Chapter 8
1703 Words
Sinalubong niya ang ama and plastered a fake smile on her face. “Hi, Dad.” Aniya sa pinasiglang tinig at humalik sa pisngi nito.
Sa sulok ng kanyang mata ay nakita niyang bahagyang nagulat si Antonio. Hindi siguro nito inaasahan na naroroon siya.
She walked passed through him and Sabrina at nilapitan si Donya Consuelo na inaalalayan ni Sebastian. Hinalikan niya rin ito sa pisngi.
“I thought you wouldn’t come,” anito at masuyong ngumiti sa kanya.
“Nah… That won’t happen Ninang.” Umiiling na saad niya habang nakangiti dito.
“Hija, don’t you forget that she was already your mother-in-law?” paalala naman ng kanyang ama mula sa likuran niya.
Nakita niyang bahagyang napaawang ang mga labi ni Sabrina na nananatili pa ring nakahawak sa braso ni Antonio ng mga sandaling iyon. Nawala ang ngiti sa mga labi nito.
“Oh, I totally forgot,” wika niya at kunwang initinakip ang kamay sa bibig. “Sorry Ni—Mama… hindi pa po kasi ako sanay na tawagin kayo sa ganoon.” Aniya na kay Donya Consuelo pa rin nakatingin.
“That’s fine, hija. Pasasaan ba at masasanay ka rin.” Anito at kumapit sa kanyang braso.
Nilingon niya si Antonio. Hindi niya mabasa kung ano ang iniisip nito. He just starred blankly at her.
“So now that we were already here, why don’t we celebrate the wedding of these two?” nakangiting tanong ng daddy niya sa kanila.
“You don’t have to say that, Augusto.” Nakangiting sagot ni Consuelo dito. “We already made a reservation para doon.”
“Then, ano pang hinihintay natin? Let’s go?” anang kanyang ama at nagpatiuna ng lumabas. Sumunod dito sina Sebastian at Candice.
Nilingon ni Consuelo si Antonio pagkatapos ay ang kamay ni Sabrina na nakapulupot sa braso nito. “What are you waiting for Antonio? Nakakahiyang paghintayin ang byenan mo.” Ma-awtoridad na wika nito and gave Antonio a warning looked.
Tahimik lang namang nakamasid si Letizia sa mga ito. Ramdam niya ang mahigpit na pagkakahawak ni Donya Consuelo sa kanyang braso. Kung hindi siya nagkakamali hindi pa ito tuluyang malakas dahil nabalitaan niya noon na inatake ito sa puso.
Binalingan ni Antonio ang katabi at marahang inalis ang mga kamay noon sa sariling braso. “I’m sorry, Sab. I will just give you call.” Sabi nito at binalingan ang ina. Sandaling nakiraan sa mga mata nito ang galit na ikinapagtaka niya.
Saglit na sumimangot ang babae pagkuwa’y malagkit na nginitian ang kanyang asawa. “Alright. I’ll just wait for your call then,” saad nito at hinalikan pa sa pisngi si Antonio, bago siya nakalolokong nilingon sabay talikod sa kanila.
Hinabol pa ito ng tingin ni Antonio bago muling bumaling sa kanila. “Let’s go,” anito sabay lingon sa kanya in a cooled gazed. At walang lingong-likod na nagpatiuna na itong maglakad.
Naramdaman niya ang masuyong pagtapik ni Donya Consuelo sa kanyang braso. Nasa mga mata nito ang paghingi ng paumanhin sa inakto ng anak. Kimi lang siyang ngumiti dito at marahan itong inalalayan palabas doon.
**
Walang pagsidlan ng kasiyahan ang mga kasama nila sa pananghalian. Gustuhin man ni Letizia na makisaya sa mga ito, pero hindi maalis sa isip niya si Sabrina.
She was really bothered. Hindi niya alam kung anong relasyon mayroon ito at si Antonio, at napansin niya ang malalim na pag-iisip ng asawa. Kumibo-dili ito.
