The Miles Of Ours

10🌻

Hinatid pa ako ni ald hanggang sa labas ng village namin. Tumanggi na nga ako pero pinilit nya ako, kesyo gabi na daw at baka mapano ako hahaha.

Nang maisara ko ang gate ay nagulat ako ng makita ang kotse ng pinsan kong si zedric. Pinsan ko sya sa side ni mama.

"Oh ayan na pala si hope, e" nakangiting sabi ni mama.

Nanlaki pa lalo ang mga mata ko habang nakatingin sa papalapit sa aking si mama.

"Maganda ang anak mo, tita" nakangiting sabi ni zedrick.

'Totoo ba 'to?' pagtatanong ko sa isip ko. Agaran tuloy na nangilid ang luha ko.

"Kamusta ang school mo?" tanong sa akin ni mama.

Hindi ako makapagsalita at titig na titig lang kay mama. Ngayon nya lang ulit ako inalala ng ganyan.

Sa tagal ng taon na lumipas ngayon lang.. Ok na kaya kami?

"Wag kang umiyak dyan.. Sumabay ka na lang sa ginagawa ko dahil andito ang pinsan mo!" mahina pero may autoridad na sabi ni mama.

Bigla tuloy tumigil yung pagtulo ng luha ko at naka kunot syang tiningnan. Nakangiti na sya sa akin.

Akala ko tunay na.. Akala ko lang pala.

"Ayos lang po ang school ko" nakangiti kong sabi.

"Mabuti naman" nakangiting sabi ni mama.

"Excuse lang po muna" sabi ko at tsaka nagmamadaling pumunta sa bodega.

Bakit ganon si mama? Paano nyang nagagawa sa akin ang mga yon.. Ayaw na ba talaga nya sa akin? Ayaw na ba nya akong maging anak o talagang matagal na nya akong ayaw maging anak. At ako na lang ang nagpipilit ng lahat?

Sa sobrang pagod ko ay nakatulog na ako ng hindi pa nagpapalit ng damit pambahay.

Nagising ako ng maramdamang may humahawak sa dibdib ko. Pagmulat ko ay nakita ko si zedrick.

"Ano ba zedrick!" sigaw ko. "Tulong! Tulong!" sigaw ko ulit.

"Wag ka ngang maingay!" medyo malakas na sabi nya.

Sisigaw pa sana ako kaso sinuntok nya yung tyan ko. Napadaing ako sa sakit. Akala ko yun lang pero sinuntok nya ulit yung tyan ko.

Hindi ko na maigalaw ang kamay ko, masyado akong nanghihina. Kaya iyak na lang ang nagawa ko ng punitin nya yung suot kong dress kasama ang suot suot kong tube.

"Napakaganda at lusog ng hinaharap mo" nakangisi nyang sabi.

Para syang demonyo, nakakatakot.

Sasampalin ko sana sya kaso sa sobrang hina ko ay mabilis nyang nahawakan yon.

"Wala ka ng magagawa.. Akin ka na ngayon" nakangiti nyang sabi at tsaka hinalikan ako.

Iyak ako ng iyak.. Wala akong magawa habang bina baboy na ako.

Nagulat ako ng bumaba ang halik nya papuntang leeg ko at tsaka sa mga dibdib ko.

Napadaing ako ng panggigilan nya ang kanang kong hinaharap habang ang kaliwa naman ay kanyang sinusupsop.

Palag na ako ng palag, pero wala rin dahil bukod sa mas malaki sya sa akin ay masyado na akong nanghihina.

'Ald...' pagbanggit ko sa pangalan ni ald sa isip ko kasabay ang pagtulo ng luha ko.

Nagulat ako ng ang kamay nya ay bumaba hanggang sa mahawakan ang pagitan ko. Napasinghap ako ng himasin nya yon.

Ayoko na ng ganito. Lord, tulungan nyo po ako.. Hindi ko po deserve ang mga ganito.

Patuloy pa rin si zedrick sa paghimas ng bigla nyang ipasok ang dalawa nyang daliri sa akin.

