Ben çıkıyorum, geç kaldım zaten. Size afiyet olsun." diyerek annemle babamın yanaklarına hızlı birer öpücük kondurup, çantamı alarak mutfaktan çıktım. Vestiyerin yanında çantamı yere bırakıp, momtumu üzerime geçirirken, başımı kaldırıp vestiyerin yanındaki küçük uzun aynaya baktım. Tam arkamdaydı ve bana bakarak gülümsüyordu. Sanırım artık onu görmeye alışmaya başlıyordum.
Belki de sen benim yalnız olduğumu düşündüğümden dolayı yanıma gelen hayali arkadaşımsın.
Bu an yüzündeki gülümseme silindi ve başını iki yana salladı. Kaşlarımı çatıp arkamı döndüğümde gittiğini fark ettim ve hemen çantamı alıp, omuzlarıma geçirerek evden çıktım.
Ne olursa olsun bugün mutluydum ve mutluluğumu kimsenin bozmasına izin vermeyeceğime dair kendime söz verdim. Hızlı adımlarla okula yürürken gökyüzüne bakt
