Ang Dakilang Kabit sa Bayan (SSPG)

Kabit sa Bayan | 05 #SPG

Ang nakaraan...

Pinilit kong maging matatag sa harap ng lahat. Kahit na anong mangyari, hindi ko dapat ipakita ang kahinaan ko.

Habang naglalakad ako, dumating ang mga tanong na hindi ko kayang sagutin. Bakit ba ako nandito? Para saan ang lahat ng ito?

Nakita ko na ang lugar na tinutukoy ni Mayor—isang mamahaling restaurant sa gilid ng bayan, na kung saan mga tao ng mataas na kalagayan ang madalas magsalo-salo. Ang mga ilaw sa paligid ay kumikislap, at kahit malayo pa ako, ramdam ko na ang pagiging tahimik at marangya ng buong lugar. Parang ang mga mata ng bawat tao ay nakatutok sa bawat galaw ko.

Nang makapasok ako, agad akong sinalubong ng isang waitstaff na nagbigay ng malamlam na ngiti. "Good evening, Miss Elara. Mayor Dela Vega is waiting for you."

Hindi ko kayang magpakita ng anumang reaksiyon. Isang maliit na tango lang ang ginawa ko bilang pagsagot at dire-diretsong naglakad patungo sa isang pribadong kwarto sa likod ng restaurant.

Pagpasok ko sa kwarto, nakita ko si Mayor Ricardo na nakaupo sa isang marangyang silya, ang itsura’y hindi matutumbasan ng kahit anong pagpapakita ng kabutihang loob. Naka-suit siya, ngunit may mga matang hindi ko maintindihan. May halo ng pagka-kalmado at kapangyarihan, at yun ang pinaka-natatanging katangian niya—ang mga mata na hindi matitinag.

Dahil sa aming mga mata na nagtagpo, para bang alam niya ang lahat ng nangyayari sa akin—kahit na hindi ko pa rin siya kayang tiisin.

“Ngayon, Elara,” sabi ni Mayor sa isang mahinang tinig, tumayo siya mula sa kanyang pwesto at malumanay na nilapitan ako. "Naabot mo na ang tamang desisyon."

Hindi ko alam kung anong ibig niyang sabihin, ngunit sa hindi ko kayang iwasan na karanasan, napagdesisyunan ko na lamang na magpatuloy.

Ang aming mga mata ay nagtagpo, at isang malalim na hininga ang inilabas ko. Wala na akong takas sa larong ito.

"Dilikado kung dito tayo sa lugar na ito mayor. Baka mas lalong lumaki ang tsismis tungkol sa atin"

Chapter 5

Note: Before we proceed gusto ko lang po kayong bigyan ng warning na ang chapter na ito ay nagtataglay ng hindi nga kaaya-ayang pangyayari. Kaya kung ikaw ay sensitibo sa mga ganito, maaari mo pong laktawan ang chapter na ito at magpatuloy na lamang sa pagbabasa sa susunod pang chapter. Pero kung ikaw naman ay interesado sa mga ganitong bagay, libre lang pong magbasa at matuto.

Elara POV

Nang makapasok kami sa isang private VIP room sa may restaurant, agad naman akong sinunggaban ng halimaw at nakakabaliw na ha lik ni Mayor. Kahit May katandaan na ito ay mabango pa rin ang hininga nito, ang problema lamang sa kaniya ay ginagawa niya akong baboy sa kama.

Habang naghahalikan kami, mabilis naman ang bawat galaw ng kaniyang kamay. Ipinasok niya na nag kamay niya sa loob ng blouse ko naramdaman ko ang paggapang nito sa May likod ko.

Hindi ko naman mapigilang mau ng ol sa gitna ng halikan namin. Naramdaman ko na ang pag unhook niya ng aking b r a dahil nakaramdam na ako ng maluwag at maginhawang paghinga.

Mabilis niya naman akong hinalikan. Nang na unhook na ang aking bra, agad niyang sinalo ng dalawang kamay ang aking dibdib. "Ohh-hh" nanlaki ang mata ko at napaun g ol sa subrang gulat. Ang tulad talaga ni Mayor ay hindi na kataka taka. Dahil masyado siyang wild sa lahat.

"Eat my snake" utos nito nang magbitaw kami ng mga labi. Agad ko naman itong sinunod at lumuhod na sa harap niya. Dahan dahan at maingat kong binuksan ang zipper niya. Malandi at nakakaakit akong nakatingin sa kaniya habang ginagawa ito.