“Hija what happened to your finger?” puna ng kanyang ama sa daliring may balot pa ng band aid. Larawan sa mga mata nito ang matinding pag-aalala.
Sabay-sabay na lumingon sa kanya ang mga kaharap. Siya naman ay napatingin kay Antonio na nakatitig din pala sa kanya.
Biglang bumilis ang t***k ng kanyang puso. Mabilis niyang iniiwas ang mga mata dito at nahihiyang tiningnan ang mga kaharap pagkatapos ay binalingan ang ama.
“You don’t need to make a big fuss for it, Dad. It’s just a small cut. I accidentally broke a glass last night, doon ko ito nakuha.” Paliwanag niya sabay ngiti.
Bumuntong-hininga naman ang kanyang ama. “Next time be careful. You’re still my baby, remember that.” Masuyong wika nito.
“Dad…” kaagad niyang saway dito at nagpapaunawang nilingon ang kanyang mga in-laws pati na rin si Antonio.
“It’s alright, hija. We understand him. Ako man ang nasa sitwasyon ng iyong ama ay mag-aalala din. You know, our kids are very precious to us.” Depensa ni Consuelo kay Augusto.
“You’re right, Consuelo.” sang-ayon ng daddy niya sa matandang babae. “That’s why I am very thankful that she end up with Antonio. Lahat ng pag-aalala sa dibdib ko ay naglaho, because I know he’s a good man.”
“Don’t worry, Augusto. Antonio here will never back down on his words. She will love and protect Letizia for the rest of his life. Right, Antonio?” ani Consuelo sabay baling sa anak. Makahulugan ang mga titig na ibinigay nito kay Antonio.
Marahan lang tumango si Antonio at tahimik na ipinagpatuloy ang kanyang pagkain.
Napangiti naman ang daddy niya. Napanatag ang kalooban nito sa sagot na iyon ni Antonio.
Ngunit, hindi siya.
Palihim niyang sinulyapan ang katabi. Bakit ba may pakiramdam siyang parang napipilitan lang ito?
Hindi mawaglit sa isipan niya ang galit na nakita niya sa mga mata nito habang kausap ang ina kanina, pati na ang makahulugang mga tingin dito ni Donya Consuelo.
Alam niyang parang isang roller coaster ang nangyayaring ito sa buhay nila at maging siya man ay marami pa ring katanungan sa isip. She also didn’t know who should ask para masagot ang lahat ng iyon.
She looked at her father. Wala siya sa lugar para kwestyunin ang mga desisyon nito, but he seemed somewhat bothered. Nakikita niya iyon sa mga mata nito at pilit nito iyong itinatago.
May palagay siyang there was something behind their marriage. At natatakot siyang alamin ang bagay na iyon.
**
Pagkatapos nilang mag-lunch ay nagpaalam na sina Donya Consuelo na babalik na ng Puerto del Cielo. Ang kanya namang ama ay may naiwan pa daw na trabaho sa opisina nito.
Nakabibinging katahimikan ang bumalot sa kanilang dalawa ni Antonio habang pauwi. She didn’t know what to say kaya nanatiling tikom lang ang bibig niya. Inabala niya na lang ang sarili sa pagmamasid sa dinaraanan nila.
“Next time informed me bago ka magpakita sa opisina ko,” malamig na wika nito maya-maya ng malapit na sila sa bahay.
Huminga siya ng malalim bago ito sinagot. “I didn’t know that your mother didn’t told you about it. Dumaan sila sa bahay kanina bago dumeretso sa board meeting. Nakakahiya naman kung tatanggihan ko siya,” malumanay na sagot niya dito.
Narinig niyang nagpakawala ng isang buntong-hininga si Antonio. Hindi na ito nagsalita pang muli hanggang makarating sa bahay.
