Obsession for my stepsister (FREE)

Kabanata 36: Orchestrated

36

"Rose..."

Gusto kong umiyak sa takot. Gusto kong isipin na panaginip ito. Pero hindi. Totoo ito. Realidad na mahirap tanggapin.

Tinulak ko siya ng buong lakas ko pero sobrang maskulado niya kumpara sa maliit kong pigura. Wala na akong pake kung magmukha akong walang kalaban-laban, o kung nakakatawa man ang impit kong paghikbi, ang mahalaga ay makalayo ako sa kanya.

"Bitawan mo ako!"

Hinawakan niya ako sa pulsuhan at inipit iyon sa taas ng aking ulo. Unti-unting dumako ang bibig niya sa arko ng leeg ko.

"Wag! K-kuya!"

Lubos na nakakapanibago ang bansag. It was years since I last call him that. At ngayon, nakikita ko ang sariling tila bumalik sa nakaraan. Na parang sirang record player na pilit binabalik sa dati nitong ayos.

Dala siguro ng sitwasyon at takot kaya nakahugot pa ako ng kapiranggot na lakas. Nakawala ang isang kamay ko at agad siyang hinampas sa uluhan.

Tuluyang nalaglag ang suot niyang maskara. At parang anghel na nilaglag sa lupa, nasilayan ko ang makasalanan niyang mukha. Mukhang nakakaloko, na parang magandang panaginip na sa likod ay nagbabagang apoy. Ganon pa rin siya. Matangos at maganda pa rin ang hubog ng kanyang mukha.

Nakakasuka siya dahil hindi bagay ang ganong klaseng itsura sa kanyang paguugali.

Napansin niya ang ilang segundong pagtitig ko sa kanyang mukha, at tipong nabasa niya ang mga iniisip ko. But he didn't say a word, not even a sign of emotion, except for the lone smirk in his sinful lips.

Galit. Poot. Napakadami kong gustong sabihin sa kanya matapos niya kami iwan. Matapos niya sirain ang buhay ko! Pero ni isa sa mga gusto kong sabihin ay hindi makalabas sa bibig ko. Para niya akong ginawang pipi sa kanyang presensya. Para akong tanga! Hindi ko alam bakit ako ganito. Bakit ako mahina...

"Bitawan. Mo. Ako. Kuya," Nilagyan ko ng diin ang bawat salita ko, magmukha lang may lakas pa. Magmukha lang na hindi ako makakaya. Pero ang pagtangka kong magmukhang lobo ay naging malabo, lalo na't isang halimaw ang kaharap ko.

"I'm not your brother,"

Ito...ito ang pagkakamali niya.

Sa unang pagkakataon, nagawa kong ngumisi sa harapan niya. Sa unang pagkakataon, pakiramdam ko maipapanalo ko ang labang ito.

"Nagkakamali ka," Halos magtagis ang ngipin ko dala ng tensyon. "Magkapatid tayo sa ama! At...at ngayon may ebidensya ako,"

Bahagya siyang humalakhak bago bumulong sa tenga ko. "How could that be true? I am a son of a criminal,"

He's lying.

"I have proof. Kaya tigilan mo na to kuya,"

Binitawan niya ang hawak sakin bago pasadahan ang buhok. Animo'y napaso, mabilis akong lumayo sa kanya.

"Alberto is not my father,"

Iniling-iling ko ang ulo. "Nagsisinunggaling ka!"

Kinasa niya ang baril na hawak. "Ever wonder why I was treated like a bastard...maybe because I am a product of an affair, just like you are,"

Hinapit niya ako sa bewang kaya agad kong ginamit ang kamay bilang panangga. Nakalapat ang maliit kong palad sa matikas niyang dibdib para lang may distansya pa sa amin, ngunit hindi ko mapigilan maramdaman ang t***k ng kanyang puso. Mainit at parang kaparis ng ritmo sa akin.

Hinawakan niya iyon, ang kamay ko, lalo na nang mapansin ang pagkabigla ko. "Pakiramdaman mo..."

Tila sapak sa alaala, biglang naglaro sa memorya ko ang minsan na niyang nabanggit sa akin.

"Mainit at may buhay...all because of you,"

Halos manginig ako sa lamig at init na bigay niya. He's the spawn of the devil and I was his Eve. Pinatay niya ang kabataan ni Alex. Tinanggalan niya ng pagkakataon pumili ng kanyang tadhana at kasiyahan. It was because of him...

O baka ako talaga ang may sala.

"Wag mo akong lapitan!"

Tinulak ko siya kahit mala-estatwa ito ng tikas. Taranta akong lumayo sa kanya at kumaripas sa pintuan, ngunit sa pagkakataong iyon hindi niya ako pinigilan. Umalingawngaw ang madilim at mapilyo niyang halakhak.