Hindi pa masyadong matigas ang kaniya, pero alam kung titigasan din ito. Mabilis kong ibinaba ang kaniyang pantalon, medyo nahirapan pa ako dahil medyo masikip ito sa kàniya. Medyo mabalbon nga pala siya at nang makita ko ang brief niya ay para naman akong batang pagod na pagod na.

Ilang hubad pa ba ang dapat kong gawin? At nang makita ko ang umbok niya ay hindi na nga ako nag aksaya pa ng oras at hinubad n ang kaniyang brief. Nang mahubad ito, bigla nang tumambad ang kaniyang a r i .

Medyo kalumanggi ang kulay rito at medyo kulubot na rin at May mga b u r i t as. Hinalikan ko muna ang dalawang itlog nito, hinalik halikan ko ito. Buti na lamang talaga ay hindi mabaho ang amoy ng kaniya, dahil hindi ko talaga ito kakainin kung mabaho.

Hinalik halikan ko ito hanggang sa magsawa ako, at nang magsawa na nga ako ay lumipat na ang bibig ko sa paghalik sa matigas at umuugat na a r i nito.

Kita ko ang bawat pag pikit niya kaya mas lalo akong ginaganahan sa pagkain at paghalik sa a r i nito. Wala na, lasing na kami pareho sa mga nangyayari.

Hindi na ako nagpaligoy ligoy pa at sinunod ng halikan ang ulo ng kaniya. D i n i l a a n, s i n i p s i p at h i n a l i k h a l i k a n ko ito ng parang lollipop na natatamisan kahit na matabang naman yung balat niya.

"Ah, ah, ah" ungol niya. Napangiti naman ako. Habang kinakain ito, nakatingin ako sa reaksyon niya kahit masakit sa leeg. Naramdaman ko naman ang mabilis niya niyang pagkaldag sa bibig ko kaya mas lalo kong nilakihan ang nga nga ko.

Naramdaman ko na ang kaniyang ari sa loob ng mainit kong bibig at hinahayaan lang itong kumaldak. Sa bawat kaldag niya ay patuloy din naman siya sa pag ungol. At parang hindi niya na kaya pang pigilan kaya siya na mismo ang humawak sa May ulo ko at inilalayan ako at parang idinidikit niya talaga ang buong mukha ko sa May a r i niya.

Umaabot na sa may lalamunan ko ang kaniya kaya hindi ko naman mapigilang maubo. Pero patuloy pa rin siya s aoagkaldag at nakapikit pa rin ito. Ito ng sinasabi kong wlanag pakialam si Mayor sa ka s e x niya, dahil ang mas importante ay hindi maputol ang kaniyang nararamdamang pagnanasa.

Wala siyang pakialam na nasasaktan na ako, wala siyang pakialam. At parang mawawalan na rin ako ng gana n pasayahin siya, pero ano nga bang magagawa ko hindi ba? Siya ang nagpapakain sa amin ni mama.

Caleb POV

Nagising ako sa banayad na liwanag na sumisilip mula sa bintana. Nararamdaman ko ang bigat sa kama na parang may nakahiga sa tabi ko. Nang iminulat ko ang mga mata ko, laking gulat ko nang makita si Ysha, nakangiti at nakatitig sa akin.

"Good morning," sabi niya, malambing pero may bahid ng mapang-akit sa boses niya.

"Y-Ysha? Anong ginagawa mo dito?" Halos di ko maitagong gulat sa tono ko. Agad akong bumangon, nag-iwas ng tingin habang hinahagilap ang shirt ko.

"Huwag kang magulat, Caleb," sagot niya, humalukipkip pa habang nakahiga sa kama. "Pinapasok ako ng mama mo. Mukhang gusto nilang maging malapit na tayo, considering na ikakasal na rin naman tayo sa susunod na buwan."

Hindi ko alam kung ano ang mas nakakainis—ang ginawa ng mama ko o ang pagka-relax ni Ysha sa sitwasyong ito.

"Pero Ysha, hindi ibig sabihin na—"

"Hindi ibig sabihin na ano, Caleb?" putol niya, tumayo mula sa kama at naglakad palapit sa akin. Suot pa rin niya ang bestida niyang tila sinadya para ipakita ang kanyang elegansya. "Hindi ba halata? Magiging asawa mo ako. Wala nang masama kung magsanay na tayo na magkasama sa iisang kwarto."