Mabilis itong umibis ng sasakyan at pinagbuksan siya ng pinto. Pero, muli lang din itong lumulan doon pagkababa niya at mabilis na pinaharurot iyon.
Wala na siyang nagawa pa kundi ihatid na lang ng tingin ang papalayong sasakyan nito. Malungkot siyang tumuloy sa kabahayan at dumeretso sa kanilang silid.
She laid on the bed while thinking of Antonio, hanggang sa hindi niya namalayang nakatulog na pala siya.
Nagising siya sa mabibining haplos sa kanyang pisngi. Pagmulat ng kanyang mga mata ay naroroon na si Antonio sa kanyang tabi at mataman siyang pinagmamasdan.
“A-Antonio… naririto ka na pala,” nauutal na wika niya.
Hindi niya malaman kung iiiwas ang mukha dito, dahil sa kakaibang init na inihahatid ng mga haplos nitong iyon sa kanya.
“As much as I wanted to forget everything... seeing you always reminded me of it.” Hirap na hirap na saad nito.
Salubong ang mga kilay na tinitigan niya ito sa mga mata. “What do you mean?” naguguluhang tanong niya dito.
Naaamoy niya mula dito ang alak. Nakainom ba ito?
Subalit, sa halip na sagutin siya ay unti-unti itong nagyuko ng ulo hanggang sa magtagpo ang kanilang mga labi.
Mapusok ang ginawa nitong paghalik at unti-unti siyang tinatangay noon. Ang alak na nalalasahan niya mula sa mga labi nito ay nagpapahilo sa kanya. Tinatangay noon lahat ng alalahanin sa kanyang isip hanggang sa hindi na niya mapigilan ang sarili. Kusa na siyang tumugon dito.
Narinig niyang bahagyang napaungol si Antonio. Napangiti naman siya sa isip.
Hindi nagtagal ay isa-isa ng inaalis ni Antonio ang kanyang kasuotan. She saw the burning desire on his eyes while starring at her.
Mabilis ang ginawa nitong pagkilos. Kaagad itong naghubad ng sariling kasuotan and joined her on bed.
Muling naglandas ang mga labi nito sa buo niyang katawan at para siyang mababaliw sa ginagawa nito.
Saglit itong huminto and looked at her. Sari-saring emosyon ang nakikita niya sa mga mata nito. Then, he kissed her again like a hungry beast. At hindi niya napigilan ang paglabas ng mumunting ungol sa kanyang bibig.
Maya-maya’y iniwan nito ang kanyang mga labi at muling sinalakay ng mga labi nito ang kanyang leeg pababa sa kanyang tyan. The tickling sensations he was giving to her was making her body arc.
Ngunit, sa pagkabigla niya hindi doon tumigil si Antonio. Tuloy-tuloy ito hanggang sa may pagitan ng mga hita niya and taste her 'there'.
Impit siyang napatili. Hindi niya malaman kung saan ibabaling ang ulo. Ang mga kamay niya ay mariing napakapit sa ulo ni Antonio.
She was about to explode when Antonio suddenly stop and looked at her.
“Say you want me Letizia.” Makapangyarihang utos nito sa kanya.
“Oh… Antonio please….” She begged. Hindi niya malaman ang gagawin. Pakiramdam niya mapupugto na ang hininga niya ng mga sandaling iyon.
“Please what?” Antonio asked while teasing her femininity with his tongue.
“D*mnit, Antonio! I want you now!” Tila kinakapos ng hiningang utos niya dito.
Lihim namang napangiti si Antonio sa tinuran niyang iyon. Wala itong inaksayang sandali. He quickly glide upward to level his body to her. Then, he slowly entered.
Sa una, mabagal lang ang paggalaw nito, hanggang sa bumilis na iyon na tila may humahabol dito. Siya naman ay sinabayan din ito. At maya-maya pa, pareho na silang humihingal ng maabot nila ang ituktok ng dako pa roon.
- Writer