"You can't run or hide,"

Naka-paa kong sinalubong ang malamig na hangin. Kabisadong kabisado ko ang lugar namin ngunit tila naging misteryo ang lugar sa akin. Ramdam kong lumabas na si Damian sa apartment ko, mula pa lamang sa tunog ng kanyang yabag na rumaragasa sa sementadong pasilyo ng aming compound.

"Tulong! T-tulong!"

Isa-isa kong binulabog ang mga kapit-bahay. Lahat ay walang naging tugon. Walang tahol ng aso, ni ilaw na bumukas. Habang tumatagal ang oras mas lalo ako nagiging desperado.

"Rose... there's no use. Come to me,"

Nilahad niya ang kamay, bagama't kapit niya pa rin ang armas at suot-suot pa rin niya ang nakakalokong ngisi sa mukha.

Tumakbo ako palayo habang nagsimula na ang buhos ng unos. Dumungaw si Damian ng may pagkislap sa kanyang tingin, na para bang hindi siya makapaniwala nangyayari na ito. Miski ako ay hindi makapaniwala...

Tuluyang kinupkop niya ang pangalang Midnight at gaya ng kanyang alyas, inaantay niya lang sumapit ang hatinggabi.

"I'll hunt you down...amore mio," Diin niya sa baritonong boses.

"S-subukan mong lumapit! D-di ako natatakot lumaban!"

Binitawan niya ang baril at kinalas ang magazine mula sa loob. Hinagis niya iyon sa tabi at bilang kapalit, hinatak niya mula sa gilid ang nakasuksok na kutsilyo. "Is that a challenge?..."

Kumuyom ang kamao ko. Ganito siya dati, hanggang ngayon walang pinagbago. Hindi...parehas lang pala kami. Gaya ng dati, gaya ng araw sa hardin, kung paano niya ako nayanig sa pangamba—halos walang pinagkaiba. Sa huli, iniligtas ko ang sarili.

Kumaripas ako ng takbo at sinalubong ang bagsik ng ulan. Hindi ko mawari kung pinaparusahan ba ako ng diyos sa lahat ng pagkakasala ko. Kung bakit niya ako pinapahirapan sa sitwasyon kong ito, pero pinigilan kong kuwestyonin siya. Pare-pareho kaming may sala. Kahit nanlalabo ang tingin ko, pilit akong umungos sa lugar.

Ilang matutulis na bagay ang tumutusok sa talampakan ko. Sa ilalim ng makalulimlim na kalangitan, pakiramdam ko pinaglalaruan niya ako sa teritoryo niya.

Narinig ko ang tawa ni kuya gayundin ang papalapit niyang yabag na senyales na iilang pulgada na lang ang layo niya sa akin.

He loves to chase. And like the beast he was, like the criminal he is...he can easily catch up to me.

Sobrang bilis ng t***k ng puso ko. Kanina pa ako nanalangin na hindi madapa. Kanina pa umaagos ang luha sa takot. He's going to kill me. Gagantihan niya ako! After all these years, maraming gabi kong napanaginipan ang galit niya. Papatayin... Dumating na ang araw...sasaktan niya ako.

"P-please...Wag...P-parang awa..."

Liliko na sana ako sa ika-sampung bahay sa baryo namin nang masunggaban niya ako. Matipuno ang kanyang pangangatawan at namumutok ang kanyang mga biceps kaya walang hirap niya akong binuhat gamit ang malalaking braso.

"B-bitawan mo ako! B-bitaw!" Sigaw ko sa napakatinis na tono, pilit siyang tinataboy. Agad niyang tinakpan gamit ang palad ang bunganga ko. Sa likod, naramdaman kong pinigtas niya ang porsyon ng damit sa balikat ko, dahilan para lumuwa ito. Mangiyak-ngiyak kong tinakpan ang dibdib ko hanggang sa pakawalan niya uli ako.

Sa ikalawang pagkakataon, kinuha ko uli ang tsansa para makatakas. At tulad ng kanina, mas lalo siyang naaliw sa habulan namin.

Bawat bahay ay sadya kong kinakatok. Ni isa ay walang sumasagot. Walang awat akong sumigaw ng tulong pero nanatiling tahimik ang malungkot na baryo. Na para bang lumikas ang lahat. Lumingon ako pabalik. Mas lalong bumilis ang kanyang yabag.

Iniling ko ang ulo at pilit tinanggal sa isipan ang masasamang isipin. Imposibleng walang tao. Mayroon. Hindi lang nila ako naririnig.

"Aling Marimar! Ate Joanne!"

