Chapter 13
1625 Words
Mabilis siyang sinundan ni Antonio. He wants to take revenge right now.
The desired he was feeling was still written on his eyes. Hindi pa rin iyon namamatay at parang mas lalo pa iyong tumindi, because his brown eyes was more vivid this time.
It was darker than usual at kumikislap iyon na parang mga bituin sa kalangitan.
He slowly walked through her, habang si Letizia naman ay unti-unting umaatras hanggang sa wala na siyang maurungan pa.
Kaagad siyang hinapit ni Antonio palapit sa katawan nito and kissed her hungrily which she responded with the same intensity.
Maya-maya, narinig niya ang pagbukas ng gripo sa bathtub and then he carried her and layed their bodies inside of it. Basang-basa na ang mga damit niya.
Antonio quickly undressed her and kissed her again.
Hindi nila alintana ang malamig na tubig na bumabalot sa kanilang mga katawan. Both of them were burning inside at hindi iyon mawawala ng basta-basta na lang.
Nang handa na si Letizia, Antonio positioned himself. He carried Letizia again at sa pagkabigla nito, they did it while standing.
Letizia grabbed Antonio’s shoulder. Bumaon doon ang mga kuko niya while she was following his command.
Hindi naman iyon alintana ni Antonio. Because right at that moment, he was about to explode again.
At hindi naman siya binigo ni Letizia. They both moaned loudly when they reach their climax.
Pagkatapos ng mainit na pagniniig na iyon sa bathtub ay marahan niyang binuhat si Letizia pabalik sa kwarto and layed her on their bed.
He get a clean towel and dry her body and then covered her with blanket.
Namumungay na ang mga mata ni Letizia when she uttered something.
“What did you say?” marahang tanong niya sa asawa at inilapit ang tenga sa bibig nito.
“I love you,” bulong nito kasabay ng pagpikit ng mga mata.
Napangiti si Antonio.
He planted soft kisses on her lips, bago niya ito niyakap at tinabihan sa pagtulog.
**
Bumalik na ang dating sigla ni Letizia and Antonio was very happy about it. Hindi niya nga lang ito maipakita sa asawa.
At habang tumatagal ay mas lalo siyang napapalapit dito. And people may think that the two of them married because of love.
Well, it’s hard to say that there isn’t, because he knew that his wife was in love with him. Siya na lang ang hindi pa nakakapag-analisa ng tunay niyang nararamdaman para dito.
Sa halos tatlong buwan nilang pagsasama, maraming mga bagay na ang nadiskubre ni Antonio tungkol sa asawa. She really likes to cook, clean, dance, sing, swim and anything!
Parang lahat ng bagay ay kaya nitong gawin.
Paminsan-minsan nagkukwento ito ng mga adventures nito and he was just obediently listening to it. And he likes hearing her talking and laughing.
May palagay siyang hindi magtatagal at siya naman ang aamin ng tunay na nararamdaman para dito.
“Letty… Letty…” mahinang tawag niya sa natutulog pa ring asawa.
May pasok siya ng araw na iyon at nakapagtatakang nakahiga pa rin ito. Madalas na ito ang gumagawa ng breakfast niya at sinasabayan siya nito sa pagkain.
“Hmmm…” sagot nito habang nakapikit pa rin.
“I’ll go to the office,” pamamaalam niya dito.
Tumango lang ito.
Hinayaan na lang niya ito. Maybe she’s still tired. At napangiti siya ng maalala ang nakalipas na gabi.
His wife really amazes him from everything, especially in bed. Hindi niya alam kung saan nito natututunan ang mga bagay-bagay na ginagawa nito sa kanya when their making love, and he was more than satisfied.
And God knows, right now, he wouldn’t want to go to work. He just want to lay beside her, smell her, and feel the softness of her body.
Kailan pa ba siya naging ganito ka-addicted sa asawa niya?
Napailing na lang siya and gave Letizia a quick kissed on her temple bago dahan-dahang lumabas ng kwarto nila.
Muli niya itong sinulyapan bago tuluyang isinara ang pinto and heads to work.
**
Masakit ang ulo ni Letizia ng magising siya. Pakiramdam niya’y umiikot ang buong paligid ng imulat niya ang kanyang mga mata.
Dagli siyang pumikit. She counts one to ten bago iyon muling ibinukas.
Ilang araw niya na rin itong iniinda ngunit hindi niya iyon pinapansin. But, the pain she was feeling right now was different. Parang may humahalukay sa tiyan niya na kung ano.
She immediately run to the bathroom and throws everything out. Wala naman siyang mailabas dahil hindi pa siya kumakain.
Hinang-hinang naghilamos siya.
She could feel na may kakaibang nangyayari sa katawan niya, and she couldn’t point it out nang mapatingin siya sa mga gamit niyang naroroon sa banyo.
Her sanitary napkins were all new. Wala pa iyong kabawas-bawas.
Saglit siyang nag-isip at nagbilang. Ilang buwan na ba siyang hindi dinadatnan?
Bigla siyang kinabahan sabay hawak sa kanyang may puson. Tumapat pa siya sa salamin para mapagmasdan iyong mabuti.
Hindi niya malaman kung ano ang iisipin o mararamdaman, but her heart skip a beat.
After a while, muli siyang lumabas ng banyo at kinuha ang telepono.
Tatawagan niya si Antonio.