"Ahhh!" pagsigaw ko ng malakas sa sobrang sakit.

Labas masok ang ginagawa nya.

Natigil sya sa ginagawa nya ng biglang tumunog ang cellphone nya.

"Oh!?" malakas na tanong nya sa kabilang linya.

Lumayo sya sa akin ng may sasabihin daw sa kanya na importante ang nasa kabilang linya.

Huminga ako ng malalim at tsaka mabilis na kinuha ang kumot at ang bag kong may damit pambahay at tsaka nagmadaling pumunta sa isa kong daanan papasok sa bodega.

Nang makalabas na ako sa bahay ay nagtatakbo na ako papunta sa labas nang village namin.

Takbo ako ng takbo hanggang sa makarating ako sa may isang public cr.

Dun ako nagbihis at nagpahupa ng iyak. Ayokong umuwi ng halatang umiyak ako.

Nang ayos na ako ay lumabas na ako. Nakabalumbon simula ulo hanggang paa ko ang kumot na dala-dala ko..

Naglakad lakad muna ako sa park para magpahangin. Sa sobrang lutang ko nga ay nakabunggo ako.

Pagtingin ko ay nakatalikod ito sa akin.

"Sorry po" mahinang sabi ko at tsaka naglakad paalis.

"Hope" tawag nung nabunggo ko.

Kilala ko? Sino naman yon?

"Hope" tawag nya ulit.

Dahan-dahan pa akong humarap.

Pagtingin ko si ald. Anong ginagawa nya dito? Ng ganitong oras?

"A-ld" medyo utal na sabi ko. "Anong ginagawa mo dito?" pagtatanong ko sa kanya.

"Hobby ko is to have a walk at midnight" nakangiti nyang sabi. "You.. Why you're here?" pagtatanong nya sa akin.

Hindi ako nakasagot at nangangatal na hinawakan ang kumot na naka balunbon sa akin.

"Is there something wrong?" pagtatanong nya, nag-aalala. "Naglayas ka ba?" pagtatanong nya ulit.

"Hi-ndi!" agaran kong pagtanggi.

"Eh?" parang di makapaniwalang sabi nya. "Bakit dala mo yung bag mo?" dadag nya.

Naitago ko tuloy ng mabilis sa likod ko ang bag ko.

"A-no ka-si.. Andito kasi yung mga sketch book ko" palusot ko.

"Really?" sarcastic na tanong nya.

Sunod-sunod akong tumango bilang sagot.

Nagulat ako ng hilahin nya ako papalapit sa kanya at yakapin.

"I said you can always count on me.. Bakit di mo ko tinawagan?" pagtatanong nya, galit ang tono.

"Ka-si a-no.. An-o ka-si.." putol-putol na sabi ko.

"What!?" inis na tanong nya. "Because nahihiya ka?" tanong nya.

"Oo" sabi ko.

"If hindi mo kaya yung problema.. call me, I'll be there" sabi nya habang tina-tap yung ulo ko.

Tumulo tuloy ang luha ko sa sobrang saya. Eto lang yung inaantay ko. Yung isang tao na laging nandyan kapag kailangan ko ng tulong.

At si ald yon.. Si ald na walang ibang ginawa kundi ang ipagtanggol at damayan ako sa lahat.

"Are you listening ba?" tanong nya sa akin at nilayo ako bahagya sa kanya para makita ang mukha ko.

"A-h oo naman" nakangiti kong sabi.

"Sige nga, what did I say?" taas pa ang noong sabi nya.

"Medyo hindi ko narinig" nakangiti kong sabi.

"Tsk. I said, lets go in my house" iiling iling pa nyang sabi.

"Teka! Bakit sa bahay nyo?" naguguluhang tanong ko.

"Do you think papauwiin kita sa inyo?" tanong nya. "No way! Mukha ka ngang maglalayas, e" nakangisi nyang sabi.

"Hindi ako maglalayas" depensa ko.

"Basta, come with me" sabi nya at tsaka kinuha ang dala kong bag.

