atubili. Ang puso ko ay puno ng kalituhan, ngunit hindi ko kayang magpatalo sa mga tanong at pasya ko sa buhay. Pumunta ako sa lugar na ibinigay ni Mayor, at sa bawat hakbang ko patungo roon, ramdam ko ang bigat ng bawat desisyon.

Puno ng mga tanong ang isipan ko, ngunit wala akong takas. May mga pagkakataon na iniiwasan ko ang mga mata ng mga tao sa paligid, ngunit sa pagkakataong ito, hindi ko na kayang magtago pa. Pinilit kong maging matatag sa harap ng lahat. Kahit na anong mangyari, hindi ko dapat ipakita ang kahinaan ko.

Habang naglalakad ako, dumating ang mga tanong na hindi ko kayang sagutin. Bakit ba ako nandito? Para saan ang lahat ng ito?

Nakita ko na ang lugar na tinutukoy ni Mayor—isang mamahaling restaurant sa gilid ng bayan, na kung saan mga tao ng mataas na kalagayan ang madalas magsalo-salo. Ang mga ilaw sa paligid ay kumikislap, at kahit malayo pa ako, ramdam ko na ang pagiging tahimik at marangya ng buong lugar. Parang ang mga mata ng bawat tao ay nakatutok sa bawat galaw ko.

Nang makapasok ako, agad akong sinalubong ng isang waitstaff na nagbigay ng malamlam na ngiti. "Good evening, Miss Elara. Mayor Dela Vega is waiting for you."

Hindi ko kayang magpakita ng anumang reaksiyon. Isang maliit na tango lang ang ginawa ko bilang pagsagot at dire-diretsong naglakad patungo sa isang pribadong kwarto sa likod ng restaurant.

Pagpasok ko sa kwarto, nakita ko si Mayor Ricardo na nakaupo sa isang marangyang silya, ang itsura’y hindi matutumbasan ng kahit anong pagpapakita ng kabutihang loob. Naka-suit siya, ngunit may mga matang hindi ko maintindihan. May halo ng pagka-kalmado at kapangyarihan, at yun ang pinaka-natatanging katangian niya—ang mga mata na hindi matitinag.

Dahil sa aming mga mata na nagtagpo, para bang alam niya ang lahat ng nangyayari sa akin—kahit na hindi ko pa rin siya kayang tiisin.

“Ngayon, Elara,” sabi ni Mayor sa isang mahinang tinig, tumayo siya mula sa kanyang pwesto at malumanay na nilapitan ako. "Naabot mo na ang tamang desisyon."

Hindi ko alam kung anong ibig niyang sabihin, ngunit sa hindi ko kayang iwasan na karanasan, napagdesisyunan ko na lamang na magpatuloy.

Ang aming mga mata ay nagtagpo, at isang malalim na hininga ang inilabas ko. Wala na akong takas sa larong ito.

"Dilikado kung dito tayo sa lugar na ito mayor. Baka mas lalong lumaki ang tsismis tungkol sa atin"

T o b e c o n t i n u e d...