Hindi ako makapagsalita. May bigat sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. Oo, alam kong ito ang tamang gawin para sa pamilya ko, pero parang may bahagi ng pagkatao ko na ayaw tanggapin ang lahat ng ito.

Lumapit si Ysha sa akin, pinatong ang kamay niya sa balikat ko. "Caleb, let’s not make this difficult. I’m just trying to make this work. Ayoko namang magmukhang masama sa harap ng pamilya mo o ng bayan."

Napatingin ako sa kanya. Ang ganda niya, iyon ang totoo. Pero hindi ko kayang ipilit ang sarili kong magustuhan siya, lalo na’t may iba nang laman ang puso ko. Si Elara.

Napabuntong-hininga na lang ako. "Sige, Ysha. Pero sana maintindihan mo na hindi ganito kadali para sa akin."

"Of course," sagot niya, ngumiti na parang siya pa ang naawa sa akin. "But don’t worry, Caleb. I’ll make sure na ako lang ang nasa isip mo sa oras ng kasal natin."

Lumabas siya ng kwarto, iniwan akong mag-isa, habang nasa isip ko ang mukha ni Elara. Nakatitig ako sa kawalan, iniisip kung paano ko haharapin ang gulong kinasasangkutan ko.

Hinila ako ni Ysha palabas ng kwarto, ang malalaking hakbang niya ay tila nagpapakita ng pagka-kumpiyansa na parang alam niyang kaya niya akong paikutin sa gusto niya. Ayaw ko ng ganitong sitwasyon—ni hindi ko siya mahal, at lalo kong hindi gusto ang inaasta niya.

"Ysha, ano ba? Bakit ka nandito sa bahay ko? At bakit kailangang ganito pa?" tanong ko, pilit na inaalis ang kamay niya mula sa braso ko.

Napahinto siya, hinarap ako at ibinaba ang kanyang kamay mula sa braso ko, pero nanatili ang ngiti sa kanyang mukha. "Caleb, bakit ba masyado kang defensive? Ikakasal na tayo, kaya dapat lang na masanay ka na sa presensya ko."

Umiling ako, hindi na nakapagpigil. "Hindi ito tungkol sa pagiging defensive, Ysha. Ayaw ko lang ng ganitong istilo. Pinapasok ka ng mama ko sa bahay na hindi ko alam. At ngayon, para kang nagpapanggap na parang okay na lahat ng ito."

Tumawa siya, bahagyang nakakasar dahil parang minamaliit niya ang nararamdaman ko. "Pretending? Caleb, this is reality. Wala ka nang magagawa. Ang pamilya mo baon sa utang. Ako ang solusyon. Kaya kung ako sa’yo, itigil mo na 'yang pagtutol mo at gawin mo na lang kung ano ang tama."

Napatingin ako sa kanya, hindi makapaniwala sa kawalang emosyon ng mga sinasabi niya. "Tama? Sa tingin mo ba tama 'to? Gagamitin mo ang kasal natin para sa negosyo ng pamilya mo habang inaasahan mong isakripisyo ko ang buhay ko para lang maisalba ang pamilya ko?"

"Caleb," sabi niya, malambing pero matigas ang tono. "Hindi naman masama ang kasunduan natin. Ako, makikinabang. Ikaw, makikinabang. Ang pamilya natin, makikinabang. Isipin mo, lahat panalo."

Huminga ako nang malalim, pilit na nilalabanan ang inis. "Ysha, hindi ito simpleng negosyo. Hindi ito tungkol sa panalo o talo. May damdamin ang bawat taong kasangkot dito. At sa totoo lang, hindi ko alam kung paano ko tatanggapin ang lahat ng 'to."

Tumitig siya sa akin, parang nagbabadyang sumagot pa, pero imbes na magalit, ngumiti ulit siya. "Alam mo, Caleb, kaya kita gusto. Kasi alam kong kahit anong mangyari, gagawin mo ang tama para sa pamilya mo. Kaya huwag ka nang magpumiglas. Darating din ang araw na magpapasalamat ka sa'kin."

Binitiwan niya ang huling salitang iyon bago naglakad paalis, iniwan akong nakatayo sa sala, puno ng galit at lungkot. Gusto kong sumigaw, gusto kong tumakas, pero alam kong wala akong mapupuntahan. Ang sitwasyong ito ay hindi ko ginusto, pero parang nilalamon na ako nito nang buong-buo.

T o b e c o n t i n u e d...