"Ako na" sabi ko at tsaka hinila ang bag ko pabalik.

"No! I insists" sabi nya at kinuha ang ulit ang bag sa akin.

"Bakit ba ang pilit mo?" medyo inis na sabi ko.

"Iika-ika ka kasing mag walk, I was worried lang naman" sabi nya at tsaka lumuhod patalikod sa akin. "Babu" sabi nya.

"Huh?" naguguluhang tanong ko.

"Babu ka sa likod ko" sabi nya.

"Hindi na, nakakahiya" tanggi ko.

"Dali na.. Mag-aala una na kaya" sabi nya.

Ngumuso na lang ako sa kanya at walang nagawa kundi ang bumabu sa likod nya.

"You're light" sabi nya.

"Sobra ba?" medyo nahihiyang tanong ko.

"Hindi naman" sabi nya.

Hindi na lang ako nagsalita at nilasap ang malamig na simoy ng hangin. Kada aamuyin ko ang simoy ng hangin lagi na lang hindi ako masaya.. Laging may lungkot.

Napahikab tuloy ako! Inaantok na ako sa sobrang pagod ko. Pero hindi pwede, kasama ko si ald nakakahiyang makatulog.

Pero masasabi kong sa ngayong paglasap ko ng simoy ng hangin may kasama ako. Yung taong hinding hindi ako pinapabayaan.

"Thank you, ald" sabi ko kasabay ng paghikab at pag pungay ng aking mata.

Narinig kong tumawa pa sya.

"I should be the one thank you" sabi nya. "Thank you for asdfghjkl asdfghjkl--"

Nagising ako ng may tumamang sinag ng araw sa akin. Napabalikwas ako ng bangon ng maalalang si ald ang kasama ko kagabi.

Asan ba ako?

Inilibot ko ang aking paningin at doon ko napagtanto na nasa bahay ako nina ald.

Asan nga pala yung lalaking yon? May sinasabi sya kagabi di ko na nga lang narinig dahil nakatulog na ako.

Pagtayo ko ay sumakit kaagad ang balikat ko. Paghawak ko ay nagulat ako ng may nakalagay na pads sa magkabilaan.

Sinong naglagay?

Pumunta ako sa cr para maghilamos ng mukha. Nagulat pa ako ng may bagong toothbrush don at toothpaste.

Para siguro sa akin 'to. Dali-dali akong nag toothbrush dahil hahanapin ko pa si ald para itanong kung nasaan ang bag ko.

Nang makatapos ay lumabas kaagad ako ng kwarto para hanapin si ald. Nalula ako ng sobra dahil sobrang laki pala ng bahay nila. As in sobrang laki.

Lahat ng bagay mukhang mamahalin, yung sahig kumikinang sa kinis, yung pagkaka ayos ng bahay halatang halata na ang pagiging mayaman.

Saan ko naman hahanapin si ald sa ganitong kalaking bahay?

"Gising na po pala kayo, ma'am" magalang na sabi ng isang kasambahay at tsaka yumuko pa sa akin.

"Hope na lang po ang itawag nyo sa akin" nakangiti kong sabi.

"Sige po, ma'am hope" sabi ni ate.

"Wala na pong ma'am" natatawang sabi ko.

"Sige hope" sabi ulit ni ate.

"Ate pwede po bang magtanong?" nakangiti kong sabi.

"Oo naman, ano bang itatanong mo, hope?" nakangiti nitong sabi.

"Kasi po hindi ko po makita si ald, baka alam nyo po kung nasaan sya" sabi ko.

"Nako! Baka ang batang iyon ay nasa pool area o kaya naman ay nasa kwarto nya" sabi ni ate.

"Saan po ang room nya?" nahihiyang tanong ko.

"Ayan lang, pangatlong pinto" turo ni ate sa may gitna ng hallway. "Mauna na po ako" sabi nya at tsaka bumaba ng hagdan.

Napailing ako. Ang lawak ng ikalawa nilang palapag. Lima ang rooms at ang pangatlo ang kanya at eto pa ang pinaka malaki. Para na akong nag mall, e.