Isa-isa kong kinapitan ang hilera ng mga kabahayan at ang kanilang mga bakal na tarangkahan.

"Your screams turn me on..."

Pinukaw ko si kuya na ngayo'y nakahilig sa malapit na dingding. Nakahulikpkip habang basang-basa ng tubig ulan. Bumakat ang abs niya sa napakanipis na pantaas kaya naman nasilayan ko ang pangalan kong naka-burda sa dibdib niya.

Pinagmasdan ko siya sa paraang nahihibang. "Y-you're crazy..."

Sinuklay niya ang maitim na buhok. "I won't deny that,"

He's a beast. And he isn't afraid to show this animalistic side of him.

"Hayop ka...S-sinira mo ako,"

He smiled. "I will break you all over again. For every moment you won't accept me,"

"K-kapatid kita! T-tinuring kitang kapatid! Wala akong gusto sayo...I-intindihin mo ako k-kuya,"

Kung kanina nandidilim sa saya ang mata niya, ngayo'y nagalab ito sa galit. Ramdam ng katawan ko ang init at bawat sensual na sensasyon sa tuwing hahawakan niya ako o sa titigan niya ako, ngunit napalitan iyon ng blangkong ekspresyon lalo na nang marinig ang sinabi ko.

"Kung hindi kita makukuha...I will bring hell to everything you love," Sinimulan ni Damian tanggalin ang bawat bitones ng kamiseta kaya hinaplos ng tubig ulan ang matipuno niyang katawan. "You will only love me,"

"Hindi kita mahal sa ganoong paraan,"

"You told me you can love me. You f*****g said it Rose...I remember every promises you make,"

Iniling ko ang ulo.

"Pero hindi sa paraan na gusto mo!"

Sinukan niya akong abutin pero umatras ako.

"Just a taste Rose. I'll give you a piece of me...And I swear, hindi mo ako makakalimutan,"

Alam ko ang ibig sabihin niya. At hindi ko nagugustuhan ang pahiwatig niya. Unti-unting dumako ang tingin ni kuya sa dibdib ko. Awtomatikong nag-krus ang kamay ko nang maalalang nakikita ang ikalawang bahagi ng bra ko, pati na ang pisngi ng s**o ko.

"I'm giving you the chance to run—"

Hindi pa tapos magsalita si kuya nang nagmamadali ko siyang nilayasan. Kabisado ko ang ugali niya, miski ang mga susunod niyang sasabihin.

Dumako ang ilang minuto. Mas lalong dumagundong sa galit ang himpapawid. Silence, serenity, and drips of pooled water. Pakiramdam ko ay talunan ako. Palagi akong naabutan ni kuya. Ilang hakbang lang ang layo sa akin ngunit hindi niya tuluyang tinatawid ang distansya sa pagitan naming dalawa. Minsan pinupukaw niya ako sa makahulugan niyang ngisi at tingin. Minsan pinapatunog ang kutsilyo sa nadadaanang mga pader.

"No matter what you do, you can't run away from me,"

Mas lalo niyang binilisan ang yabag. Animo'y naglalakad lang siya habang ako'y naghihikahos at nananakit na ang dibdib.

"P-pakawalan mo na ako,"

"I will want you forever Rose..." Nandidilim at umaalab ang kanyang titig sa akin. "Bakit kita papakawalan...I live for you," Asik niya habang dahan-dahang lumulusong.

Kinagat ko ang labi at dali-daling kumuha ng sarili kong panangga. Isang boteng babasagin.

"Wag kang lalapit! D-di ako natatakot saktan ka kuya...hindi na ako tulad ng d-dati,"

Bahagya siyang natigilan bago basain ang labi. Pinaikot niya sa kamay ang kutsilyo bago ako pagpukulan ng makahulugang tingin. "That's my girl,"

Nababaliw na siya. Nababaliw... Hindi. Kailangan ko umayos. Dinadaan niya ako sa salita. Kilala ko siya. Mahirap hulaan ang kilos niya.

At tama nga ang hinuha ko. Bumaliktad ang sitwasyon. Niyapos niya ko nang maskulado niyang braso habang nagsisipumiglas ako. Bago ko pa mapagtanto ang binabalak niya, kusang nalaglag ang strap ng bra ko at lumuwa ang s**o ko.

Eskperto niyang pinadausdos ang hawak na patalim at pinuntirya ang manipis kong pang baba. Natanggal ang garter ng suot ko miski ang panty ko ay sapilitan niyang hinubad na parang piraso lang ng papel.

Umiyak ako. Sa takot. Sa lamig. Sa ginawa niya...

"L-LUMAYO K-KA SA AKIN!"

Dahil sa pagkabigla, hindi ko namalayan ang kamay kong kusang gumalaw. Hinampas ko siya sa ulo gamit ng babasaging boteng hawak ko.