Subalit, naisip niyang baka nagkakamali lang siya. Kaya’t mas minabuti niyang magpacheck-up muna mag-isa.
“Lupe…” tawag niya sa kasama nila sa bahay ng makababa siya.
“Ma’am, ano po ‘yon?” sagot nito na lumabas galing sa kusina.
“Anong oras umalis ang Sir mo?” tanong niya rito kahit alam naman niya ang sagot.
“Bago mag-alas-otso Ma’am. May pupuntahan po ba kayo?” nagtatakang tanong nito ng makitang bihis na bihis siya.
“Kumain ba siya bago umalis?” ang sa halip ay tanong niya dito.
Tumango naman ito. “Ipinagpahanda niya rin po kayo ng almusal. Gusto niyo na po bang kumain?” anito na ikinangiti niya.
His husband really cares for her.
Hindi pa niya ito nakakausap tungkol sa kanyang mga nalaman. Hindi pa rin niya nasasabi dito ang tunay niyang nararamdaman, because they already have a very good relationship these past few weeks.
Palagay niya sa sarili ay hindi na iyon dapat pang pag-usapan dahil nakikita naman niya how Antonio treated her. At kontento na siya doon.
“Hindi na ako mag-aalmusal Lupe, tanghali na rin.” Aniya dito. “Lalabas lang ako sandali,” dagdag pa niya.
“Eh… Ma’am sigurado ba kayong sandali lang kayo? Gusto n’yo ho bang tawagan ko Sir?” tanong nito na pinaghalong pag-aalala at pagkatakot ang nasa tinig.
Napangiti siya ng maluwag.
Alam niyang binilinan ito ni Antonio upang bantayan siya at hindi niya napigilan ang sariling kiligin.
“Ayos lang ako, Lupe. Huwag kang mag-alala sa Sir mo, hindi ka noon sesesantihin.” Biro niya dito.
“Ma’am naman… Huwag naman ho kayong magbibiro ng ganyan. Marami pa ho akong pinaaaral,” sagot nito sa nakakaawang anyo. Para itong maiiyak na hindi.
Doon siya napatawa ng malakas.
“Ikaw talaga, Lupe, oo… Ako na ang bahala sa Sir mo dahil pupunta din ako sa opisina niya pagkatapos ng lakad ko.”
“Ganoon ho ba?” tila naman nagliwanag ang mukha nito sa sinabi niyang iyon. “Sige ho, ipagtatawag ko na ho kayo ng taxi sa labas.” Mabilis na saad nito.
“Mabuti pa nga at ng hindi ka mapaalis,” biro niyang muli sa papatalikod ng si Lupe.
“Ma’am naman!” anito na nagpapapadyak pa ang mga paa habang papalabas ng bahay.
Hawak ang tiyan na walang tigil sa pagtawa si Letizia habang sinusundan ng tingin si Lupe palabas.
Mabilis niyang nakasundo ang kasama nilang ito sa bahay.
Mabait si Lupe at maaasahan. Masipag din ito at hindi lingid sa kanya na pinag-aaral nito ang mga kapatid nito kaya alam niya kung paano ito bibiruin.
Naiiling na sinundan niya ito. Paglabas niya ay nakapara na ito ng taxi at kaagad din siyang sumakay doon.
Nagtungo siya sa pinakamalapit na ospital at kaagad na nagpa-appointment sa Ob-gyne. Mas tumitindi ang kaba niya habang naghihintay na tawagin ang kanyang pangalan.
“Mrs. Monte Bello… Mrs. Monte Bello,” tawag ng nurse doon pero parang hindi iyon narinig ni Letizia.
“Mrs. Letizia Monte Bello…” muling tawag ng nurse na bahagya pa niyang ikinagulat.
Hindi na nga pala Alvarez ang apelyido niya.
“Here,” aniya at dali-daling tumayo.
“This way Ma’am,” nakangiting wika ng nurse na nag-aasists doon.
Nginitian naman niya ito at pumasok na sa kwartong itinuro nito. Naabutan niya doon ang isang babaeng nasa mid-forties na ang edad.
Dra. Sanchez ang nabasa niyang nakalagay sa doctor’s robe nito.
“Good morning, Mrs. Monte Bello. Ano pong nararamdaman ninyo?” magalang na tanong ng doktora sa kanya.
Ngumiti siya dito.
“These past few days, palagi pong sumasakit ang ulo ko. And apparently, today was different… May kasama na po iyong pagkahilo and pagduduwal. I calculated the last time I got my period and I was already delayed for about three weeks now.” Paliwanag niya sa doktor.
“Well… let me check you first para malaman natin kung ano talaga ang nararamdaman mo,” anito at sinenyasan ang assistant nurse nito.
“Dito po tayo Ma’am,” ang wika ng nurse sa kanya at isa pa uling silid ang itinuro nito kung saan naroon ang ultrasound room.
“Magpalit po muna kayo nito, then let me know if you’re done para po matawag ko na si Doktora,” anito sabay abot ng hospital gown sa kanya.
Nagpalit naman siya kaagad.
And the next thing she knew, nakahiga na siya sa examination table habang ino-ultrasound ni Dra. Sanchez. Tumatango-tango ito habang binabasa ang mga lumalabas sa maliit na monitor na tinitingnan nito.
Nang matapos ay ngumiti ito sa kanya.
“Congratulations, Mrs. Monte Bello! You’re ten weeks pregnant,” anito na tila nagpabingi sa kanya.
- Writer
