Ang Dakilang Kabit sa Bayan (SSPG)

Kabit sa Bayan | 06

Ang nakaraan...

Mabilis niya naman akong hinalikan. Nang na unhook na ang aking bra, agad niyang sinalo ng dalawang kamay ang aking dibdib. "Ohh-hh" nanlaki ang mata ko at napaun g ol sa subrang gulat. Ang tulad talaga ni Mayor ay hindi na kataka taka. Dahil masyado siyang wild sa lahat.

"Eat my snake" utos nito nang magbitaw kami ng mga labi. Agad ko naman itong sinunod at lumuhod na sa harap niya. Dahan dahan at maingat kong binuksan ang zipper niya. Malandi at nakakaakit akong nakatingin sa kaniya habang ginagawa ito.

Hindi pa masyadong matigas ang kaniya, pero alam kung titigasan din ito. Mabilis kong ibinaba ang kaniyang pantalon, medyo nahirapan pa ako dahil medyo masikip ito sa kàniya. Medyo mabalbon nga pala siya at nang makita ko ang brief niya ay para naman akong batang pagod na pagod na.

Ilang hubad pa ba ang dapat kong gawin? At nang makita ko ang umbok niya ay hindi na nga ako nag aksaya pa ng oras at hinubad n ang kaniyang brief. Nang mahubad ito, bigla nang tumambad ang kaniyang a r i .

Medyo kalumanggi ang kulay rito at medyo kulubot na rin at May mga b u r i t as. Hinalikan ko muna ang dalawang itlog nito, hinalik halikan ko ito. Buti na lamang talaga ay hindi mabaho ang amoy ng kaniya, dahil hindi ko talaga ito kakainin kung mabaho.

Hinalik halikan ko ito hanggang sa magsawa ako, at nang magsawa na nga ako ay lumipat na ang bibig ko sa paghalik sa matigas at umuugat na a r i nito.

Kita ko ang bawat pag pikit niya kaya mas lalo akong ginaganahan sa pagkain at paghalik sa a r i nito. Wala na, lasing na kami pareho sa mga nangyayari.

Hindi na ako nagpaligoy ligoy pa at sinunod ng halikan ang ulo ng kaniya. D i n i l a a n, s i n i p s i p at h i n a l i k h a l i k a n ko ito ng parang lollipop na natatamisan kahit na matabang naman yung balat niya.

Chapter 6

Caleb POV

Pagkababa ko sa sala, ramdam ko agad ang presensya ni Ysha na nakasunod pa rin sa akin. Para siyang anino na hindi ko matakasan. Nang makita niya si Mama na nag-aayos ng hapag-kainan, agad siyang lumapit na may malapad na ngiti sa kanyang mukha.

"Hi, tita!" masiglang bati niya habang sabay pa niyang nilingon ako, na para bang pinapaalala na siya ang gusto ng pamilya ko para sa akin.

Si Mama, syempre, tuwang-tuwa. "Oh, Ysha! Gising na pala yung isa. Pasensiya ka na naghintay ka pang magising si Caleb. Sige, halika at kumain na tayo," aniya habang inaayos ang upuan para sa kanya.

Napabuntong-hininga ako bago umupo sa kabilang dulo ng mesa. Wala na rin akong nagawa kundi sumabay sa kanila. Habang kumakain kami, walang tigil si Ysha sa pagkukuwento tungkol sa kung anu-anong bagay—tungkol sa bago niyang biniling designer bag, sa mga trips na plano niyang gawin pagkatapos ng kasal, at kung paano niya gustong ayusin ang bahay namin kapag nagsama na kami.

Parang pinaplansta na niya ang buhay ko nang hindi man lang ako tinatanong kung gusto ko ba talaga ang lahat ng ito.

"Alam mo, Tita, excited na talaga akong maging bahagi ng pamilya ninyo," sabi niya, sabay lingon sa akin at kindat na parang siya na ang may hawak ng lahat ng desisyon sa buhay ko. "And Caleb, syempre, he'll be the perfect husband. Siguradong aalagaan ko siyang mabuti."

Napakunot ang noo ko, pero hindi ako nagsalita. Sa halip, tinuloy ko lang ang pagkain ko habang naririnig ko ang tawa ni Mama. "Aba, Caleb, napakaswerte mo naman kay Ysha," biro pa niya.

Napangiti ako nang pilit at tumango, pero sa loob-loob ko, gusto ko nang matapos ang hapunang ito. Parang wala akong boses sa usapang ito. Puro plano niya, puro gusto niya. At ang mas nakaka-frustrate, parang kinukumbinsi pa ako ng sarili kong ina na ito ang tamang gawin.