Imbis na ngumiwi sa sakit, imbis na magpakita ng kahinaan, imbis na matumba—nanatili siyang nakatingin sa akin, bahagyang nasaktan base sa ekspresyon ng mukha niya...nasaktan sa ginawa kong panlalaban.

Nanginginig kong binatawan ang bote. Madiin kong kinagat ang labi. Kaunti na lang ata ay magsugat ito. Kahit papaano...kuya ko siya. Sinubukan kong lumapit, at nang landasin ko ang distansya, inabot ko ang bahagi ng mukha niya na ngayo'y may umaagos na dugo.

"I-I'm s-sorry k-kuya... p-pero binigyan kita ng babala..." Mahina ang huli kong sinabi.

Akala ko magagalit siya. Sa halip, hinawakan niya ang kamay ko at hinilig ang ulo sa nanlalamig kong palad, matapos ay iniwanan niya ito ng kapiranggot na halik.

"Let's go home Rose..."

"H-hindi ako sasama sayo kuya,"

"Wag mo akong galitin. Kanina pa ako nagtitimpi,"

Pronto kong binawi ang kamay mula sa kanyang pagkakahawak. Nang makita niya muli ang kislap ng determinasyong makaiwas, tila nagbago ang malumanay niyang anyo.

"So be it...I'll take you willingly or by force," Nilabas niya ang posas mula sa gilid. Bigla kong naalala ang kapabalidad niya. Nawala sa isip kong ako ang dehado. Na ako ang kaawa-awa at hindi siya.

Dala ng pinaghalo-halong emosyon, mula sa kahihiyan at pagka-alarma, iniwan ko siya at nagmadaling pumuslit paalis.

Habang binabagtas ang daan, maya-maya ang tingin ko sa kamay. Nahihirapan kong tanggapin na nagawa ko iyon...kailan ba ako nanakit ng tao...Kahit kailan hindi ako nanakit. Malayo iyon sa karakter ko.

Tila naging kaagapay ko ang ulan. Bagama't panay ang buhos ng luha ko, sumasabay ito sa bawat patak at agos ng unos. Hinapit ko muli ang dibdib ko gamit ang dalawang braso at agad na pumunta sa isang gilid.

Sinandal ko ang sarili sa dingding ng isang bahay malapit sa bukohan. Hingal na hingal habang mahigpit pa rin ang kapit sa damit kong tanging dibdib na lang ang natatakpan.

Nahihirapan kong hinabol ang hininga habang pilit winawaglit sa isipan ang nararamdamang lamig.

____

KASALUKUYAN AKONG NAKATAGO. Ilang minuto na ang lumipas pero wala akong narinig na yabag o kahit anong senyales ng presensya ni kuya. Ipinanalangin kong umalis na siya kaso mukhang malabo dahil narinig ko ang desidido niyang pahayag kanina. Bahagya naman akong nakalayo-layo sa kanya matapos nang pangyayari kaya panatag akong may oras pa para makatakas.

Alam kong gulat na gulat si kuya na masasaktan ko siya. Alam kong umaasa siyang sasama ako sa kanya. Napaupo ako at kinapitan ang ulo. Iyon sana ang madaling paraan para matigil itong lahat. Pero may sarili akong buhay, at balak kong panatalihin sa ganitong estado. Balak ko magisa. Balak ko magpatuloy ng ganito lang, kahit mahirap, kahit hindi masaya.

Hinila ko ang nanginginig na paa at binti mula sa pagkakaupo at pilit na tumayo.

Saktong umalingawngaw ang transmission sa pagkatayo ko. Biglang rumagasa ang tunog ng static noise sa buong baranggay dahilan para matigilan ako sa malalim na iniisip. Kapagdaka napalingon ako sa gulat.

Pinagmasdan ko ang speakers sa taas ng pinaka-main na poste sa gitna ng baryo. Tumunog ito na animo'y may taong nagmamanipula sa likod. Nabuhayan ako kahit papaano. May cctv sa lugar namin, nasisigurado kong may nakakita ng pangyayari.

"Rose..." Tunog ng speakers.

My heart sank. Just like my hopes.

"You can't hide..." Bahagyang natigilan ang kabilang linya. "—I built this place for you. Everything I orchestrated just so you live like what you wanted to..."

Hindi...p-paano...

Tumunog uli ang radyo at static mula sa speakers. Tinakpan ko ang dalawang tenga, pilit na tinatanggal sa isipan ang mga sinabi ni kuya.

"I gave you a job, gave you someone to talk to... neighbors...friends. I f*****g gave you everything you had for the past 8 years. Now, I'm taking what's mine...No god and no man can save you this time,"