Almira’s POV
Tatlong araw na ang lumipas mula nang huli kong makita si Drew.
Salamat naman.
Tahimik na ulit ang mundo ko. Sakto pa, nakalabas na rin ng ospital ang kaibigan niyang si Caleb.
Sabagay, nagbago na rin ang schedule ko — night shift na ako ngayon, 8:00 PM to 5:00 AM. Pero kahit gano’n, minsan naiisip ko rin…
Bakit parang ang tahimik masyado?
Busy lang siguro ‘yong tao… o baka nagsawa na sa pangungulit.
O baka may iba na naman siyang inaaaliw.
Napailing ako at nagkibit-balikat. Kinuha ko ang BP syringe at mga gamit para sa dextrose ng pasyente.
Bigla namang dumating si Myles, hingal na hingal pero super kinikilig.
“Guess what!” sabi niya, halos tumalon sa tuwa.
“Hay naku,” reklamo ni Bea, sabay buntong-hininga. “Anong ‘guess what’? Madaling araw na, antok na antok na a