Habang panay ang daldal ni Ysha, naramdaman ko ang bigat sa dibdib ko. Hindi ko maiwasang isipin—ganito na lang ba palagi? Isang buhay na hindi ko ginusto, isang kwentong hindi ko isinulat, at isang kasal na hindi ko kailanman pinangarap?

Tiningnan ko si Ysha, abala sa kanyang kwento tungkol sa future honeymoon plans namin. Sa tingin ko, mas mahal pa niya ang ideya ng kasal kaysa sa akin mismo. Lumunok ako ng bigat, pilit na pinipigil ang frustration.

Kung hindi lang dahil sa utang, kung hindi lang dahil sa pamilya ko... Pero wala eh, ito na ang realidad ko.

Habang tuloy ang hapunan, si Ysha ay abala sa pagkukwento, ang boses niya’y puno ng sigla at kasiguraduhan. Tila ba bawat salita niya ay nakaplano na, para bang nais niyang iparamdam sa lahat na may kontrol siya sa sitwasyon—sa akin.

"...And Tita, I was thinking na after the wedding, baka gusto kong ipa-renovate ang second floor ng bahay ninyo. Gusto ko kasi ng mas modern na vibe, something classy pero homey pa rin," ani Ysha habang naglalaro ng kanyang tinidor sa plato.

Napangiti si Mama at tumango. "Naku, ang sipag mo namang magplano, hija. Buti ka pa, samantalang itong si Caleb, napakatahimik," biro niya, sabay tawa. "Dapat sumabay ka sa excitement ni Ysha, anak."

Napilitan akong ngumiti ng tipid, pero sa loob-loob ko, parang nawawalan ako ng gana sa bawat bukambibig ni Ysha. Puno ng mga pangarap na hindi ko naman parte—mga plano na hindi ko man lang naiisip noon. Tahimik lang akong kumakain, hindi ko na rin alam kung anong lasa ng pagkain sa harapan ko.

"Caleb, you're too quiet. Ayaw mo ba ng ideas ko?" biglang tanong ni Ysha, ang tono niya’y mapanuksong may halong bahagyang pagtatampo. Nakatitig siya sa akin, hinihintay ang sagot na gusto niyang marinig.

Nagtaas ako ng tingin at pilit na ngumiti. "Uh, hindi naman... Maganda naman lahat ng ideas mo," sagot ko, hindi ko alam kung tunay nga bang maganda o wala lang talaga akong pakialam.

"Baka naman kinakabahan ka lang sa kasal natin," sabi niya sabay hagikhik. "Don't worry, Caleb, I'll take care of everything. You just have to say 'I do' and leave the rest to me."

Napabuntong-hininga ako nang bahagya, sinubukan kong itago ang bumibigat na pakiramdam sa dibdib ko. Gusto kong sabihin na hindi ako handa, na hindi ko gusto ang kasal na ito, pero paano ko ipapaliwanag sa kanila na hindi ko ito ginagawa para sa akin? Para ito sa kanila—sa pamilya kong umaasa sa akin, sa mga utang na kailangan kong bayaran.

"Tama si Ysha, anak," singit ni Mama. "Napakabuting babae niya para sa'yo. Dapat maging grateful ka."

Grateful. Dapat nga ba akong maging grateful? Tumingin ako kay Ysha—maganda siya, matalino, mayaman... pero hindi siya si Elara.

Nang mapansin niyang nakatitig ako, ngumiti siya at marahang hinawakan ang kamay ko. "Caleb, I'll make you the happiest husband ever," bulong niya na parang isang pangako na hindi ko sigurado kung gusto kong paniwalaan.

Tahimik akong tumango, pero sa loob-loob ko, isang sigaw na hindi ko mailabas ang nagpupumiglas—Paano kung hindi kita kayang mahalin?

Habang tuloy ang hapunan, si Ysha ay abala sa pagkukwento, ang boses niya’y puno ng sigla at kasiguraduhan. Tila ba bawat salita niya ay nakaplano na, para bang nais niyang iparamdam sa lahat na may kontrol siya sa sitwasyon—sa akin.

"...And Tita, I was thinking na after the wedding, baka gusto kong ipa-renovate ang second floor ng bahay ninyo. Gusto ko kasi ng mas modern na vibe, something classy pero homey pa rin," ani Ysha habang naglalaro ng kanyang tinidor sa plato.

Napangiti si Mama at tumango. "Naku, ang sipag mo namang magplano, hija. Buti ka pa, samantalang itong si Caleb, napakatahimik," biro niya, sabay tawa. "Dapat sumabay ka sa excitement ni Ysha, anak."