Tatakbo akong pumunta sa ikatlong pinto pero pagbukas ko ay walang tao.

Malinis ang kwarto nya. White, gray at black din ang theme gaya ng sa guest room na tinulugan ko.

Marami ring picture si ald dito medyo luma nga lang ang picture. Parang mas pinaburan pa ang guest room dahil nandon ang mga pictures nya nung bata sya hanggang paglaki.

Sa kakalibot ko sa kwarto ay may nakita akong isang box na kulay red.

Pagbukas ko ay tumambad sa akin ang isang maliit na teddy bear. Pinagmasdan kong maigi kung saan ko nakita ang teddy bear na ito.

Nanlaki ang mata ko ng maalala ko na kahawig sya ng teddy bear na nawala ko nakakaraang apat na taon.

Paanong napunta sa kanya 'to? Eh kitang-kita ko na tinapon na 'to ni sami sa dump site ng school namin?

O baka naman magka hawig lang yung teddy bear namin? Tama, baka ganoon nga lang..

Lumabas na lang ako ng kwarto at tsaka hinanap ulit si ald.

Sa laki ng bahay nila, feel ko there's a tendency na hindi kami magka-kitaan.

Pagbaba ko sa unang palapag ay nakarinig ako ng sigawan kaya nagmadali akong puntahan yon.

Napatigil ako ng makitang medyo bukas ang pinto at makikita mo ang loob at kung sino man ang nagsisigawan na mga tao.

Nagulat ako ng makita si ald na umiiyak sa harap ng mama nya.

"Why do you have to do this, mom?" hagulgol na sa iyak na tanong ni ald.

"I said it clearly! You should act as a CEO, for you in the future are the one who will take care of all our company!" sigaw ng mama nya sa kanya.

"I also clearly said, mom.. That I don't like what you wanted!" sigaw din ni ald. "Ayokong maging CEO!" sigaw nya ulit.

"What did you say?" galit na tanong ng mama nya.

"Ayokong maging CEO!... I want to be a professional musician!" sigaw ulit na sabi ni ald.

Nanlaki ang mata ko ng sampalin sya ng malakas ng mama nya.

Family can be toxic too.

Gusto talaga nya ang pagtugtog, pero ayaw ng mama nya.. Maiintindihan ka din nila pagtagal, ald.. Maghintay ka lang.

"Do what I say! And don't talk nonsense!" gigil na sabi nung mama nya at tsaka umupo sa sofa.

"Nakakatawa.. Pinipilit nyo ko sa bagay na ayaw ko, wala kayong pinagkaiba ni daddy" nakangisi nyang sabi. "You never treat me as your son.. You treat me as your ancestor for your bullshit wealth ambition!" sigaw nya.

"I pity you, then" nakangising sabi ng mama ni ald.

"Mom, please stop this.. Please" nagmamakaawa ng sabi ni ald.

"Why would I?" tumatawang tanong nito kay ald.

"Because I'm only human, mom!" sigaw ni ald at tsaka nagtatakbo papunta sa direksyon ko.

Patay ako nito! Bakit ba kasi sa pintuan pa ako tumigil at bakit kasi naki chismiss pa ako. Di na naman ako pinalaki ng ganito, e.

Dali-dali akong nagtatakbo.

"Hope!" sigaw ni ald sa pangalan ko kaya napatigil ako.

Dahan-dahan akong humarap sa kanya.

"Bakit?" kunwaring walang alam na tanong ko.

Hindi sya nagsalita at lumapit lang sa akin, sa mismong unahan ko pa.

"Hope" humihikbi nyang sabi sa pangalan ko.

Ramdam ko ang lungkot mo ald.. Pasensya na at di kita natulungan.

"I'm not good at comforting someone" seryosong sabi ko kaya lumungkot ang mga mata nyang nakatingin sa akin.

"But can I atleast wipe your tears?" sinserong sabi ko sa kanya at tsaka pinunasan ang luha nya.

'You don't deserve this ald.. We don't deserve the society'.

—ckc...