Korkarak, yavaşça arkamı döndüğümde aramızda birkaç santim mesafe vardı. Yüzümde şaşkınlığın ve mutluluğun vermiş olduğu gülümseme yayıldı. "Geldin!" diyerek ona sarılmak istediğimde, bir anda yok oldu ve ben boşluğun içinde sarsılarak etrafıma baktım, onu aradım.
"Sarılırsan ölürsün demiştim."
Aman Allah'ım! Bu hırıltılı sesi bile ne kadar özlediğimi bir ben bilebilirim.
Sesi tam arkamdan geliyordu. Hızla arkamı dönüp gözlerine bakarak gülümsedim.
"Ben... özür dilerim. Bir an unuttum." diye mırıldandım. İçimdeki sevincin kırıntıları dudaklarımın ucuna kondu. Ela gözleri yüzümdeydi. Yine muhteşem görünüyordu.
"Ebru... Kızım kiminle konuşuyorsun sen yine?" diye seslendi annem. Gözlerimi belertip şaşkın şekilde kapıya ve tekrar ona baktım.
Konuşmama gerek var mı?
"Yok." dedi gözlerim