Napilitan akong ngumiti ng tipid, pero sa loob-loob ko, parang nawawalan ako ng gana sa bawat bukambibig ni Ysha. Puno ng mga pangarap na hindi ko naman parte—mga plano na hindi ko man lang naiisip noon. Tahimik lang akong kumakain, hindi ko na rin alam kung anong lasa ng pagkain sa harapan ko.

"Caleb, you're too quiet. Ayaw mo ba ng ideas ko?" biglang tanong ni Ysha, ang tono niya’y mapanuksong may halong bahagyang pagtatampo. Nakatitig siya sa akin, hinihintay ang sagot na gusto niyang marinig.

Nagtaas ako ng tingin at pilit na ngumiti. "Uh, hindi naman... Maganda naman lahat ng ideas mo," sagot ko, hindi ko alam kung tunay nga bang maganda o wala lang talaga akong pakialam.

"Baka naman kinakabahan ka lang sa kasal natin," sabi niya sabay hagikhik. "Don't worry, Caleb, I'll take care of everything. You just have to say 'I do' and leave the rest to me."

Napabuntong-hininga ako nang bahagya, sinubukan kong itago ang bumibigat na pakiramdam sa dibdib ko. Gusto kong sabihin na hindi ako handa, na hindi ko gusto ang kasal na ito, pero paano ko ipapaliwanag sa kanila na hindi ko ito ginagawa para sa akin? Para ito sa kanila—sa pamilya kong umaasa sa akin, sa mga utang na kailangan kong bayaran.

"Tama si Ysha, anak," singit ni Mama. "Napakabuting babae niya para sa'yo. Dapat maging grateful ka."

Grateful. Dapat nga ba akong maging grateful? Tumingin ako kay Ysha—maganda siya, matalino, mayaman... pero hindi siya si Elara.

Nang mapansin niyang nakatitig ako, ngumiti siya at marahang hinawakan ang kamay ko. "Caleb, I'll make you the happiest husband ever," bulong niya na parang isang pangako na hindi ko sigurado kung gusto kong paniwalaan.

Tahimik akong tumango, pero sa loob-loob ko, isang sigaw na hindi ko mailabas ang nagpupumiglas—Paano kung hindi kita kayang mahalin?

Tahimik akong nagmamaneho habang nakatingin sa kalsada, pilit na iniisip kung paano ko mapapaikli ang oras na ito kasama si Ysha. Alam kong wala naman akong choice-si Mama na mismo ang nagsabi na samahan ko siya.

Habang iniikot ko ang manibela, bigla kong naramdaman ang malamig na haplos ng kamay ni Ysha sa aking hita. Akala ko noong una ay aksidente lang, pero nang magsimulang gumapang ang kanyang mga daliri patungo sa maselang bahagi ng katawan ko, bigla akong natigilan.

"Ysha, ano ba?" mahina kong sabi, pilit na iniiwas ang sarili sa kahit anong kahulugan ng ginagawa niya. Ngunit ngumiti lang siya, isang pilyang ngiti na tila ba sinasabi niyang alam niya ang epekto niya sa akin.

"Relax, Caleb," bulong niya habang patuloy ang mapangahas niyang ginagawa. "Ikaw naman, laging seryoso. Learn to have some fun."

Mahigpit kong hinawakan ang manibela, pilit na kinokontrol ang sarili. Naramdaman kong uminit ang buong katawan ko, pero hindi ito dahil sa pagnanasa- kundi sa inis at pagkalito. Wala akong nagawa kung hindi hayaan siya, pilit na pinapakalma ang sarili at iniisip na matapos lang ang tanghaling ito.

Bakit ba kailangang mangyari ito? tanong ko sa sarili ko habang pilit kong binabalewala ang sensasyon. Alam kong hindi ko siya mahal, at alam kong hindi dapat ito nangyayari, pero bakit parang wala akong boses pagdating kay Ysha?

Tumawa siya nang mahina, tila ba natutuwa sa reaksyon ko. "Alam kong gusto mo rin, Caleb," aniya, habang patuloy sa kanyang ginagawa. Napakagat-labi ako, pilit na itinuon ang atensyon sa kalsada.

Alam kong delikado ang ginagawa niya, pero mas delikado ang katotohanang unti-unting nawawalan ako ng kontrol sa sarili kong buhay.

"Fine, let's do it" sabi ko. Kita ko naman ang ngiti sa labi niya. Napakagat pa ito sa pang ibabang labi habang nakatingin sa akin

"Sabi ko na nga ba, hindi ka makakatanggi sa ganito"

To be continued...